Banner

El Tattoo Del Tigre

''We gaan voor 't nat van 't zweet''

Karolien Cammaerts - 23 juni 2003

Het begint weer serieus te kriebelen: het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten, de terrasjes lopen vol en de cocktails vloeien rijkelijk. Om alles nog wat erger te maken gooit het mambo-orkest uit het zwoele Havana-Aan-De-Schelde, El Tattoo Del Tigre, net nu zijn tweede album op de markt: Sensacional! We kunnen ons niet meer houden en schreeuwen het uit: "mambo, salsa, baila, baila!"

Señores Kobe Proesmans (conga), Stoffel Verlackt (timbales, percussie en arrangementen) en Tom Hautekiet (percussie, zang, design) vertellen vol passie over hun nieuwe album, de nieuwe show en over hoe koele Belgen toch steengoede zuiderse mambo kunnen schrijven en spelen. Maar hoe begin je met een 30-koppig orkest songs te schrijven?

Stoffel:"Ongeveer een anderhalf jaar geleden is er binnen het orkest een oproep gelanceerd dat wie iets wou schrijven dat mocht doen. Aangezien een aantal mensen van het orkest ook arrangementen bedenken, zoals ik zelf en Thomas, de pianist, ging dat wel vlot. Ook Benjamin, de saxofonist die er nu net is uitgestapt, werkte daaraan mee. Samen met een man of twee werd er dan gesleuteld aan de nummers."
"In het orkest is er zo’n vaste kern van vier man die alles min of meer uitstippelen: wat de shows gaan worden, wat we gaan doen met het orkest in termen van zakelijke en algemene afspraken. Aan die harde kern hebben we de nieuwe nummers die we zelf geschreven hadden voorgelegd. Ze hebben eigenlijk over geen enkel nummer moeilijk gedaan, dus zijn ze allemaal op de plaat beland."

enola: In hoeverre zijn jullie zelf betrokken geweest bij het schrijfproces?
Stoffel:"Ik was er natuurlijk enorm hard bij betrokken. Ik heb zelf een nummer of vier geschreven. Er zijn er denk ik twee die helemaal van mij zijn en dan nog een stuk of drie die ik samen met andere mensen heb geschreven. Zij kwamen dan af met tekst of wat melodie en dan heb ik de rest van het orkest daar rond geschreven."
Kobe:"Aan mij hebben ze niks gevraagd. Ik zit er voor niks tussen."
Tom:"Ik heb voor één liedje de tekst geschreven."

enola: Het ligt niet voor de hand dat wij koele Belgen ons aan zonnige mambo of salsamuziek wagen, en zeker niet dat we zelf mambo gaan schrijven. Waarom wilden jullie een mambo-orkest uit de Belgische grond stampen? Kobe:"Om een lang verhaal kort te maken, komt het erop neer dat toen we de muziek hoorden spontaan dachten: ’Dat zou wel graaf zijn om zoiets te doen’. En ik denk gewoon dat er een paar mensen zijn uit de harde kern van El Tattoo Del Tigre die enorm veel — om het op z’n Vlaams te zeggen — schoon dikke vette kloten aan hun lijf hangen hebben. Die hebben hun stoute schoenen aangetrokken en de juiste mensen meegetrokken op hun kar."
Tom:"Kobe is wel meer bezig met dit soort muziek dan ik, maar wat ik wel merk is dat men die vraag bijvoorbeeld nooit aan een bluesgroep stelt. Bij een mambo-orkest als de Tattoos daarentegen komen ze je altijd vragen hoe je op dat idee bent gekomen."
Stoffel:"Het is wel zo dat er in Vlaanderen ongeveer een tienduizendtal bluesgroepjes te vinden zijn. Mambo-orkesten zijn net ietsje zeldzamer natuurlijk."
"Mambo heeft ook zoiets onaantastbaars rond zich, alsof die uitsluitend in Cuba of Latijns-Amerika kan gemaakt worden. Dat klopt eigenlijk ook niet. De songs waar de vorige plaat op gemodelleerd was — dat waren toen allemaal covers — die originele versies werden meestal gespeeld door Amerikaanse orkesten, ook al zaten er hier en daar wel wat Cubanen tussen. De mambo zelf is ook niet louter Cubaans, het is al een soort mengvorm op zich."

Kobe:"Mambo is eigenlijk — om het heel simpel te definiëren — Cubaanse of beter Latijns-Amerikaanse ritmes met een dik vette jazz- of bigband orkest er achter. Ik denk dat wij van Latin muziek, buiten bepaalden in de groep, niet veel kaas hebben gegeten. Maar als het over bigband gaat dan kunnen wij ook wel deftig meedoen, en zeker als het over jazz gaat."
"Bij de Tattoos gaat het er ook zo aan toe: al de muzikanten die in de bigband moeten spelen, hebben daar en ook in jazz veel ervaring, en de ritmesectie kent de Cubaanse ritmes. De andere leden van ETDT worden gewoon door de rest meegetrokken en mee opgevoed in het genre. Maar het is zeker geen onaantastbare muziek en ik denk dat we dat met de Tattoos ook wel bewijzen. Muziek is grensverleggend, het is al lang niet meer zo dat bepaald genres alleen in bepaalde landen worden gespeeld. Een echte kenner zal natuurlijk onmiddellijk horen dat we geen Latino’s zijn. Maar dat wil niet zeggen dat het daarom minder goed is, of dat het daarom niet ’eigen’ is. Niets in de wereld bepaalt hoe mambo moet zijn of klinken. In de jaren ’40, ’50, ’60 waren er heel veel mambo-orkersten die bestonden uit 60% Italianen en misschien een drietal Cubanen, weet ik veel. Dat is allemaal heel relatief."
Stoffel:"Zelf de grote Perez Prado tourde vroeger door heel Amerika en in elke stad had hij een eigen orkest met allemaal lokale Amerikaanse muzikanten. Iedereen stond in de rij aan te schuiven om met hem te mogen spelen, want het is natuurlijk fantastische muziek. Toen waren het ook niet altijd Cubanen."

enola: Bij de opnames van de vorige cd van El Tattoo Del Tigre is alles heel snel opgenomen in de AB-studios, zonder al te veel technische snufjes. Hoe ging het er bij de opnames van Sensacional aan toe?
Stoffel:"Nu is het ongeveer op de zelfde manier verlopen. Alleen hebben we deze keer wat langer aan de zang gewerkt. Die hebben we bij mij thuis in de homestudio opgenomen, want dat kost daar natuurlijk geen geld. Zo kregen we de kans om daar wat meer aandacht aan te besteden en er deftig aan te werken. De opnames van het orkest zijn voor deze nieuwe plaat eigenlijk sneller gegaan dan bij de vorige. Alle instrumenten stonden er nu op twee dagen al op, vorige keer hebben we er toch drie dagen voor nodig gehad."
Kobe:"Dat heeft vooral veel te maken met het feit dat de groep veel volwassener is geworden. Ze kennen de muziek ook veel beter en we zijn als groep ook veel strakker geworden. Vroeger moest een bepaalde sectie nog leren om goed samen te spelen, nu hebben ze al drie jaar ervaring achter de rug. Her en der is er wel een vervanging opgetreden, maar voor de rest is iedereen het al gewoon om samen te spelen, en dat speelt ook wel een belangrijke rol. De hele ritmesectie is bijvoorbeeld echt heel goede omdat ze al drie jaar samen spelen; ze weten waarover het gaat. Zij hoeven niet meer samen te komen om elkaar te leren kennen of om te zien hoe iets wordt gespeeld, zoals bij de eerste plaat. Het gaat allemaal veel vlotter."
Tom:"Je moet zo’n plaat ook op deze manier opnemen denk ik. De manier van opnemen verschilt volledig met die van een popgroep. Die kruipen de studio in en proberen dingen uit tot het goed klinkt. Zoveel weken voor de drum, zoveel voor de gitaren etc. Bij ons gaat het er helemaal anders aan toe. Alles wordt samen opgenomen, behalve de zang dan. Onze geluidsman, Joeri, zit boven in de AB studio en hij laat ons weten of het goed was of niet. Sommige nummers waren na één keer al in orde. Als hij het voor de zekerheid nog eens wou overdoen, keken de blazers hem verwonderd aan :’Als’t goed is? Waarom dan opnieuw?’ "

enola: El Tattoo Del Tigre barst van de muzikanten die allemaal nog één of meerdere projecten naast El Tattoo Del Tigre hebben (o.a. Wawadadawka, Sukilove). Het moet geen lachertje zijn om iedereen samen te krijgen voor opnames of repetities.
Stoffel:"Dat is inderdaad wel moeilijk, maar uiteindelijk valt dat allemaal wel goed mee."
Tom:"Maar met deze opnames was het toch wel vaak een heel gedoe."
Kobe:"Ik denk dat het een beetje wikken en wegen is. Maar omdat het zo’n grave muziek is, omdat de professionaliteit van het orkest heel hoog ligt en omdat de harde kern alles zo lekker voorbereidt zodat iedereen echt in de watten wordt gelegd, lukt dat meestal wel. De sfeer zit er altijd dik in. Heel veel muzikanten en zangers maken daarom makkelijker hun agenda vrij voor de Tattoos dan voor een ander project waar ze na het optreden bij wijze van spreken slechts een platte sandwich krijgen. Je wordt heel hard meegetrokken door de fantastische sfeer die rond de groep hangt, iedereen weet wat er van hen wordt gewacht. De harde kern zorgt er goed voor dat het een heel toffe garde is om mee samen te spelen en dan gaat alles van zelf."

enola: Een concert van El Tattoo Del Tigre stond bij de vorige tour garant voor een totaal spektakel: muziek, dans, sketches… Mogen we ons opnieuw aan dit soort van Las Vegas - toestanden verwachten?
Kobe:"Dit aspect zal zeker nog behouden worden. Dat is ook het concept van de Tattoos; niet alleen de liedjes te brengen, maar er een hele show rond op te bouwen. We brengen zowel iets voor het oog als voor het oor. Er gaat natuurlijk een gehele nieuwe show komen en het enige verschil met de vorige is dat we misschien iets meer gaan werken vanuit de nummers zelf, en minder vanuit de show met het Las Vegas-gehalte zoals vroeger. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat er minder spektakel zal te zien zijn."
Tom:"En eigenlijk zouden we nu ook willen afstappen van dat voortdurend introduceren van nieuwe zangers of zangeressen via sketches. We werden dat zelf ook wel een beetje moe, het was net een circusact. Maar het showgehalte is en blijft zeer belangrijk; dat was het begin idee, altijd al geweest. Het hoort gewoon bij de muziek die we maken, het is plezant dus laten we dat ook zien."
     "Soms zie je mensen dan in een bigband spelen met zo’n gezicht tot op de grond, tegen hun goesting. ’Dat kan je toch niet maken!’. Buiten een bigband kom je dat ook tegen hoor. Ik zag Coldplay in Vorst: die zanger ging er wel heel erg in op, maar die bassist stond daar zo maar flauwtjes bij. Dat begrijp ik niet."
Kobe:"Veel daarvan is ook te danken aan de harde kern van de Tattoos. Zij zoeken voortdurend naar nieuwe invalshoeken om het orkest voortdurend met een smile op het podium te krijgen. Van in het begin was het onze bedoeling om dit soort muziek te brengen op zo’n manier dat het publiek het gevoel krijgt: ’waauw, die doen dat gewoon graag’."
Tom:"En geen geforceerde Miss Belgian Beauty smile of zo. Die gasten amuseren zich echt! Het is ook zo met die optredens die we op speciale locaties gaan spelen. We willen daar echt iets heel speciaals van maken, zowel voor het orkest als voor het publiek. We zouden ook in de zomer of in de winter een dertigtal keer kunnen spelen in allerlei zalen, maar dat wil ik echt niet. Als we spelen willen we dat echt heel goed doen, dan gaan we er 100% voor."
     "Voor die ’special locations tour’ gaan we bijvoorbeeld optreden in kastelen, kazernes, een wijngaard, een oude cinema en zelfs op de modeshow van Dries van Nooten. Zodat de mensen die er naar toegaan én de band én de muziek én de speciale omgeving er bij krijgen. De omgeving zal hier voor een heel speciale sfeer zorgen, het zal ongetwijfeld een unieke avond worden.Zowel voor het publiek als voor het orkest."
Kobe:"Een beetje in de sfeer van vroeger eigenlijk. Zodat je echt gericht naar die avond kan toeleven, voor die ene specifieke band in plaats van vier of vijf bands op een avond, waarvan je er eigenlijk maar één echt wil zien. Dan komt het publiek ook echt voor u en dat is wel goed voor zo’n orkest."

enola: Lukt het al een beetje om het stramme Vlaanderen aan het dansen te krijgen?
Stoffel: "Ja, eigenlijk wel. Het duurt meestal wel een nummertje of drie, vier."
Kobe: "Maar het is niet makkelijk. We zijn ook niet het soort orkest waarbij het nummer op twee minuten is verteld en dan gaan we nog een paar minuten volledig uit ons dak. Bij de meeste Latino-orkesten beseffen de mensen na vijf minuten al: ’Alright, dees is gewoon lekker shaken’. Bij ons gebeurt er ook visueel heel veel en dat is voor de mensen niet altijd even eenvoudig. Ze weten niet goed wat ze moeten doen: uit hun dak gaan of kijken. In de nieuwe show gaan we daar wel heel erg mee bezig zijn: vanaf nu mogen ze ook dansen!"
Stoffel: "Maar eerst een ticketje gaan halen."
Kobe: "Ik denk dat het bij de vorige show ook wel wat moeilijk was voor het publiek. Je staat de hele tijd geboeid te kijken, want je hebt nog nooit zoiets gezien in België. Maar na het optreden besefte je dan dat je eigenlijk niet zo nat in’t zweet was. Met de nieuwe show willen we echt wel gaan voor ’t nat van ’t zweet. Nu mogen ze uit hun dak gaan. Maar voor de mensen die niet zo graag dansen…"
Stoffel:"Die mensen bestaan ook nog, Kobe."
Kobe:"Of voor de mensen die na vijf jaar hippe Latino platen op alle radiostations nog altijd geen latin kunnen dansen… Ook zij kunnen nog altijd van het optreden genieten en tevreden naar huis gaan. Je hoeft niet te dansen: het mag maar het hoeft niet. Je mag het ook gewoon graag horen of spelen zonder het te kunnen dansen. Ik denk wel dat we dat met de juiste knipoog doorgeven."

E-mailadres Afdrukken