Banner

DIT WAS 2008

Woven Hand

''Wij zijn de schepping, God is de schepper. Zo is het nu eenmaal.''

Matthieu Van Steenkiste - 24 december 2008

Met het bij momenten verschroeiend intense Ten Stones -- alweer zijn vierde studioplaat met Woven Hand -- liet David Eugene Edwards nogmaals horen dat niemand het ware geloof met betere muziek uitdraagt dan hij. Ook bij ons gesprek over deze puike plaat (nipt buiten onze top twintig gevallen) is het woord van de Heer nooit ver weg. “God laat Zijn wil niet tegenwerken door iemand die gewoon zijn goesting doet.”

enola: Ten Stones werd live in de studio opgenomen. Waarom moest dat?
Edwards: “Daniel Smith van Danielson wilde ons al jaren in zijn studio krijgen om daar zo live mogelijk een plaat op te nemen. Dat wilde ik ook, maar het duurde tot nu voor het financieel en qua timing mogelijk was. We wilden met die live opnames meer het gevoel van onze concerten overbrengen; dat meer agressieve moest er deze keer inzitten.”

enola: Hoe belangrijk was de terugkeer van Sixteen Horsepowerbassist Pascal Humbert op dat vlak?
Edwards: “Geweldig belangrijk natuurlijk. Hij speelt ondertussen alweer twee jaar met ons mee en dat is erg gemakkelijk. Je moet het niet als een echte reünie zien want we steunen niet op wat we in het verleden hebben gedaan, maar we gaan opnieuw samen de toekomst in.”
“We klinken inderdaad opnieuw wat gespierder dan voorheen. Op de vorige platen kozen we ervoor om meer atmosferische muziek te maken, nu concentreren we ons opnieuw op een steviger geluid. Aangezien we nu al zoveel jaar samen spelen, leek het ons wel steek te houden om dat nu ook eens op plaat te gaan vertalen. Voor Ten Stones hebben we de invloed van heel wat mensen ondergaan. Zo ook van Emil Nikolaisen van Serena Maneesh, die meehielp met de opnames en ook gitaar speelde. We hebben samen met hem heel wat geëxperimenteerd ons ontzettend geamuseerd met het proberen om de muzuziek zo geschift mogelijk te laten klinken. Zo is ook “Not One Stone” ontstaan in al zijn hevigheid.”

enola: Heeft Ten Stones een bepaald thema?
Edwards: “Er zijn er een paar, zoals op elke plaat. De titel Ten Stones heeft de notie van zwaarte in zich en ook de song “Not One Stone” draagt dat uit. Die song gaat over het feit dat alleen wat God schept voor eeuwig is en dat van wat mensen hebben gemaakt -- onze kathedralen, bijvoorbeeld -- geen steen op de andere zal blijven. Dat onze kerk gemaakt is in de geest en niet door mensenhanden. Het is een erg belangrijke song.”
(lacht) “Er zijn mensen die het een optimistische plaat vinden, anderen horen er dan weer onze meest zwartgallige in. Er wordt duidelijk op verschillende manieren naar gekeken. Het is ook allebei waar. Hoe ouder ik word en hoe meer mijn relatie met mijn schepper rijpt, hoe miserabeler ik mezelf zie en tegelijk zie ik nog meer Zijn glorie door wat Hij voor mij heeft gedaan. Beide kanten worden versterkt naarmate de tijd verstrijkt.”
“De song die het meest voor de plaat spreekt, is ontegensprekelijk “Kingdom Of Ice”. Voor mij is dat de meest pure Woven Handsong die we ooit hebben opgenomen, zowel qua geluid als wat betreft sfeer en thematiek. Het is gebaseerd op het boek Job waar God tegen Job zegt “waar was jij toen ik het machtige paard schiep? Jij hebt daar niets mee te maken.” Het komt er op neer dat hij de Schepper is en wij de schepping zijn; zo is het en daar is niets aan te doen. Misschien is dat wel het hoofdthema van de plaat.”

enola: Je gaf het zelf al aan: de voorbije jaren werd je muziek almaar meer atmosferisch. Was de soundtrack die je schreef voor de dansvoorstelling Blush van Wim Vandekeybus een sleutelmoment in die evolutie?
Edwards: “Voor mij is er gewoon een logische evolutie. Zelfs bij Sixteen Horsepower deden we al uiteenlopende dingen, naargelang de omstandigheden of waar ik mee bezig was. Het is één lange reis, een verkenning van geluid. Blush was een gouden kans om niet te moeten nadenken over songs, en gewoon muzikale landschappen te kunnen scheppen. Dat hadden we al gedaan bij Sixteen Horsepower, maar daar hadden we ze altijd geïncorporeerd in de songs, nu kon ik dat atmosferische volledig uitwerken. Dat heb ik met plezier gedaan. En hopelijk kan ik dat in de toekomst nog doen.”
“Met Ten Stones heb ik opnieuw meer afgewerkte songs geschreven. Het is een meer straight forward, rock -n- roll manier van werken geweest. Dat voelde juist op dat moment, maar het wil niets zeggen over de richtingen die we in de toekomst kunnen uitgaan.“

enola: Ik kan me voorstellen dat toen je als tiener Joy Division en Nick Cave ontdekte, dat gepaard ging met een groot besef van de zondigheid daarvan.
Edwards:Oh yeah. Mijn oplossing was om die twee werelden los van elkaar te zien. A cut and dry separation. Nu zie ik dat niet meer zo. Ik kan nu mensen appreciëren voor wat ze doen als artiest of muzikant, zonder daarom hun boodschap te moeten waarderen. Ik haal er uit wat me interesseert en wat me boeit aan creativiteit en muziek. Ik kan absoluut genieten van de eerlijkheid en de overtuiging waarmee artiesten iets proberen te zeggen waar ik niet in geloof. Gewoon het feit dat ze eerlijk zijn volstaat. Dat ze hun ding serieus nemen en er niet licht over gaan. Niet dat het per se fout is om plezier te hebben, maar ik ben zelf altijd meer aangetrokken geweest door ernstige zaken.”

enola: Heb je achteraf gezien ook het gevoel dat het verhaal van Sixteen Horsepower met uitmelkplaten als Folklore en Olden te lang heeft geduurd?
Edwards: “Ja. Dat vond ik toen al, maar mensen wilden dingen blijven uitbrengen; zoals dat livealbum dat onlangs uitkwam: mensen willen het draaiend houden, maar ik heb er geen heimwee naar. Ik heb genoten van wat we als groep hebben gedaan, maar in mijn ogen doe ik nog altijd niets anders. Ik speel samen met geweldige muzikanten, maar dat deed ik bij Sixteen Horsepower ook al. We hebben geweldige optredens gespeeld, maar ik voel geen nostalgie.”

enola: Je bent nu al vijftien jaar actief in de weinig religieuze muziekbusiness. Heb je je als gelovige ooit geïsoleerd gevoeld?
Edwards:Sure. Maar ik denk niet dat het zo is dat mensen enkel voor de muziek naar onze optredens komen zonder op onze teksten te letten. Dat kan ik niet weten, maar ik ga er niet van uit. Ik ben blij dat ze komen. Je voelt echter wel dat de mensen van de concertzalen zelf, de organisatoren, ons als vreemde mensen bekijken. Maar goed, dat kun je wel verwachten.“
“Natuurlijk kom je verleidingen tegen als je on the road bent, maar dat is niet anders in het gewone leven. Dus ja, ik heb mijn portie verleiding gehad en het is moeilijker op tour. Op den duur verliezen die dingen echter hun aantrekkingskracht, hun glans. Je leert te onderscheiden wat belangrijker is.”
enola: Ben je ooit te ver gegaan?
Edwards: “Het moment dat je iets doet zonder oog te hebben voor de ander en enkel voor jezelf, ga je al te ver.”

enola: Toen je een paar jaar geleden solo in Brugge speelde, liet je op vrij subtiele wijze je onvrede met de oorlog in Irak merken. Ik had nochtans verwacht dat je Republikeinse sympathieën zou hebben.
Edwards:Ik weet niet eens wat het betekent om Republikeins te stemmen. Ik geloof niet in politiek, laat staan in de politieke partijen. Daar is volgens mij geen verschil tussen. Ik denk dat de mensen die de regeringen controleren geen van beide zijn, maar iets helemaal anders. Die politieke partijen zijn niet meer dan een soort vermomming om het hele proces te kunnen controleren. Dus neen, ik ben geen Republikein, maar ook geen Democraat.”
“Ik mag Obama als man, al ga ik nauwelijks akkoord met iets waar hij voor staat. Ik ben wel blij met de verkiezing van een Afro-Amerikaan als president, maar net als met George W. Bush denk ik dat hij niet echt de beslissingen neemt. Ze zijn enkel in hun positie gezet om de mensen blij te houden terwijl de echte decision makers ergens achter de schermen opereren.”
enola:Je gelooft in een soort samenzwering?
Edwards:I do En dat gaat niet over de Verenigde Staten alleen, maar over de hele wereld. De mensen die Amerika echt besturen, regeren ook over Frankrijk en Engeland en België. Hoe ik kan leven in dat besef? Omdat ik in God geloof. En ik ben er zeker van dat Hij uiteindelijk de touwtjes in handen heeft en die machtshebbers ook maar gebruikt voor Zijn plan. Hij staat hen gewoon toe om daar te zijn.”
enola: Zij brengen de wil van God ten uitvoer?
Edwards: “Neen. God voert zijn wil uit en hij gebruikt hen. Hij zet het kwade in de wereld in om goed te doen. Neem bijvoorbeeld de kruisiging van Christus. Zonder de terechtstelling van die onschuldige man, zou er geen redding zijn voor de hele wereld. En zo werkt het bij Hem altijd. Hij laat Zijn wil niet tegenwerken door iemand die gewoon zijn zin doet.”

E-mailadres Afdrukken
 
DIT WAS 2008 :: Woven Hand

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST