Banner

Warpaint

''Alles draait rond eerlijkheid''

Elmo Lê van - 03 november 2010

Er slaagt dan toch nog een band in om een vernieuwend geluid te creëren, en bijgevolg een uitstekende debuutplaat af te leveren. Warpaint gaat op The Fool terug in de tijd en neemt ons mee naar een universum vol melancholie, eightiestinten en bezwerende zangpartijen.

Zes jaar geleden zag Warpaint het levenslicht in Los Angeles toen twee hartsvriendinnen besloten een band op te richten. Het sprookje begint wanneer Emily Kokal en Theresa Wayman elkaar op elfjarige leeftijd leren kennen in het schoolkoor. Ze groeien samen op, verkassen naar Los Angeles en leren daar Jenny Lee Lindberg kennen. Samen met haar zus, Shannyn Sossamon, repeteren ze een eerste maal op Valentijnsdag in 2004. Een romantische bedoening die drumster Stella Mozgawa echter nooit heeft meegemaakt. De Australische vervoegde het drietal een jaar geleden, nadat vorige drummers één voor één de koffers pakten. Mozgawa zou ons samen met bassiste Jenny Lee Lindberg te woord staan, maar Lindberg zegt het interview op het laatste moment af wegens vermoeidheid. "We hebben sinds kort een druk leven. Veel slapen doen we niet meer", lacht Mozgawa.

enola: Zie je hier nu zitten: op je eentje, als lid van een band waar je vorig jaar niets eens bij hoorde. Voelt dat niet vreemd aan?
Stella Mozgawa: "Neen, de overstap naar Warpaint verliep heel vlot. De oudere nummers had ik meteen onder de knie en tijdens de opnames voelde ik mij op een speeltuin. Ik ben vier jaar geleden naar de Verenigde Staten getrokken om muziek te maken, dat was mijn plan. Er ging heel wat geluk mee gepaard om deel uit te maken van Warpaint, want er zijn al zoveel verschillende drummers geweest, dat ik het onmogelijk achtte. Het klikte echter meteen en na een tijdje werd ik gevraagd of ik mee de plaat wilde opnemen. Ik kon gewoon niet weigeren."

enola: Drummers komen en gaan bij Warpaint. Vrees je daar voor?
Mozgawa: "Emily, Theresa en Jenny Lee hebben op zes jaar tijd een uitzonderlijke vriendschap gecreëerd. Je kan proberen om er bij te horen, maar zo werkt het natuurlijk niet. Ik denk dat Shannyn in het begin de perfecte drumster was voor Warpaint. Ze is uit eigen beweging vertrokken omdat ze het te druk had met haar acteercarrière. De twee mannelijke drummers die daarna volgden waren goed— dat hoor je op Exquisite Corpse — maar hun ideeën kwamen gewoon niet overeen met de Heilige Drievuldigheid van de band; er was geen continuïteit. Op The Fool heb alleen ik de drums gedaan, en dat merk je ook. Ik probeer meer passie en agressie te brengen dan tevoren, maar ik zie mezelf niet als het missende puzzelstuk."

enola: Hoe werkt dat eigenlijk, met vier vrouwen in een band?
Mozgawa: "Het is zwaar soms, zelfs in mijn wildste dromen kwamen er nooit all-girls bands voor. Maar we komen heel goed overeen, het vrouwelijke aspect laten we na een tijd zelfs achter ons. Zet vier creatieve mensen samen en je krijgt sowieso een goed resultaat."
"Dat wil niet zeggen dat we de clichés nooit moeten aanhoren. (twijfelt) Een vrouwenband is gevoeliger en zachter, terwijl de mannen meer gedreven en krachtig zijn, niet? Ach, zo zijn we echt niet. We gaan op ons gevoel af. Ik moet wel toegeven dat er op emotioneel vlak een groot verschil is. Als de overige groepsleden aan hun songteksten werken zie je dat het hen zwaar ligt. Ze bekijken alles uit een ander perspectief."

enola: Is het niet moeilijk om te blijven streven naar perfectie? De band is tenslotte al zes jaar hard aan het werken.
Mozgawa: "Volgens mij hebben de anderen in het begin lang afgetast om te zien wat hun geluid uiteindelijk zou worden. Die drummerwissels hebben het alleen maar moeilijker gemaakt. Het goede is dat alles wat ze in de beginjaren deden ver van de spotlights was. Warpaint is het tegengestelde van alle popbandjes die tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond schieten; ze deden alles op het gemak én zelf. Niemand wist zes jaar geleden van Warpaint. Het is een ongewoon proces geweest voor de band. Er was geen druk, alles verliep heel natuurlijk."

enola: Heb je de indruk dat jij Warpaint nieuw leven inblaast?
Mozgawa: "Ach, de bal is pas echt beginnen rollen toen ik erbij kwam. Tot vorig jaar bleef Warpaint binnen Los Angeles, eigenlijk maakte de wereld pas echt kennis met de band in 2009. We hebben lang in de observatiefase gezeten, dat we gewoonweg keken hoe het publiek reageerde. Veel mensen kwamen ons zeggen dat ze "Elephants" bijvoorbeeld nooit beu zullen raken. Die complimenten stimuleren ons om te blijven vechten. Het heeft inderdaad lang geduurd voor Warpaint echt uit de startblokken kwam, maar het was de goede timing."

