Banner

Max Richter

Steven Vervaet - 24 februari 2007


De concertzaal in het Brugse concertgebouw heeft de voorbije twee weken onder de noemer van Music In Mind verschillende klankwerelden over zich heen gekregen. De Low-melancholie kroop over de stoeltjes naar het hart, epische postrockcomposities waaiden door de balkons en ijle elektronica schuifelde met zachte, grillige tred door de gangen. Gisteren was het moment aangebroken om de akoestiek van de concertzaal aan een afsluitend examen te onderwerpen. Max Richter mocht namelijk het publiek onderdompelen in hun zelfgeschapen visuele associaties die werden opgeroepen door donkere ambient en filmische piano- en strijkerscomposities. Net als bij Jóhann Jóhannsson fungeert subtiele elektronica bij Richter als de gedroomde sparringpartner van meeslepende symfonische arrangementen. De postmoderne liefdesbaby kreeg onder de noemer 'postklassiek' een plaatsje in het geboorteregister van muzikale versmeltingen en het genre is de perfecte introductie tot het werk van meesters als Chopin, Bach, Fennesz en Aphex Twin. In een muzikaal toneelstuk in twee bedrijven mocht Max Richter hiervan tijdens Music In Mind het bewijs leveren.

Wie vreesde voor een saaie laptop-performance werd onmiddellijk gerustgesteld bij het binnenwandelen van de concertzaal. Naast een vleugelpiano stonden vijf stoeltjes opgesteld die plaats boden aan twee cellisten en drie violisten. Om zijn muzikanten niet te zeer op de proef te stellen, besloot Richter zijn optreden in twee delen op te splitsen. In het eerste deel werd 's mans laatste klankgedicht, Songs From Before, bijna integraal gespeeld en het resultaat was bij momenten hartverscheurend mooi. Richter zat verscholen achter zijn muzikanten aan de piano, synth en laptop en regisseerde zijn musici als een poppenspeler. Tijdens de nachtelijke soundscapes van ruis en gekraak zaten de muzikanten als versteend voor zich uit te staren tot Richter aan het juiste touwtje trok om desolate cello's en zwevende violen op te roepen. Uit de elektronische mist doemden dan bloedmooie, weemoedige strijkerspartijen op om dan weer zachtjes te verdwijnen als engelen die zich maar voor heel eventjes aan enkele gelukzaligen openbaren. Zo moest een violist zijn best doen om niet meegesleurd te worden in het zwarte gat van een elektronische drone tijdens 'Song' en intensifieerde een cellist met eenzame klanken de melancholie van een nachtelijke wandeling door de metropool in 'Flowers For Yulia'.

Richter bracht tijdens het eerste deel een droom waaruit het moeilijk ontwaken was en tijdens de ambient-intermezzo's heerste dan ook vertwijfeling of er geapplaudisseerd moest worden. Uiteindelijk koos het publiek er voor om in stilte verder te deinen op de poëtische klankgolven en de tekstflarden uit romans van de Japanse grootmeester Haruki Murakami. Het optreden kende weinig saaie momenten, maar de composities waarbij piano en strijkers een conversatie aangingen, beklijfden wel het meest. In 'Fragment' moest Richter het nog alleen redden, maar tijdens 'Autumn Music 2' en vooral het absolute hoogtepunt 'Autumn Music 1' was er geen haartje op de voorarmen dat het vertikte om niet overeind te komen. De pianomelodie mocht schitteren en cello's voegden een aardse ondertoon toe terwijl violen als meeuwen boven de sfeerschepping zweefden. Beelden van ochtendlijke herfstwandelingen langs Italiaanse meren werden op het netvlies geprojecteerd en weigerden te verdwijnen.

In het tweede deel stond Richters vorige plaat, 'The Blue Notebooks', centraal. Vreemd genoeg mocht alweer een quote van Murakami het tweede luik op gang brengen, maar contradictorisch was het stukje spoken word niet, aangezien de sfeer dezelfde was als tijdens het eerste deel. De stem van Robert Wyatt fungeerde enkel als de druk op de knop van een versleten videorecorder om alweer een wazige, roesopwekkende film voor onze ogen af te spelen. De muziek was bij momenten intenser en het geluid van een typmachine mocht de verschillende stukken aan elkaar tikken. Het enige minpuntje was de beperkte lengte van dit tweede luik. Waar 'Songs From Before' de aandacht toebedeeld kreeg die de plaat verdient, werd 'The Blue Notebooks' wat veronachtzaamd door er vroegtijdig de brui aan te geven.

Voor de closing party kon Music In Mind zich geen dromeriger slotakkoord wensen dan het geslaagde optreden van Max Richter. Voor de versplinterende beats kreeg de harmonieuze lijm van Richters composities de kans om te schitteren in de schitterende akoestiek van de Brugse concertzaal en het resultaat was om van te snoepen.

E-mailadres Afdrukken