Banner

The Scene

''Het moest meer zijn dan een herhalingsoefening''

Philippe Nuyts - 17 maart 2010

Op dit moment is The Scene op theatertour door Vlaanderen naar aanleiding van hun afgelopen winter verschenen, uitstekende Liefde Op Doorreis — hun eerste volledige nieuwe plaat sinds 1998. Hun reünietour in 2007 was niets minder dan een pletwalsende triomftocht, een vervolg kon dus niet uitblijven. Al is Liefde Op Doorreis meer dan dat, noem het gerust een nieuw begin. Dat blijkt al uit het opnameproces van de plaat.

Thé Lau:"We hebben eigenlijk heel weinig samen gespeeld. We hebben voornamelijk digitaal gecommuniceerd, wat iedereen in staat stelde om thuis zijn partijen in te spelen en dat te doen op het moment dat het goed uitkwam of er inspiratie was. Al die afzonderlijke partijen werden naar mij opgestuurd. Ik heb er van meet af aan bewust voor gekozen niet iedereen overal mee te laten spelen. De meeste nummers leunen zwaar op de gitaren, maar er zitten ook nummers bij die voornamelijk keyboards bevatten. Zo zit er meer variatie in. Vroeger zaten we met z’n allen samen, waardoor iedereen op elk nummer meespeelde. Dat leidde ertoe, zoals bij zowat alle bands, dat we op den duur op elkaars nek zaten en dat iedereen de neiging had zich met de partijen van de andere te bemoeien. Met name Emilie was eerlijk gezegd altijd nogal een slachtoffer van mij, terwijl ik haar nu gewoon haar gang heb laten gaan. Als ik het ok vind, bel ik haar gewoon om dat te zeggen. En zij heeft nu veel meer haar stempel gedrukt op deze plaat dan op de voorgaande platen."

enola: Dat hoor je ook. Er zit veel meer funk in, de zware rock van vroege jaren negentig zit er niet in. Dit is geen The Scene-plaat zoals ze vijftien jaar geleden had geklonken. Had je na de troebele tijden met Marlène niet dezelfde lauwe reactie gehad op deze "andere" songs zoals op je songs voor je eerste soloplaat De God van Nederland?
Thé Lau: (denkt lang na) "Nee, dat denk ik niet. In die tijd was het zo… Ik had zo vaak met het materiaal heen en weer geswitcht van rockpodia naar theaters, ook in verschillende andere bezettingen gespeeld. Ik zag er destijds geen enkel probleem in om dat omgekeerd ook te doen: materiaal dat eigenlijk bestemd was voor theaters ombouwen naar rockmuziek. En zij geloofden daar niet in. Nu was het gewoon: we gaan samen een plaat maken. Het was niet zo dat ik songs had liggen, ik ben gewoon gaan schrijven. De muziek van enkele nummers is zelfs niet van mijn hand. "Nachttrein" bijvoorbeeld is van Otto (Cooymans, toetsenist, pn)."

enola: Daar schrok ik wel van, het doet me namelijk heel hard denken aan "Waar Mensen Wonen" uit je eerste soloplaat. Dat zegt misschien genoeg, dat de split enzo allemaal zijn reden heeft gehad.
Thé Lau: "Ja. Precies. Het is uiteindelijk heel goed geweest: alle irritaties zijn uit de band, iedereen is ook wat ouder geworden. Ik voel bijvoorbeeld veel meer support en feedback uit de band dan vroeger. Als ik vragen of twijfel over iets had vroeger, had ik altijd de neiging om de beslissing uiteindelijk zelf te nemen. Nu vraag ik aan hen: wat zullen we ermee doen?"

enola: Je beklaagde je erover dat je nooit genoeg met je vuist op tafel kon slaan omdat dat niet in je aard ligt. Daar is nu blijkbaar helemaal geen sprake meer van.
Thé Lau: "Nee, het is… Hoe kan ik dat het best omschrijven… Ik had toen het gevoel dat je het nog het best kunt vergelijken met Patrick Kluivert bij Ajax. Ze namen het maar voor lief dat hij er stond, tot hij weg was. En dan kwam iedereen erachter dat hij wel degelijk verschil maakte en dat het een serieuze aderlating was zonder hem in de spits. Nu is de attitude helemaal anders."

enola: Is er tijdens de vorige, succesvolle tournee een bepaald moment geweest waarop jullie zeiden: nu is de tijd rijp om een nieuwe plaat te maken?
Thé Lau: "We wisten dat als we een nieuwe tour wilden doen, we niet nog een keer hetzelfde zouden kunnen doen als in 2007. Dus dat er een plaat gemaakt moest worden, en we wisten ook al snel wat voor een soort plaat. Het moest iets uitgepuurder zijn. Al mocht er ook nog eens goed gestampt worden, zoals in "Mijn Land". Dat nummer ligt me na aan het hart, omdat het typische taferelen uit mijn jeugd beschrijft. Aan de kust bij ons werd er toen meer Duits dan Nederlands gesproken, en daar had ons land een dubbelhartige houding tegenover: enerzijds was er de middenstand die er van kon profiteren en er dus dolblij mee was, maar anderzijds werd er gemompeld dat het nog niet zo lang geleden was dat ze met uniformen door het land paradeerden."

enola: Als je zingt "Dit land is bang" dacht ik dat het over Nederland sinds Fortuyn ging.
Thé Lau: "Dat zou ook over Vlaanderen kunnen gaan, denk ik dan."

enola: Toch meer over het Vlaanderen in de jaren negentig, toen het Vlaams Blok in 1991 plots doorbrak, ondertussen zijn ze toch op de terugweg.
Thé Lau: "Ik heb inderdaad ook het gevoel dat het bij jullie nu beter meevalt. Bij ons zijn de stoppen stevig aan het doorslaan met die Wilders die maar één agendapunt heeft — alle moslims buiten — en een partij die met een rekenmachientje wil bewijzen hoeveel immigratie kost. Waanzin. Dat is rabiaat racisme, iets wat Fortuyn niet had."

enola: Toch is er van het afgelopen woelige decennium in Nederland dat The Scene niet bestond weinig in de teksten doorgekomen.
Thé Lau: "Nee, er zit alleen die ene passage in waar je het net over had. En dat is wel gebaseerd op wat ik hoor in volkscafés, waar ik trouwens heel graag kom. Behalve die ene Marokkaan die er ook al eens toevallig rondloopt, hoor je daar meestal wel dingen als "ze fokken maar door en straks zijn ze in de meerderheid…" Dat is de achterliggende gedachte achter hun stemgedrag."

enola: In de plaats daarvan is Liefde Op Doorreis misschien de meest romantische plaat die je al hebt gemaakt.
Thé Lau: "Ik wilde perse niet één echt inktzwarte song op de plaat hebben. Dat had ook niet geklopt, want zo voel ik me vandaag totaal niet langer. En tegen de hoesontwerpster had ik expliciet gevraagd alleen maar met warme tinten te werken. In die context is een van mijn favoriete nummers ook "Vrouw". Daarvoor ben ik me gaan verdiepen in de bepaalde vrouwen uit de historie die zich met de politiek van die tijd moeiden."

enola: Met Marlène bewezen jullie definitief meer te zijn dan een "Nederlandstalige rockband". Is deze plaat een herkansing om dat te bewijzen?
Thé Lau: "Ik vind deze plaat nog een grote stap vooruit tegenover Marlène. Ten tijde van Marlène hadden we een toetsenist (Dante Oei was lid van 1997 tot 2001, pn) die heel erg voor klassieke muziek was, en die plaat is eigenlijk helemaal volgestouwd met strijkers. Achteraf vind ik dat erover. Hier hebben we ook strijkers gebruikt maar veel summierder. Het fijne aan deze plaat is ook dat ze veel energie bevat. Daar hebben telkens op gehamerd. Het moest meer zijn dan een herhalingsoefening."

enola: Net als in 2007 heeft Liefde Op Doorreis een rauwe livesound.
Thé Lau: "We hebben hem bewust laten mixen door onze geluidsman, in de hoop dat dat zou gebeuren. Ik ben er deze keer ook niet bij geweest, heb ook alles digitaal laten opsturen. Dan antwoordde ik bijvoorbeeld: ’die gitaar moet nog veel harder’, dan kreeg ik een nieuwe mix en stuurde ik weer terug ’nog harder’. (lacht) Ik heb het al een keer teveel meegemaakt dat er teveel aan gepolijst werd. In het begin met Blauw en Open namen we alles zo rauw op dat dat ondanks het polijsten wel wat behouden bleef, maar gaandeweg werd het allemaal inderdaad te polished."

enola: Ik denk dat het vijftien jaar geleden ondenkbaar was dat je met zo’n grote afstand aan een plaat werkte.
Thé Lau: "Ja, en dat mag je gerust ook letterlijk nemen, want die manier van opnemen was toen gewoon niet mogelijk. Maar ik ben er heel blij mee, ja. Ik ben er ook van overtuigd dat het daardoor een betere plaat is geworden, er staan partijen van Otto op die ik nooit had kunnen bedenken. Maar het was vooral ook praktisch een goede zaak: als wij naar de studio trekken, is er ook een probleem van beschikbaarheid. Sommigen van ons werken gewoon. Maar waar zoals in sommige bands iedereen zich bijvoorbeeld met het drumwerk bemoeit en de drummer op den duur iets zit te spelen waar hij amper zelf tevreden mee is, dat willen wij vermijden."

enola: Paskal Jakobsen van Blof zei me in ons laatste interview dat hij zich liever als chanssonier ziet dan als zanger van een rockband, en dat dat moeilijk te combineren is. Op deze plaat slaag jij daar toch uitstekend in, meen ik.
Thé Lau: "In een rockband is de zanger, als je de band z’n gang laat gaan, voor je het weet de sluitpost van het geluid. Vandaar ook dat ik, toen we de theaters in gingen, anders ben gaan zingen en daar moest de band in het begin wel even aan wennen. In vele bands hoor je de zanger zijn best doen om mee te zingen in de maat van de muziek, ik zoek de hele tijd manieren om over het ritme te fraseren. Zo kun je als zanger ook je boodschap overbrengen zonder dat je extra kracht moet zetten om over de muziek heen te komen. Op Marlène vind ik echter dat ik zing als een krant."

enola: Je teksten zijn van een bedrieglijke eenvoud: ze lijken uit één gulp uit je pen te vloeien, terwijl er toch geen woord te weinig, laat staan teveel in staat.
Thé Lau: "In mijn teksten ben ik altijd op zoek naar adjectieven die de juiste kleur weergeven — en ook wel de goeie klank. Als je nu "Atlanta" of "Geluk" hoort, dat is eigenlijk versie zes- of zevenentwintig. Daarom ben ik blij met wat je zegt. Meer zelfs, "Atlanta" heette eerst nog anders, had een ander thema. Ik verander en schrap ook alles zelf, dat is iets waar de band zich niet mee mag moeien. Daarom ook werk ik nog altijd met een redacteur, iemand die mijn teksten nakijkt. En die haalt er toch nog altijd een vijftal fouten uit. Ik ben trouwens ook altijd van mening geweest dat poëzie en songteksten twee totaal verschillende dingen zijn, met als grootste verschil dat een songtekst niet van op papier moet binnendringen, maar op een andere manier. (denkt na)
"Ik ben altijd gefascineerd geweest door: hoe kun je iets maken dat én goed is én commercieel zou kunnen zijn. En dat is wat in mijn ogen pop- en rockmuziek in positieve zin onderscheidt van andere kunstvormen die vaak enorm irriterend high brow zijn. Ik moest, en ik benadruk ’moest’, een tijd geleden naar een toneelstuk dat was gebaseerd op willekeurige quotes van Flaubert. Zonder enige samenhang duurde dat stuk ook nog eens drie en een half uur. Dat was voor mij een leerzaam moment. Dan mogen ze dat nog met de beste bedoelingen maken, ik had op den duur nog slechts één gedachte: ik wil hier weg."

{image}

enola: Als je interviews met jou leest, van vroeger en nu, lijk je me over heel veel dingen die je hebt gemaakt een "onaf gevoel" te hebben, "dat er meer in gezeten had".
Thé Lau: "Over deze plaat niet. Dat is ook een gevolg van die werkwijze. Ik kan na enkele maanden luisteren nog steeds geen dingen ontdekken die ik anders had gewild. Vroeger overheerste altijd de gedachte dat een bepaald nummer de helft korter had gemoeten, of minder strijkers erop. Nu niet. Uit de grond van mijn hart."

E-mailadres Afdrukken
 
The Scene

Uit ons archief
Banner

TEST