Banner

Smith & Burrows

''We zijn die Jezus wat uit de weg gegaan''

Matthieu Van Steenkiste - 30 november 2011

Ze gingen al langer samen een pint pakken, het kon niet anders of daar zou ooit een gitaar aan te pas komen. Met Funny Looking Angels namen Tom Smith van Editors en Andy Burrows, ex-drummer van Razorlight, uiteindelijk een echte kerstplaat op. "Dit is zeker geen ironische kerstplaat. Dit komt uit het hart."

enola: Mooi plaatje, heren, maar ik voelde me toch maar wat vuil om al begin november een kerstplaat te horen.
Smith: (lacht) "En dan moet je weten dat wij de plaat deze zomer hebben opgenomen. Stel je voor hoe vuil wij ons soms voelden." (hilariteit)
Burrows: "We hebben ons moeten afschrobben."
enola: 't Viel dus wel mee dat we zo'n grijze zomer hadden?
Smith: "Ja, al was het op sommige dagen toch wel heet. We hebben de plaat ingeblikt op de zolder van een kameraad en daar was het soms zweten. Maar er waren dagen dat het goot. Dat hielp."
Burrows: "Moeilijk om in die kerstmood te raken was het niet. De atmosfeer en stemming van de opnames werden heel hard beïnvloed door de eerste song die we in mei opnamen: "Wonderful Life" van Black. Om de één of andere reden inspireerde het ons allebei om iets winterig en feestelijk te gaan schrijven. Het weer buiten maakte geen verschil op dat moment."
Smith: "Uiteindelijk zijn alle kerstplaten in de zomer opgenomen, veronderstel ik."

enola: Betekent Kerstmis iets voor jullie?
Burrows: "Ja hoor. 't Is toch een lichtpuntje in wat anders maar een grijs en triest jaargetijde is. Kerst is altijd een moment van hoop en samenzijn. A good laugh. It's recharging the positive battery."
Smith: "Ik hou wel van dat eindejaarsgevoel dat het volgende jaar beter zal worden dan het vorige. Zelfs al is dat negen op de tien keer niet zo."
enola: Kerstmis draait natuurlijk om de geboorte van Jezus.
Smith: "Daar zijn we eerlijk gezegd niet mee bezig geweest. Voor ons draait kerst meer om familie en vrienden, mensen ontmoeten, meer dan dat verhaal waar sommige mensen in geloven. We zijn die Jezus dus wel wat uit de weg gegaan. Zo hebben we in "The Bleak Midwinter", een hymne, de eerste strofe weggelaten omdat het daar wat te kerkelijk wordt. We voelden ons niet echt op ons gemak op dat pad."
Burrows: "Kerst betekent nu eenmaal al lang veel meer dan dat verhaal, dat kun je niet ontkennen. Wij zijn opgegroeid met kerst, maar al die Jezusstuff had daar nooit veel mee te maken. Het ging veel meer om samenzijn, vieren, iedereen die feesten organiseert,… Dat betekent het voor ons."

enola: Jullie hadden je voorgenomen songs te schrijven die zonder blozen tussen de kerstklassiekers kon staan. Wat sprak je zo aan in dat idee?
Smith: "Het idee van een song te schrijven die mensen jaar na jaar blijven bovenhalen, vind ik meer dan aantrekkelijk. Het was een uitdaging om zelf een nummer te schrijven dat in het rijtje kerstklassiekers kon staan. We zijn ook begonnen met het idee een plaat vol kerstcovers op te nemen, maar langzamerhand kwam het plan om er zelf ook te schrijven. Misschien klinkt dat arrogant, maar dat was wel het doel. Waarom zou je niet hoog mikken als je een nummer schrijft, en eentje willen schrijven dat mensen jaren later nog kennen?"
Burrows: "Het zou uiteindelijk maar dwaas zijn om het repetitiehok in te trekken met het idee een rotslechte plaat te schrijven. Gemakkelijk, dat wel. Neen, het idee, de mogelijkheid dat we één van die nummers zouden maken die elk jaar opnieuw langskomen en mensen herinnert dat het kerst wordt, dat zou geweldig zijn."
enola: Je kunt ook zeggen: 't is een plaat die maar één keer per jaar toepasselijk is, ook zonde van de moeite.
Smith: Ik vind het zeker een winterplaat, en da's ok. Ik denk dat het een gezellige plaat is die doet denken aan brandende haardvuren, whisky,… Een warme dronken gloed, dat was zeker de inspiratie voor de plaat. Het is zeker geen ironische kerstplaat. Dit komt uit het hart."

enola: Welk nummer benadert het best die ambitie om een klassieker te schrijven, denk je?
Smith: "Allemaal, denk ik, maar zeker "This Ain't New Jersey"."
Burrows: "Absoluut. We hebben op alle nummers samengewerkt, maar die song is echt in samenspel geschreven en betekent veel voor ons. Het is het nummer dat ons het idee geeft dat we met deze groep inderdaad verder kunnen gaan dan een gelegenheidskerstplaatje op te nemen. "When The Thames Froze" maakt anders ook wel veel kans om zo'n klassieker te worden."

enola: "This Ain't New Jersey" heeft het allemaal om een kerstsong te zijn: de belletjes, de verwachtingsvolle opbouw, die Arcade Fire-achtige ontlading,…
Smith: "Dat klopt wel. Andy zond me een pianostukje dat me hard deed denken aan zo'n galopperend vertellend nummer zoals Bruce Springsteen ze zo goed schrijft. En daar heeft Arcade Fire natuurlijk veel van geleerd. Ik wist dat het nummer een verhaal moest vertellen, en het heeft me even tijd gekost om uit te vinden welk. Uiteindelijk werd het iets over twee geliefden die op kerstavond een dronken ruzie krijgen. Zij zingt “Santa Claus is coming to town”, aangezien ze Amerikaanse is en hij, een Brit, sterft een beetje vanbinnen, want het moet Father Christmas zijn. Ik vrees dat er wel wat van mij in die man zit ja. Zo voel ik me immers als mijn zoontje over Santa Claus begint. Het verveelt me." (lachje)

enola: Kerstsongs zijn bijna per definitie een beetje melig en stroperig, denk maar aan de originele versie van Black's "Wonderful Life". Was het moeilijk om aan de juist kant van de lijn te blijven?
Smith: "Goh, niet echt. Bij elke creatieve onderneming doe je uiteindelijk vooral wat je invalt, wat jou opwindend lijkt, zonder je daarom te bekommeren. En als je dan eens te dicht bij die lijn komt, zet je vanzelf wel een stap terug. Die lijn ligt uiteindelijk voor iedereen anders. Ik vind dat nummer een behoorlijk triest nummer en vond het heel gemakkelijk om daar een versie van te maken waar ik me goed bij voelde."
Burrows: "Het ligt meer aan de productie van die oorspronkelijke versie. Het nummer zelf is best sterk."

enola: Tom, was dit voor jou ook een gelegenheid om nog eens iets kleinschaligs te doen naast Editors?
Smith: "Dat was niet echt het plan, maar even weg zijn van Editors en iets anders doen bevalt me wel. 't Is fijn. Het was er ook een goed moment voor. We hebben ons dit jaar vooral bezig gehouden met schrijven, zodat er ook tijd was voor andere zaken. Je kunt je immers geen heel jaar bezighouden met schrijven en repeteren. Dus gaan we nu wat optredens geven en na kerst trekken we met het ruwe materiaal de studio in. En als dat goed gaat -- daar heb je nooit zekerheid over, zelfs al zijn we nu opgewonden over wat we hebben geschreven --, ligt na de zomer een nieuwe Editorsplaat in de winkel."
"Dit wordt onze vierde plaat, dus we willen zeker zijn dat we onszelf niet gaan herhalen. We doen daar nogal moeilijk over. Als we samen zijn, is het niet gemakkelijk om iedereen tevreden te houden, we zijn erg kritisch."

enola: Hoe kijk je nu terug op In This Light And On This Evening, de laatste Editorsplaat die een koerswijziging liet horen?
Smith: "Als een bevrijding. Ik ben er nog steeds van begin tot einde trots op, terwijl ik dat van andere platen maar bij momenten ben. De tijd zal moeten uitmaken of het een overgangsplaat is. Maar ik denk dat men zal inzien dat het een belangrijke plaat voor ons was, zelfs al had het niet echt grote hits."
"We zijn nu een jaar aan het schrijven, en we hebben een redelijk welomlijnd idee van waar we heen willen. Tekstueel zal het nogal om liefde draaien, muzikaal zal er weer veel elektronica in het spel zijn, maar op een mannelijkere manier, met een potige ritmesectie. Vooral Russells baslijnen zijn soms confronterend. Geen idee waar dat vandaan komt, maar Ed (drummer, mvs) en hij zijn erg tough geworden."

enola: Na Nieuwjaar gaat Smith & Burrows even de kast in. Maar is dat voor eeuwig dan? Of zie je ooit nog een vervolg komen?
Smith: "Die kans is vrij groot, ja. Ik hoop het zelfs. Als Editors en We Are Scientist (waar Burrows nu bij speelt, mvs) kinderen krijgen, nemen wij wel weer verlof om samen te schrijven." (lacht)
Burrows: Ik zou wel eens iets willen schrijven dat niets met feestdagen te maken heeft. Een echte, eigen plaat.

enola: Tot slot: jullie zijn niet de enigen die met een kerstplaat afkomen, dit jaar. Ook She & Him heeft er bijvoorbeeld een gemaakt. Was het tijd voor een rehabilitatie?
Smith: "Het heeft er mee te maken dat het in Groot-Brittannië verschrikkelijk voorspelbaar is geworden wie de nummer één met kerst zal hebben. Jaar in jaar uit is het iemand van X-Factor die één of andere luie, mierzoete cover uitrolt. En dat frustreert muziekliefhebbers meer en meer. Dat zag je vorig jaar met die campagne om Rage Against The Machine op één te krijgen. Er is een tegenreactie en dat is maar goed ook, want het is strontvervelend. Vroeger was het spannend en had je tal van goeie songs die naar die hoogste spot dongen. Dus ja, dat speelt mee: het idee dat het geweldig zou zijn als wij die plek zouden kunnen veroveren met een echte song. Maar bon, dat is David tegen Goliath, dus daar gaan we niet op hopen."

enola: Op zijn minst houden jullie er eindelijk een plaat aan over die jullie ouders goed kunnen vinden.
Smith: "Oh maar die vinden al onze platen goed hoor. Maar ze houden inderdaad wel heel erg van Funny Looking Angels. Ik weet nu al zeker dat ik het tegen Kerst kotsbeu ben dat ze de plaat constant opleggen." (lacht)

E-mailadres Afdrukken