Banner

The Album Leaf

Thomas De Groote - 18 februari 2007


Met hun laatste album 'Into the Blue Again' is The Album Leaf weer een beetje meer een éénmansproject geworden. Waar Jimmy LaValle voor het vorige album samenwerkte met onder anderen leden van Sigur Rós, ging hij nu volledig zijn eigen weg. Bij de release van het laatste album zei hij op zijn website "The Album Leaf is my little solo endeavor, my little toy". Hij stond dan ook zelf zoveel mogelijk in voor de instrumentale invulling van het album.

Live bestaat The Album Leaf nog steeds uit vier muzikanten en een verantwoordelijke voor de visuals. Hun muziek voor publiek brengen is ook niet zo evident: de groep produceert een warme gloed aan klanken die dicht bij elkaar liggen, zonder deze af te wisselen met chaotische gitaarriffs zoals Sigur Ros of Ef bijvoorbeeld wel doen. Hierdoor bestaat het risico dat een optreden nogal eentonig wordt. Het was dan ook uitkijken hoe ze dit zouden aanpakken. The Album Leaf was de publiekstrekker zaterdagavond en de grote zaal was dan ook vrij vol gelopen, hoewel er gelijktijdig nog twee andere concerten plaatsvonden.

De band opende op een amper verlicht podium waarbij de aandacht werd getrokken door de visuals. De groep bleef bijna de gehele set in het donker spelen, waarbij er voortdurend afgewisseld werd tussen de betere nummers uit de laatste twee albums. Enkel het prachtige 'Over the Pond' was een jammerlijke afwezige. De nummers werden allemaal zeer minimalistisch en strak gebracht.
Hoewel het geheel een dromerige en slaperige sfeer opriep, slaagde men erin de aandacht van het publiek vast te houden. Dit deed men door afwisselend verschillende bandleden een prominente rol te geven, dan weer de aandacht te trekken naar het geheel, en bij sommige songs de nadruk te leggen op de visuals. Deze waren zeer afwisselend en bewogen netjes op het ritme van de muziek. Vaak bestonden ze uit een diashow die heen en weer bewoog op de drums van Timothy Reece. Soms was er een inhoudelijke link, zoals de beelden gefilmd uit een rijdende auto tijdens het nummer 'On my Way'
Naar het einde toe eisten de dromerige sfeer en de zeteltjes van het concertgebouw hier en daar hun tol, en zag je wat mensen knikkebollen. Dit werd gelukkig opgevangen door de inbreng van lichteffecten bij de laatste nummers én doordat met niet iets harder begon te spelen. Vooral violist Matthew Resovich trok de aandacht naar zich toe en bracht het meeste leven in de nummers.

Voornaamste minpunt was dat er muzikaal wel eens iets durfde mislopen. Wanneer een stil moment doorbroken werd door weemoedige klanken van de violist probeerden ze deze aan te vullen met gelijkaardige geluiden uit het keyboard. Het samenwerken van deze twee klanken klonk echter niet zuiver, wat des te meer opvalt bij minimalistische muziek als deze. De stem van Jimmy LaValle klonk beter dan vroeger, maar kon nog niet volledig overtuigen. De groep mist ook nog wat charisma op het podium. Men sprak het publiek slechts een keer toe, en "Hello, I don't know what to say" was dan ook geen bindtekst om te onthouden.

Alles bij elkaar was het een knap optreden. The Album Leaf brengt een apart geluid tussen andere postrock groepen, waar anderen soms te veel naar Sigur Rós en Mogwai kijken. Ze vonden een mooi evenwicht tussen het creëren van een dromerige sfeer en het boeien van het publiek. Maar toch slagen ze er live nog steeds niet in het niveau van hun albums te bereiken.

E-mailadres Afdrukken