Banner

Rammstein

Wally - 03 november 2004




Een nieuwe Rammstein-cd betekent een verse lading bombast, een nieuwe dosis tongue-in-cheek humor èn een nieuwe tournee. Tussen twee afleveringen van de 'Night of the Proms' in troffen we "Den Duits" in vol communistisch ornaat in het Sportpaleis.
Till & co hebben met Reise Reise een nieuw meeslepend meesterwerkje afgeleverd en dat werd vanaf het openingsnummer zowat integraal de zaal ingeblazen. Een enkel oud nummer als 'Feuer Frei' of 'Links 2-3-4' kon er nog tussenin, al was het maar om het podium in een vlammenzee te veranderen. Eens het geluid zo goed als mogelijk was afgesteld -het blijft het Sportpaleis natuurlijk - kregen we een draai om de oren zoals je zelden nog op een concert meemaakt. Rook, vuurwerk, Wagneriaanse bombast en vlijmscherp gitaargeweld zoals door Satan himself best gepruimd. De typische Rammstein-humor bleef dit keer jammergenoeg een beetje teveel op de achtergrond. Tijdens 'Mein Teil' veranderde zanger Till Lindemann in een terminator versie van de Zweedse chef-kok uit de Muppetshow en zeulde een gigantische kookpot het podium, al was het maar om geen misverstanden te laten bestaan over het hoe en waarom van dit nummer. Maar blijkbaar is het nieuwe materiaal toch niet zo meeslepend als dat van de eerste Rammstein-cd's. Na de eerste vijf nummers zag je steeds minder en minder handen de lucht in gaan, wat slechts af en toe gecounterd werd door een "gouwe ouwe". De kleine technische problemen en het zwakke geluid deden daar ook geen goed aan.
De drums, keyboards en gitaren kwamen steeds goed naar voor. De zangpartijen bleven jammer genoeg soms steken in de geluidsbrij, en van de bassist kan ik enkel zeggen dat hij op het podium stond, geen één noot van gehoord. Nadat we halverwege de set even van plek veranderden om van die vervelende afhellende zijkant in het Sportpaleis verlost te zijn - of was het om van die bonkige jeans-nichten vandaan te geraken? - liet Rammstein een ietwat beperkte greatest hits op ons los. Beenharde versies van 'Rammstein', 'Sonne', 'Sehnsucht' en 'Ich will' maakten het makke publiek eindelijk wat actiever en liet de groep het applaus verdienen dat ze al een hele avond een beetje liep te zoeken.
Ook zonder de Riefentahl-videoclip bleef de Depeche Mode-cover 'Stripped' een waanzinnig mooi nummer, en daarna was het jammer genoeg afgelopen. Géén 'Mutter', 'Heirate mich' of 'Asche zu Asche', maar al bij al wel een pletwals van een optreden. Ik had liever één of twee oude nummers extra gehad, dan was mijn avond compleet geweest, Sportpaleisklank of niet! En dan te bedenken dat 's anderendaags op diezelfde plek John Miles weer zit te kwelen. Hadden ze dan niet één bommetje kunnen achterlaten?

- Foto's: © Pieter Kats -

E-mailadres Afdrukken
 
Rammstein

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST