Banner

Daan – Ultrasonic 7 – Front 242

Cies van de Kwies - 06 augustus 2004


Lokerse Feesten, 4 augustus 2004

Weer een heel sterke set van Daan, die er onmiddellijk met een beukend 'Housewife' invloog. Daan is een entertainer eerste klas en een verschrikkelijke showman. Getuige daarvan: zijn arty farty parlando - "ik heb die ballon kapotgeschoten, het spijt me echt" - , dat wonderwel in een langzaam ontploffend 'Sunchild' overging. Het witte pak en de zonnebril gingen zelfs na drie nummers al uit! Aan zijn uitlopende mascara te zien, moet de man het erg warm gehad hebben. Het leuke aan Daan is dat er naast zijn gigantische ego nog veel plaats overblijft voor een schare excellente muzikanten, een backing vocals sopraan, een sensuele - ook meezingende - drumster, én een comfy lederen zetel, waar Daan al eens in durfde te gaan… euh… zitten.

Lees de bespreking van 'Victory' !

Ultrasonic 7 is nu ook aangevuld met Tania Saw van Zap Mama, maar voor mijn part mag die politieke correctheid weggelaten worden. Het geheel swingt nog altijd als de beesten, vooral als would-be jeannet Tom Derie zijn franke muiltje openzet (of de drummer voor homo uitmaakt). Opmerkelijke evolutie bij veel bands is de brazil-touch, iets wat Ultrasonic naadloos in zijn set verwerkte met extra in de verf gezette trompet-sordine en dedoor 4T4 heerlijk gemixte bossanovadeuntjes. Het was vooral dansen op de hitjes 'Lips They Move' en 'Where Were You At'. Oké, het blijft luchtig plezier, maar dan wel verdomd professioneel gebracht!

Lees de bespreking van 'Makes You (S)we(a)t' !

En dan tijd voor Front 242, waar zo te zien het meeste volk voor was opgedaagd. De bloemen gaan helaas enkel naar de lichtman, die een vrij spectaculaire show verkocht. Het geluid was ronduit slecht gemixt, zodat het eerder leek alsof La Rocca naast het terrein een feestje aan het vieren was. Discodreun en synths die niet uit de verf kwamen. Tot overmaat van ramp deden Richard 23 en Daniel B dan nog eens sympathiek tegen het publiek. U hoort het goed: "How are you?" en meer van die ongein. Het geheel was live met veel te veel effectjes aangedikt, waardoor de essentie van nummers als 'Crapage', 'Rhythm of Time' en 'Body to Body' totaal verloren ging. Naar het einde toe klonk het geheel iets beter, en bij een redelijk getrouwe versie van 'Headhunter' gingen bij mij ook de vingertjes ("1-2-3-4 you catch the man!") in de lucht. Een verademing in het discobeatsgeweld was 'Operating Tracks', een nummer dat ouder is dan veel hummeltjes op het terrein en de essentie van een zuinige maar dreigende elektrosound met kale beats combineert. Een sound waar Front al sinds decennia een patent op heeft, en waar ze mede hun cool imago mee hebben opgebouwd, een imago dat ze sinds vorige woensdag vakkundig naar de (geluids-)knoppen hebben geholpen. Jammer!
E-mailadres Afdrukken
 
Daan – Ultrasonic 7 – Front 242

Advertentie

TEST