Banner

Sandrine Verstraete + Gino Coomans / Jason Adasiewicz's Sun Rooms

27 april 2012, Werkhuys

Guy Peters - foto's: Geert Vandepoele - 28 april 2012

Voor de tweede avond uit de “Chicago Jazz Connection” werd meteen een aardige verschuiving naar toegankelijker terrein gemaakt, met een trio dat vanuit een hedendaagse visie resoluut gaat voor een update van jazz uit de jaren vijftig en zestig. Wie vreesde voor minder weerhaakjes hoefde zich echter geen zorgen maken, want het werd elegante dans in het spanningsveld tussen traditie en experiment. Bovendien was er ook nog een prikkelend voorprogramma.

Sandrine Verstraete, die binnenkort afstudeert aan het Gentse KASK in de richting Multimediale Vormgeving, heeft er al een paar projecten op zitten en een bundeling teksten van haar hand zal later dit jaar verschijnen bij Het Balanseer, een kleine uitgeverij die vooral experimentele literatuur op de markt smokkelt in bijzonder mooi vormgegeven uitgaven. Deze keer bracht Verstraete een performance met cellist Gino Coomans, die met Sheldon Siegel binnen de vrije muziek actief is. Een volledig geïmproviseerde performance zou het niet worden, al bleef de combinatie van voorbereide tekst en muzikale reacties wel steeds z’n aura van spontaniteit bewaren.

De tekst, die geschreven was met het thema van migratie in het achterhoofd, werd gebracht aan een onheilspellend statig tempo, waarbij de beeldrijke taal een structuur mee kreeg door terugkerende gebruik van breedte- en lengtegraden om zeereizen geografisch te kunnen plaatsen. Coomans’ cello was aanvankelijk volledig verpakt in zwart plastiek, wat eerst zorgde voor gedempt snarengepluk, maar gaandeweg, nadat het plastic gescheurd en opengereten werd, een meer ‘zuivere’ muzikaliteit kreeg. Woord en muziek gingen ook steeds een sterkere en meer indringende eenheid vormen, waardoor je aan het einde van de korte performance een mooi parcours beleefd had. Een originele en geslaagde samenwerking die een vervolg verdient.

De nog jonge Jason Adasiewicz is intussen bezig aan een behoorlijk indrukwekkend parcours. Hij speelde een bepalende rol binnen Rob Mazureks Exploding Star Orchestra en Starlicker trio, Mike Reed’s Loose Assembly en bouwde het voorbije decennium aardig wat krediet op als dé aanstormende vibrafonist van Chicago. Samen met Chris Dingman, zijn tegenhanger in New York, is hij verantwoordelijk voor een hernieuwde interesse in het instrument, wat hij ook al uitwerkte op een aantal platen met Rolldown en het Sun Rooms trio, met Nate McBride (bass) en Mike Reed (drums). Zowel Sun Rooms (2010) als Spacer (2011) konden rekenen op uitstekende kritieken.

De centrale vibrafoon zorgt er meteen al voor dat je iets te horen krijgt dat eerder zeldzaam is (het is iets dat doorgaans weggestouwd wordt in grote ensembles of bewaard wordt voor cheesy soundtracks), maar nog opvallender is de muziek die ermee gemaakt wordt. Er werd immers duidelijk verwezen naar de jazztraditie – Adasiewicz lijkt regelmatig de donkere sferen van Hutcherson en Dickerson op te roepen -, maar zonder te verglijden in een pure retro-oefening. Daarvoor is zijn spel te eigenzinnig en een melange van stijlen en invloeden, soms bokkig kronkelend als een Monk-compositie of zwoel resonerend als in een Schifrin-soundtrack, maar even later weer flirtend met harmonieuze hoogstandjes of vrije stekeligheid.

Het is muziek die, zonder te verglijden in behaagzieke jazzkes, soms erg makkelijk in het gehoor ligt en je meteen betrekt bij het geheel door z’n energie en kleur. Composities als “Life” en “Rose Garden” doen die groepsnaam trouwens alle eer aan, met hun gezapige tempo’s en sensuele melodieën, terwijl andere stukken dan weer verwezen naar de meer nerveuze grootstadsambiance van de jaren vijftig (je hoort dit spul zo opduiken in een hippe, zwart/wit nouvelle vague-film) en een vingerknip toelieten. McBride pakte uit met snelle loopjes, krachtig weerwerk en herhalende motiefjes, terwijl Reed past in een traditie van drummers die schijnbaar geboren zijn om radde ritmes te spelen.

Vanuit de losse pols zorgde hij steeds voor een solide fundament, met swingend getik op het ride cimbaal, welgemikte roffels, rim shots en kwieke versnellingen. Een paar keer zat er een korte hapering of foute communicatie in, iets dat vooral opviel door Reeds grumpy blikken, maar dat werd telkens mooi opgelost. Sun Rooms zorgde met een tiental composities en een set van ruim vijf kwartier voor een concert dat een meer toegankelijk gezicht van de Chicago jazz liet horen en uitpakte met een charmante naturel.

De volgende concerten in de reeks: Tape Cuts Tape + Seval (3/5), Chaos Of The Haunted Spire feat. Sickboy & Pierre Vervloesem + Sonore (21/5) en Jozef Dumoulin Trio + Mike Reed’s People, Places & Things (1/6).

E-mailadres Afdrukken