Banner

Radiohead

De Muziekfriek - 11 november 2003


11 november 2003
Brussel - Vorst Nationaal


Het was al geleden van 1995 dat ik Radiohead nog eens live aan het werk had gezien. Meer bepaald het Hasseltse Pukkelpop, alwaar ik in de kleine, maar gezellige en intieme Marquee getuige was van een magistraal concert dat tot op heden in mijn geheugen gegrift staat als een echt kippevelmoment. Van toen af ben ik steeds een grote fan gebleven van hun werk.
Mijn verwachtingen waren dan ook (min of meer) hoog gespannen voor dit concert, dat overigens in een mum van tijd uitverkocht was. Bij aankomst rond 19u was de zaal al aardig aan het vollopen en aangezien mijn fotograaf van dienst erop stond om zo dicht mogelijk bij het podium te gaan staan, beloofde het een hete en broeierige avond te worden.
Vooraleer Radiohead zijn opwachting maakte, moest er wel eerst een voorprogramma afgewerkt worden en tot mijn verbazing was dat Asian Dub Foundation. Nu hoor ik velen onder jullie al zeggen: "what the f*** komt een groep als deze in 's hemelsnaam in het voorprogramma van Radiohead doen" ? Volgens ondergetekende dacht minstens driekwart van de aanwezigen daar net zo over, gezien de reactie op hun optreden eerder aan de lauwe kant was. Het genre dat Asian Dub Foundation brengt is nu niet bepaald te vergelijken met wat we gewoon zijn van Radiohead; ongeveer drie kwartier lang kregen we loeiharde percussie, pompende bassen en politiek geïnspireerde raps voorgeschoteld, wat slechts sporadisch enige noemenswaardige reactie uitlokte in de voorste gelederen. Niet echt een passend voorprogramma voor Radiohead dus en bijgevolg snel te klasseren in mijn selectief geheugen als zijnde een verdienstelijke poging om het publiek wakker te krijgen, maar soit... on to the main event.
Rond 20u45 stegen de heren van Radiohead dan eindelijk ten tonele onder een luidruchtig applaus, dat al meteen enige indruk maakte op mijn getormenteerde trommelvliezen. Het toonde alleen maar aan dat het publiek er duidelijk zin in had. "You should be dreaming, you should be dreaming...", zong Thom Yorke bezwerend in de betoverende opener 'The Gloaming' en zo was de toon meteen gezet voor de rest van de avond. Met hun hypnotiserende klanken en een mooie lichtshow greep Radiohead de aanwezigen vanaf de eerste seconde bij de keel en die greep zou gedurende de eerstvolgende twee uur zelfs geen klein beetje verzwakken. Aanvankelijk werden vooral songs gebracht uit hun laatste album 'Hail to the Thief', waaronder de nieuwste single '2+2=5' en tot mijn grote vreugde het geweldige 'Where I End And You Begin'. Na dit indrukwekkende beginoffensief ging de storm enigzins liggen met een uitstekende versie van 'Exit Music', met Yorke op akoestische gitaar. Tijdens dit nummer had je op bepaalde momenten letterlijk een speld kunnen horen vallen in Vorst Nationaal; zo mooi en ontroerend kan Radiohead live dus zijn. Wat volgde, was een boeiende mix van werk uit hun hele oeuvre met als hoogtepunten 'Climbing Up The Wall', 'Lucky', 'Planet Telex', 'Mixomatosis' en het avontuurlijke 'Paranoid Androïd'. Natuurlijk was er ook nog het obligate 'Karma Police', dat luidkeels meegezongen werd door een ondertussen uitzinnige menigte.
Als vanouds had de schuchtere Thom Yorke tussen de nummers door geen commentaar gegeven (slechts af en toe hoorde ik hem een bescheiden dankwoordje uitspreken), speelde Jonny Greenwood gitaar alsof zijn leven er van afhing, terwijl bassist Colin Greenwood en tweede gitarist Ed O' Brien hard hun best deden om zo weinig mogelijk op te vallen; waarmee ik niet wil beweren dat hun inbreng en verdienste binnen de groep onbelangrijk is, integendeel zelfs. Nadat de laatste tonen van het laatste nummer waren weggestorven, gaf het publiek duidelijk te kennen dat het meer wilde. Logischerwijze kwamen er dan ook bisnummers, maar niet voordat er eerst extra percussie op het podium werd gesleept, waarna 'There There' ten beste werd gegeven, gevolgd door 'A Punchup At A Wedding'. Tot slot was het ingetogen en prachtige 'Street Spirit (fade out)' aan de beurt, waarna de mannen van Radiohead nogmaals vriendelijk goeiedag zwaaiden. Nog steeds had het publiek er niet genoeg van (en gelijk hadden ze...). Er volgde dus nog een tweede bisronde waarvan het orgelpunt een langgerekte versie van 'Everything In Its Right Place' was, waarbij sommige groepsleden op hun knieën maffe geluiden uit de samplers toverden.
Na deze laatste traktatie werd de betovering abrupt verbroken door de zaalverlichting die brutaal werd aangestoken. Enigzins verdwaasd en plakkend van het zweet kon de tocht huiswaarts aangevangen worden. Radiohead stelde dus absoluut niet teleur. Live klonk de muziek minstens even goed als op plaat en wat Radiohead zo goed maakt, is dat hun muziek nooit gaat vervelen of achterhaald gaat klinken. Ze blijven origineel en ondanks alle kritiek blijven ze koppig hun eigen ding doen. Wat mij betreft mogen ze nog lang op deze manier doorgaan. ALL HAIL RADIOHEAD !

In samenwerking met De Muziekfriek
E-mailadres Afdrukken
 
Radiohead

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST