Banner

Daan

''Een bevrijdingstripke''

Matthieu Van Steenkiste - 29 april 2009

Ook aan erover gaan is er een grens. Na drie platen waarin Daans kitschfixatie almaar uitzinnigere vormen begon aan te nemen, is het met het in de Ardense natuur opgenomen Manhay back to basics: hier primeren de stem en echte instrumenten. "De karikatuur-Daan moest afgestraft worden."

enola: Her en der wordt Manhay als een tussenpauze omschreven. Laat mij het gevoel eens omkeren: moet ik de vorige platen als een frivool intermezzo zien?
Daan: "Intermezzo… kijk, ik vind dat je altijd heel hard moet geloven in waar je mee bezig bent, maar twee jaar later moet dat niet meer, zelfs al maakte ik elke plaat met volle overtuiging en goesting. Ik wil nooit het gevoel hebben dat ik mijn beste plaat al gemaakt heb. Ik weer me als een duivel in een wijwatervat tegen alles wat me dreigt te klasseren of me het gevoel geeft dat ik het al gedaan heb."
"Daarom ga ik er zelf geen etiket op plakken. Ik weet dat nog niet of dit een tussenpauze is of niet. ’t Moet spannend blijven voor mij en als ik nu al zou weten waar het naartoe gaat, dan zou ik al beginnen tegenwringen. Ik ken mezelf; ik moet het openhouden. Ik wil het zelfs nog niet weten waar ik naartoe ga, want als ik nu zeg waar ik naartoe ga, dan kom ik misschien opnieuw in het verweer tegen wat misschien een goed idee is. Dus ik kan mezelf dat maar beter nog niet vertellen."

enola: Je bent van opleiding grafisch vormgever en je platen hebben dan ook steevast een perfecte vormgeving. Ook Manhay ziet er geweldig uit. Wat komt er eigenlijk op de eerste plaats? De muziek? Of de look — de leren jas als kostuum, de Brelachtige coverfoto — en wordt van daaruit de muziek bepaald?
Daan: "De hoes was er al op de dag dat ik aan de nummers begon te schrijven en die zei het eigenlijk al allemaal: in your face, technisch niet perfect, heel bruut zwart-wit en frontaal: de kop vooraan, zoals de zang vooraan moest. Met die hoes was het terrein al voor drie vierde afgebakend."
"Ik wou vooral mijn stem vooraan zetten om mezelf te verplichten wat langer aan de teksten te werken. Als je stem zo prominent in de mix zit, dan heb je geen keuze want het valt twee keer zo hard op wat je zegt. Tijdens de mix werden de mixers ook kwaad als iets te overdreven gezongen was. We hebben dan ook wat dingen opnieuw opgenomen. Het was ook waar; met de stem zo hard in beeld moet je niet acteren. Je moet geen Van Quickenborne zijn die toch nog op de staatsiefoto probeert te geraken. Je moet niet met je handen beginnen te zwaaien. Onze oren zijn trouwens heel goed getraind om een menselijke stem te herkennen; die heeft veel meer impact dan een beat of een synth realiseerde ik me. Misschien dat ik het vroeger dus wat te ver ging zoeken."
enola: Waar heb je het zo te ver gezocht?
Daan: "De nummers waarin ik niet zong? Mijn grootste hit is "Housewife"; voor een zanger is dat niet te verteren. In "Exes" valt het nog niet zo op dat ik mijn stem naar voor schuif, maar in de andere nummers wel. En ik zou daar nog verder in kunnen gaan."

enola: "Exes" is een echt popnummer. In de hoop dat dat dan een gezongen hit wordt?
Daan: (snel) "Neeneeneen. Geen één van de nummers mocht of moest een hit zijn. Ik wou eens een heel coherente schone plaat maken in plaats van één met drie hits op. Ik wou geen hits en heb het bij geen enkel nummer geprobeerd, waar ik dat vroeger wel deed. Een paar songs zijn zelfs donkerder en onderkoelder gemaakt omdat ze er niet uit zouden springen. Het moest een verhaal van vijftig minuten zijn. "Crawling From The Wreck", bijvoorbeeld, is gebaseerd op een oud schetsje met heel catchy synths en beats en die zijn er allemaal uitgevlogen door er wat rommelige fragiele drums in te steken en oude orgeltjes. Anders had het niet op de plaat kunnen staan."
"Het grappige is dat iedereen er daardoor andere nummers uithaalt. Er zijn er geen drie of vier die er meteen uitspringen, maar mensen kunnen bijvoorbeeld heel fervent over "Friendly Fire" beginnen of over "Brand New Truth". Alles splitst zich op in kampen per nummer. Dat heeft wel iets."

enola: In "Brand New Truth" spui je vrijelijk je gal over politiek? Het was tijd om je hart te luchten?
Daan: "Ik heb een paar jaar abonnementen op kranten gehad en dan kom je nogal wat tegen. Ik heb die dus maar opgezegd en kijk ook niet meer naar het nieuws. Ik werd er zot van: teveel domheden die als waarheden verkocht worden. Ik vind het niet erg als mensen liegen, dat doe ik zelf ook, maar men moet het niet het karakter van een dogma of een godsdienst geven want dan wordt het gevaarlijk. Dat begon zich op te stapelen en het was gewoon genoeg."
"Tegelijk had ik die openingszin "This is what really happened to The Beatles". Ik zat in een negationistische periode en wou het bestaan van de Beatles ontkennen. Op een bepaald moment heb ik zelfs met het idee gespeeld thebeatlesneverexisted.com te registreren en daar een heel verhaal rond te brouwen. Vrienden hebben me dat uit het hoofd gepraat; dat er toch wel veel mensen van die groep houden en ik er problemen mee zou krijgen. Ik wilde in elk geval die openingszin behouden en met dat negationisme heb ik dat dan opengetrokken naar alles wat me mijn voeten uithing. Het is uiteindelijk een erg mooi nummertje geworden, vind ik zelf. Ik zou meer ambetant moeten worden." (giechelt)

enola: Wat betekent het Ardense dorpje Manhay voor je? Een vlucht van je decadent kantje?
Daan: "Het is niet echt een vlucht hoor, eerder een ergens naartoe gaan. ’t is echt een veel positievere actie dan je zou denken; iets terugvinden, een terugkoppelen naar hoe ik op sommige momenten geleefd heb. Ik ben een kleine van den bos en ik vind heel dat plezier, die geuren en die kleuren nu terug in dat buitenverblijf dat ik daar in de buurt heb. Het heeft ook met tijd en loskoppelen te maken; geen email, geen telefoon, gewoon isolement maar dan wel in een heel open omgeving. Het doet gewoon veel goed. ’t Is een luxe. Ik heb het gevoel dat ik ervoor geploeterd heb om mijn eigen vrijheid af te kopen, mijn eigen stilte. Het is een bevrijdingstripke; een ode aan geen geluid."

enola: "Only silence is worth an inch of tape" (uit "Radio Silence")?
Daan: "Voila. Al gaat dat wel meer over de vader van een vriend die zich er mee bezig hield overal stilte te gaan opnemen en daarvan vinylplaten te maken. Erg interessant werk. "Radio Silence" doet inderdaad opnieuw wat denken aan mijn werk van voor Bridge Burner. Dat is die gitaarrif met van die typische halve noten; de schuld van het werken voor Wim Vandekeybus, voor wie ik muziek bij een dansvoorstelling schreef. Dat is het laatste wat ik heb gedaan voor ik aan deze plaat begon. Ik wist dat ik die opdracht moest aannemen om opnieuw brute klanken te appreciëren en meer abstract te kunnen werken. Vandekeybus kan immers geen piano, beats of synths uitstaan. Wat blijft er dan nog over? Dingen met snaren, met veel gruis en geluid. Ik vond het al vreemd dat hij het mij op dat moment vroeg, maar ik vond het wel tof want ik wist dat het verstrekkende gevolgen zou hebben. En effectief: na een paar maand kreeg ik opnieuw appetijt in die meer organische, abstracte dingen van acht minuten. Uit die trip is "Radio Silence" ontstaan."

enola: Twee jaar geleden zei je dat je wel eens met je band de studio wilde intrekken. Is het er van gekomen?
Daan: "Niet echt. De band heeft meegespeeld op maar elk apart. De plaat is in laagjes opgenomen. Ik heb getwijfeld hoor om de groep zo in de studio te kunnen zetten en dat zou nog wel eens toffe resultaten kunnen geven. Maar daarvoor had ik nu nog niet genoeg vertrouwen. Ik kwam uit zo’n maniakaal computergestuurde manier van werken, dat alleen al het idee om met echte instrumenten te werken al revolutionair genoeg was. Als ik nu ook nog eens met de band had moeten opnemen, dan had ik helemaal geen grond meer onder mijn voeten. Dus ik heb ze elk apart de studio ingehaald om hun stukken te spelen."
"Live is het voor iedereen erg aanpassen, maar we amuseren ons rot met de nieuwe plaat. We kunnen alles vertragen of versnellen, intro’s langer maken, er aan wringen of trekken, ... Er lopen geen ritmeboxen of programmering meer mee. Dat geeft een toffe dynamiek aan de groep. De songs kunnen nog serieus evolueren en dat zal nog een kick geven."
"We hebben vanalles geprobeerd om de oude nummers ook in de set te verwerken op zo’n manier, maar het werkt niet echt om die in een nieuw jasje te steken. Dus we gaan die op de oude manier spelen. Dat zal een beetje vreemd en ongemakkelijk in de set steken, ofwel moet ik een breuk inbouwen waarbij ik plots een ander kostuum aantrek en een ander soort muziek ga maken."

enola:"If you try to be an icon the icon becomes you", zing je. Had je het gevoel dat Daan een karikatuur was geworden, als in: "Daan pikt op de Gentse Feesten strontzat een bootje"-"natùùrlijk pikt Daan op de Gentse Feesten strontzat een bootje".
Daan: "Ja. Ik had die openingszin beter aan het begin van de plaat gezet, dan was er veel duidelijk geweest. Ik wil nog altijd wel plezante dingen doen ’s nachts, maar ik draag nu al drie of vier jaar geen wit kostuum meer en nog altijd ben ik de gast met dat witte kostuum. Op een eind zat ik er echt mee verveeld. Wat moest ik dan doen om daarvan af te raken? In een trouwjurk rondhuppelen? Ik wil verder. Misschien is het de macho in mij die spreekt, maar de figuur die ik heb gecreëerd mag nooit groter worden dan mezelf. Die mag niet dicteren wat ik moet doen. De karikatuur werkt voor mij en niet omgekeerd; die volgorde is belangrijk. En nu moest die karikatuur afgestraft worden."

enola: Maar het idee van Daan als Eurosongdeelnemer — de ultieme karikatuur — is nog niet definitief begraven?
Daan: "Oh jawel, toch wel. Men wilde per se dat ik aan de voorrondes meedeed, maar dat wilde ik niet. Zelfs al liet men wel verstaan dat ik dan toch wel goede kansen zou hebben. Het is natuurlijk geven en nemen, maar het was nog altijd te veel geven voor mij. Trouwens ik wil dat niet meer voor de VRT doen, maar voor de RTBF, kwestie van communautair statement."
"Ik vind dat er momenteel teveel gezeverd wordt over dingen die dat niet waard zijn. Ik heb een Franstalige vriendin, mijn kinderen gaan naar een tweetalige school. ’t Is voor mij een ver-van-mijn-bedshow. De meeste mensen die zich in al die communautaire onzin opwinden komen uit dorpen waar geen half woord Frans wordt gesproken, maar puur om electorale redenen wordt dat opgeklopt, maar elke Brusselse Vlaming zal je kunnen vertellen dat alles best wel meevalt. Ik vind het jammer dat ons dat al jaren wordt wijsgemaakt. Dat is gewoon om ons af te leiden van het feit dat ze hun werk niet doen en natuurlijk wordt dat na een tijdje ook het probleem omdat alles zo gepolariseerd is. Ik vind dat een spijtige zaak."
"De rol van de staatstelevisie daarin zou anders moeten geweest zijn, zoals de RTBF daar lang niet in meegegaan is. Ondertussen wel jammer genoeg. Terwijl niemand daar wakker van lag. Maar er zijn nu al jarenlang een stel zeikerds aan het werk die het klimaat verzieken en ons politiek evenwicht kidnappen om hun politieke agenda door te drukken. Enfin, ik ben muzikant, geen politicus, maar gun mij af en toe een lijntje in een nummer, zoals in "Brand New Truth"."

E-mailadres Afdrukken
 
Daan

Advertentie

TEST