enola: Hoe belangrijk was het opnameproces in Los Angeles?
Mozgawa: "De bedoeling was dat we het album zouden opnemen in Portland, waar Theresa en Emily zijn opgegroeid, maar uiteindelijk zijn we in Los Angeles gebleven. Het is daardoor ongetwijfeld een compleet ander album geworden. Nu zaten we met producer Tom Biller in de buurt waar al onze vrienden woonden, dus we hadden de rust niet die we in Portland wel zouden hebben."
"Tom was echter wel een goede producer, heel leerrijk. Ik ben gefascineerd door het wereldje van de producers, het is mijn doel om later de productie van Warpaint op mij te kunnen nemen. Tom was ook heel open over zijn werk , hij liet ons doen alsof het onze eigen productie was. Ik denk niet dat er een producer is die onze wensen meer zou vervullen dan hem."

enola: Wat wil Warpaint verwezenlijken?
Mozgawa: "Ik zou alleen een doel hebben als ik een conceptalbum maak. Nu probeer je alle songs even goed te vertolken als op plaat. Het is niet enkel belangrijk dat de luisteraar positief reageert, maar ze moeten het liedje meer voelen dan de artiest zelf. Wij artiesten zijn heel zelfkritisch, objectiviteit is het belangrijkste voor ons. Ik hoop dat The Fool een belangrijke plaat wordt voor bepaalde mensen. Eén die voor altijd blijft hangen."

enola: Het is vooral een sensuele plaat.
Mozgawa: (schatert) "Sensueel? Jij bent de eerste die dat zegt. Maar kijk, zulke uitspraken zijn interessant. The Fool draait eigenlijk rond eerlijkheid. Elk liedje straalt iets anders uit. In sommige gevallen maken we misschien — onrechtstreeks — sensuele muziek. We moeten alleen een balans zoeken tussen tekst en muziek. Als het geheel het gevoel uitstraalt dat we bij de opnames hadden, is een song geslaagd. Het is makkelijk om een nummer te maken waarvan je weet dat het publiek het geweldig zal vinden omdat het zo catchy is. Dat is niets voor ons; it’s all about honesty."

enola: Exquisite Corpse leek ons al experimenteel, The Fool is dat nog meer. Waarom?
Mozgawa: "Bij de opnames had je de drie bandleden en ik. Iedereen is geëvolueerd als muzikant, terwijl ik mijn eigen vingerafdruk in het geluid probeer aan te brengen. Ik ben met synthesizers en een drummachine beginnen experimenteren. Soms toveren we een akoestisch nummer om tot psychedelica. Zolang elk bandlid maar tevreden is over zijn bijdrage."
"De EP en het album reflecteren twee verschillende periodes in de geschiedenis van de groep. We hebben geen moment overwogen om een nummer van de EP op The Fool te zetten. We wilden zowel EP als album met respect behandelen. Een goed voorbeeld daarvan is de vele echo op Exquisite Corpse. We love it, maar het paste niet op The Fool."

enola: Theresa en Emily zijn schijnbaar gehecht aan Los Angeles. Was die stad bepalend?
Mozgawa: "De stad inspireert hen wel, maar het heeft vooral met de gevoelens te maken. Als een muzikant zich depressief voelt zal dat zich vertolken naar de muziek, de stad speelt op dat moment geen rol. Iedereen trekt tegenwoordig naar New York om inspiratie op te doen, terwijl dat helemaal geen nut heeft. Ik moet wel toegeven dat ik blij ben dat Los Angeles aan een opmars bezig is qua muziek en cultuur. Zeker als mensen vragen "zijn jullie niet van New York?"

enola: Praten Theresa en Emily over hun teksten? Het lijkt allemaal over relaties te gaan.
Mozgawa: "Het zijn heel persoonlijke nummers. In veel gevallen gaat het over relaties, vooral bij Theresa. Ik weet dat Emily helemaal niet over haar liefdes zingt maar over zichzelf. Het klinkt allemaal heel egoïstisch, maar je moet gewoon in een bepaalde stemming zijn om geïnspireerd te raken. Het is normaal dat iemand zich terugtrekt als het over een thema gaat dat nauw aan het hart ligt. Niet dat we zoals The xx de plaat ’s nachts hebben opgenomen om in de sfeer te komen. Alles verliep, zoals ik daarnet al zei, heel natuurlijk. Soms moet je gewoon dieper gaan om tot de essentie te komen."

enola: Het albumartwork heeft iets bevreemdend, maar past wel bij de sfeer van The Fool.
Mozgawa: (opgewonden) "We hebben die tekening in België gevonden! Na Les Nuits Botanique zijn we bij Pierre Ziegler, een vriend van Emily uit Parijs, gebleven. We zochten op dat moment naar een hoes, het was best een zware bevalling. Toen we in zijn appartement kwamen, merkten we al zijn kunstwerken op. We waren een beetje overdonderd omdat het op de een of andere manier zo goed bij ons pastte. Het is moeilijk om er iets achter te zien, maar best cool toch?"

enola: Tot slot: op YouTube staan video’s waar jullie heel actief en nerveus zijn tijdens interviews. Waar is het ADHD-kind in Stella gebleven?
Mozgawa: "Ik ben doodop, man! We hebben een paar shows gespeeld in Engeland, waaronder het Leeds- en Readingfestival. Ik heb al een week niet meer geslapen. Het klopt dat, als je ons met vier in een kamer zet, we heel irritant zijn. We geven dan zelfs geen deftig antwoord op de vraag. We zijn heel luid, het tegenovergestelde van onze muziek. Je mag van geluk spreken dat we hier met z’n tweeën zitten. Of ook niet." (lacht)

E-mailadres Afdrukken
 
Warpaint

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST