Banner

PIAS NITES 2012

Daan + Tom Smith + First Aid Kit

16 februari 2012, Thurn & Taxis

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Illias Teirlinck - 17 februari 2012

Dertig jaar bestaat PiaS, en van een klein platenlabel, is het uitgegroeid tot één van de belangrijkste onafhankelijke distributiefirma's ter wereld. Dat mocht gevierd, en zodoende kreeg editie 2012 van de Pias Nites een uitgebreide variant die een staalkaart van het talent in huis bood.

In eigen land is Daan natuurlijk een boegbeeld om mee uit te pakken, zelfs al doet ie het dezer dagen Simple, zoals zijn soort-van-compilatieplaat-maar-niet-echt met cellist Jean-Francois Assy en percussioniste/trompettiste Isolde Lassoen heet. In het verlengde van de Concert-dvd van vorig najaar, past ook dit optreden nog in de aansluitende concertreeks. Het wordt een begin op kousenvoeten, dus, met een "Gabriel" dat voorzichtig binnenkomt. Ook "Exes" wordt erna rustig ingezet, waardoor de finale eruptie zoveel sterker overkomt.

Want het drietal kan lawaai maken, dat bewijst het ook in de Neil Youngcover "A Man Needs A Maid", waarin ze niet moeten onderdoen voor het orkest dat het origineel zijn dramatiek geeft. Ook "Victory" dondert omineus, met een Daan die bewijst dat hij ook ingehouden een performer van jewelste blijft. Een sterk begin van de avond.

"Heeft ie het geld nodig?" Die vraag schiet ons al na drie nummers van Tom Smith te binnen. Zonder enige aanwijsbare reden, behalve misschien een gat in de agenda tussen de Smith & Burrows kersttour en de opnames voor de nieuwe Editors, geeft de man een aantal exclusieve solo-optredens, waarvan natuurlijk één voor broodheren PiaS. Maar al van bij de openende draak "No Sound But The Wind" ontgaat ons de noodzaak.

"It's all new from here", grapt hij na dat eerste nummer. Niet dus, we krijgen behoorlijk wat bekende songs ook. Maar al is Editors een groep met geweldig straffe songs, Smith slaagt er niet in om ze akoestisch te vertalen. Elk nummer – of het nu "Blood", "Papillon" of "Like Treasure" is – wordt verbouwd tot een gelijk klinkende dramatische pianoballad die de oorspronkelijke versie geen recht doet. Wat overblijft is die klok van een stem; het is zijn grootste troef, maar vanavond is het niet genoeg. En ja, natuurlijk zijn er nieuwe Editorsongs die voor het eerst worden prijsgegeven, maar die maken in deze setting allesbehalve indruk. Het zou echter oneerlijk zijn daar al te veel conclusies aan te verbinden, gezien het lot dat de bekende nummers al onderging.

In de kleinere tweede zaal mag First Aid Kit headlinen, en dat is niet meer dan terecht. De jonge zusjes Söderberg – zo Zweeds als ABBA – hebben onder de hoede van Bright Eyesrechterhand immers één van de sterkste countryfolkplaten van de laatste jaren gemaakt. Hun geheim? Een oprechte liefde voor het genre, en de naïviteit om zonder enige terughoudendheid door te zingen. Ondanks de relatief rustige muziek, geven de zusjes alles, en je merkt al van bij opener "This Old Routine" dat zingen hun lust en hun leven is. Schattig is het zelfs, hoe ze later tijden wat stevigere stukken (akoestische) gitaar zowaar aan het headbangen gaan.

Want dat hebben Klara (18) en Johanna (20) Söderberg na een paar jaar touren wel geleerd: het mag al eens wat heviger zijn, en dus volgt snel de bloedmooie single "Emmylou"; beginsel- ("I'll be your Emmylou (…) And you'll be my Gram (…) Just sing, little darling, sing with me" en liefdesverklaring in één. En ook het nog stevigere "King Of The World" wordt met veel gusto op een niet echt zwijgend publiek losgelaten; het "Fire" in de laatste strofe klinkt zo uitgelaten dat je er bijna van schrikt, maar een brede glimlach schildert het wel op de gezichten.

Maar het is dus overwegend kalm aan bij deze zingende zusjes, al zorgt een drummer voor een stevig fundament, die "Blue" van tinkelende xylofoonklankjes voorziet. Ontregelend mooi is dan weer de samenzang in "To A Poet" of "Ghost Town". Het is dan dat First Aid Kit een klein beetje week in de knieën maakt; wanneer het duo het adagium dat samenzingende familie toch altijd iets meer heeft van een groot uitroepteken voorziet.

En mogen we tot slot ook nog even met open mond benadrukken dat songschrijfster Klara nauwelijks achttien jaar is? Nog geen twee decennia loopt ze rond op deze aardkloot, maar ze is wel al schrijfster van songs die haar leeftijd ver voorbij zijn. Zoals die knappe afsluiter "The Lion's Roar", mooi opbloeiend uit de outro van "I Met Up With The King", met dat bijtende "And I'm a Goddamn fool, but then again so are you". Geef haar twee slechtlopende liefdes -- niet dat we het haar toewensen – zodat ze weet waarover ze het heeft, en ze schrijft een klassieker. We zullen niet zeggen dat we duimen, maar 't zou ons niet slecht uitkomen.

E-mailadres Afdrukken
 
PIAS NITES 2012 :: Daan + Tom Smith + First Aid Kit

Advertentie

TEST