Banner

Mogwai

De kracht van zorgen

Vincent Merckx - 09 februari 2011

Hardcore Will Never Die, But You Will heet-ie, de nieuwe Mogwai. Een boude stelling is dat, komende van de boegbeelden van een genre dat door het hippe bezinksel van de scene nu al retro genoemd wordt. En dus gingen we zelf even vragen hoe het nu precies zit, met dat nieuwe album en die spreekwoordelijke grijze haren. Het werd een gesprek over gênant strakke t-shirts, therapeutisch alcoholgebruik en creatieve vrijheid.

Het is begin december en de Schotten van Mogwai lijken het slechte weer uit hun thuisstreek meegenomen te hebben. Terwijl het net een week onafgebroken gesneeuwd heeft en het nu buiten miezert, krijgen we hen nog net te spreken na een interview voor Studio Brussel. Hierna stappen ze op het vliegtuig naar Zweden, op weg naar nog meer promo.

We vrezen het ergste, want de gitaristen Stuart Braithwaite en John Cummings hebben ook nog een uur vastgezeten in het verkeer -- en ze hebben zo al niet de reputatie de meest dankbare gesprekspartners te zijn. Die vrees blijkt echter al snel ongegrond. De heren blijven weliswaar hun tegendraadse zelve en spraakwatervallen zullen ze wel nooit worden, maar ze zijn tegelijk opmerkelijk vriendelijk, ondanks de onvermijdelijke vermoeidheid die duidelijk zijn sporen nagelaten heeft.

Ze hebben net een nieuw album opgenomen, Hardcore Will Never Die, But You Will, een album dat voor de postrockmastodonten een nieuwe manier van muziek maken introduceerde. Doordat Cummings intussen naar New York verhuisd was en gitarist-keyboardist Barry Burns het in Berlijn ging zoeken, was de band aangewezen op lange-afstandmusiceren. Lees: fragmenten opnemen en naar elkaar doorsturen. Een verbazend pragmatische aanpak voor een band die in zijn muziek zo graag zijn emoties laat spreken.
John Cummings: “In zekere zin was het inderdaad een vrij ongebruikelijke manier van werken voor ons. Het opnameproces was dan wel hetzelfde als voorheen, het schrijven zelf verschilde met de vorige albums. We hadden al een beetje ervaring met deze manier van werken uit vorige opnamesessies, maar het is de eerste keer dat we het voor het volledige album zo aangepakt hebben. De omstandigheden dwongen ons er ook wat toe, het was dus niet alsof we een andere keuze hadden. Maar uiteindelijk hebben we het wel goed gedaan, vind ik. Nu we erop terug kijken, is het alleszins geen slechte beslissing gebleken.”

enola: Is jullie kijk op muziek maken daardoor veranderd? Tenslotte is puzzelstukjes in elkaar passen een heel andere ervaring dan een jamsessie met de groepsleden.
Stuart Braithwaite: “Ja, dat denk ik wel.”
Cummings: “Misschien dat we deze keer wat avontuurlijker waren. Als je niet rond elkaar zit, heb je wat meer vrijheid terwijl je met iets nieuws op de proppen probeert te komen. Misschien maakten we ons daardoor wat minder zorgen om wat de anderen er wel van zouden denken.”
enola: Deden jullie dat vroeger dan wel?
Cummings: “Het kan nooit kwaad om je zorgen te maken. Omdat…”
Braithwaite: “Omdat het aantoont dat je geeft om wat je doet. Het komt er gewoon op aan om die zorgen constructief te gebruiken, om ze te gebruiken als een wapen voor verandering. Als een reason for defeat.”

enola: Het album klinkt in elk geval erg divers. Gingen jullie daar bewust voor?
Cummings: “Het gebeurde gewoon zo.”
Braithwaite: “We begonnen aan de opnames met 21 nummers en op het einde hadden we er nog steeds een zestiental. Dan moet je beginnen kiezen, want je kan ze onmogelijk allemaal meenemen. En daarbij hebben we wat meer de voorkeur gegeven aan dingen die we op de laatste albums niet gedaan hadden. Zo waren er wel een paar nummers bij die op The Hawk Is Howling hadden kunnen staan, maar we wilden wel ’s iets anders. Maar voor de duidelijkheid: het is dus niet alsof we op voorhand wisten waar we heen wilden.”
enola: Er zijn uiteindelijk een paar verrassend upbeat nummers op de plaat beland. Erg poppy nummers ook, om niet te zeggen blije. “George Square Thatcher Death Party” en “Mexican Grand Prix”, om er maar twee te noemen.
Cummings: (weifelt) “Hmm…”
Braithwaite: “Op muzikaal-technisch vlak zijn dat nochtans vrij typische Mogwainummers met typische Mogwaimelodieën. Misschien komt het gewoon doordat ze wat sneller gespeeld zijn, dat ze wat anders aanvoelen. “Mexican Grand Prix” bestaat zelfs uit twee mineurakkoorden. Op papier zou het dus zo miserabel als wat moeten klinken.”

enola: De laatste tijd lijkt alles samen te komen voor Mogwai. Er is niet alleen het nieuwe album, maar een dikke twee jaar geleden was er ook al de re-issue van het debuut Young Team en onlangs brachten jullie met Burning ook al een live-dvd uit.
Cummings: “Die live-dvd wilden we al lang maken, maar we kregen er nu pas echt de kans toe om het zelf te doen. Tien jaar geleden hebben we het al eens geprobeerd, maar het materiaal dat ons dat toen heeft opgeleverd, was verschrikkelijk.”
enola: Hoe voelt het om jezelf nu zo te zien spelen op het podium?
Braithwaite: “Eigenlijk was dat niet eens zo’n grote revelatie, want de film is vooral geschoten van op het podium, vanuit ons perspectief. Ook de shots van het publiek zijn er steeds waarin de band recht naar het publiek kijkt. De kleine details, met bijvoorbeeld de blikken die we wisselen, dat zijn de dingen die we sowieso al elke avond zien. Voor ons was de verrassing waarschijnlijk groter geweest als we voor een traditionele concertfilm hadden gekozen, maar nu geven we vooral het publiek een ander perspectief.”
Cummings: “Of misschien toch niet. Het verbaasde me vooral hoe strak ik wel in m’n t-shirt zit. Dat was minder leuk om te zien. Ik ben maar meteen beginnen joggen.” (algemene hilariteit)

enola: Of fietsen? Zoals de man in de The Thirtieth Century Man-kortfilm, waar jullie muziek de soundtrack van vormt.
Cummings: (tot Braithwaite): “Da’s dat ding waar Anthony Crew aan werkt.” (richt zich tot ons) “Daar hebben we eigenlijk minder mee te maken. Anthony is dezelfde kerel die ook de albumhoes van Hardcore Will Never Die heeft ontworpen. Toen we het artwork aan het maken waren, had hij onze demo’s, en op hetzelfde moment was hij aan het werk aan zijn kortfilm. Aanvankelijk hebben we ‘m gezegd dat hij onze demo’s niet mocht releasen, maar uiteindelijk hebben we hem toch maar toegestaan om er eentje van ons te gebruiken.”
enola: Een aangepaste versie van “How To Be A Werewolf”.
Cummings: “We hebben de helft laten vallen, ja. (glimlacht) Eigenlijk is het gewoon het beste stuk van dat nummer.”

Hoe hou je het eigenlijk spannend, na al die jaren? Uiteindelijk hebben jullie nu al zes albums op jullie naam, allemaal met zo goed als dezelfde bandleden.
Braithwaite: (ginnegapt) “We zorgen er gewoon voor dat we dronken genoeg zijn. Zo vergeten we de miserie.”
Cummings:”Jup.”
Braithwaite: “Als je ’t vaak genoeg doet, lijkt het gewoon alsof elke dag een nieuwe dag is.”
Cummings: “Nee, even serieus. Er zal wel wat frisheid verdwenen zijn na al die jaren, maar daar krijg je wel heel wat ervaring voor in de plaats. Je wordt er sowieso niet jonger op, dus maak je er maar het beste van. En dat doen we eigenlijk al vanzelf.”

enola: Als laatste vraag nog iets over jullie nieuwe worp. De titel, Hardcore Will Never Die, But You Will vanwaar komt die eigenlijk?
Cummings: “Da’s iets dat we iemand hebben horen uitschreeuwen in een winkel. We hebben een boel potentiële albumtitels overwogen, maar dat was de eerste die we allemaal goed vonden.”
enola: Welke zijn er dan wel gesneuveld?
Cummings: “Dat wil je echt niet weten. Deze is al slecht genoeg.” (lacht)

Mogwai staat op zaterdag 26 maart in de Ancienne Belgique.
E-mailadres Afdrukken
 
Mogwai

Advertentie

TEST