Banner

Shellac

Cies van de Kwies - 02 april 2004


Eindelijk eens de kans om een legende als Steve Albini aan het werk te zien. Nog nodig om de man voor te stellen? Producer van Pixies, Nirvana, PJ Harvey and many more. Het programma zag er behoorlijk gevuld uit: een film van 's mans vroegere band Big Black, twee voorprogramma's én een aftershow.
Opener Uzeda, een Italiaanse hardcore-band, was even wennen: een wat mollige, schreeuwende mama met de stem van Jane's Addiction, een waanzinnige, gebochelde én hyperkinetische gitarist. Verder vettige drums en bas die goed naar Sonic Youth geluisterd hadden. Het geheel begon na een paar nummers héél lekker te klinken: hoekig en hard, maar met passie gebracht. Dit mag voor mijn part op enkele zomerfestivals.
Mono, een Japanse band met een supercoole meid op bas die zó uit een mangastrip leek weggelopen, bracht instrumentale gitaarnoise die ergens tussen de dromerige noten van Cocteau Twins en de psychedelica-rock van Kong hing. Mooie, sobere rode en blauwe belichting. Leuke set die voortdurend tussen traag opgebouwde soundscapes en wild scheurende gitaarpartijen wisselde.
Het werd hoog tijd voor Shellac, de eenvoud zelve: gitaar, bas, drums. Geniaal geluid dat heel de zaal bij momenten deed daveren. Neem Fugazi, Pixies, Sonic Youth, Helmet, White Stripes en nog een hoop gitaarhelden en je hoort ze hier allemaal de revue passeren, maar dan stripped to the bone. Al was het maar om te horen tot waar Shellacs invloed reikt en waar de rock met haken van Mauro van is gepikt. De essentie van snedige, experimentele rock, gebracht door een zeer bescheiden Albini en Todd Trainer, die af en toe eens iets in de micro schreeuwde. Het werd helemaal leuk als Albini even wou pauzeren en vragen uit het publiek wou beantwoorden ("What's the secret of your sound?" - "We boil the strings in strawberry jelly" en meer van dergelijke ongein). Hoogtepunt was toen hij zijn bas afstond aan een nobele onbekende, die daar even met de band een improvisatienummertje bracht waar veel muzikanten jaloers op zouden zijn. Véry very impressive! Wat een geluid, zó simpel en goed kan rock zijn.
E-mailadres Afdrukken