Banner

Steak Number Eight

''We hebben daar allemaal niet zo over nagedacht''

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Pieter Morlion - 04 juni 2008

Steak Number Eight: vier tienerjongens die het na de overwinning in de Rock Rally allemaal wat vroeg in de nek is gekletst, maar die zich wel uit de slag trekken. De ambitie en de dromen zijn er, maar net zo goed laten de vier zich niet opjutten. Een platenfirma hoeft voorlopig niet echt, een management enkel en alleen omdat het te veel wordt om alles in eigen handen te houden. En als het even kan: naar het buitenland, graag. Op bezoek bij de jeugd van tegenwoordig.

Wie een interview-afspraak met een groep vijftien-zestienjarigen maakt kan zich maar beter aan alles verwachten. Dat hadden we echter niet, en dus kijken we behoorlijk verbaasd op als we ons op een zaterdagmiddag in een lege evenementenhal in Wevelgem bevinden. Waar Steak Number Eight is? Nog lang niet hier, zo klinkt het. Hier zetten leraars en leraressen alles klaar voor het grote feest voor het vijftigjarig bestaan van hun school. Straks is het gratis vat en spelen Les Truttes. En ergens tussendoor: een lokaal metalbandje en Steak Number Eight: winnaars van de Rock Rally, oud leerlingen van deze school, maar ondertussen minstens voor de helft verkast naar het VTI.

"Eigenlijk willen we van dit soort optredens af", zegt zanger Brent Vanneste na afloop. "Aanvragen genoeg voor concerten, maar voor wat: samen met de winnaars van Eurosong For Kids tegen roken op school. Of op een braderie. Kom zeg. Nu, vandaag was nog wel beestig, maar van de tien optredens die we doen, zijn er misschien vier die we fijn vinden. Ach, ik heb niet het gevoel dat we hier in België veel kunnen betekenen voor de wereld. We willen in elk geval weg uit West-Vlaanderen, daar hebben we al veel te veel gespeeld. In Kortrijk gaan we enkel nog de shows doen die al vastliggen. Daarna niets meer, het is even goed geweest." Het kan beter dan dat, vinden de jongens. "Ik heb er wel eens over nagedacht hoe het zou zijn om in het buitenland op te treden. Een week door Polen of Duitsland toeren lijkt me wel iets", droomt drummer Joris Casier luidop.

Voor een band zonder rijbewijs is het echter zo al niet gemakkelijk om op te treden. Zelfs Limburg en de rest van Vlaanderen is zo goed als onontgonnen terrein voor Steak Number Eight. Voor vervoer zijn ze dan ook altijd aangewezen op de goodwill van hun ouders. "Zonder hen zou het niet lukken", geeft Vanneste toe. "We zijn erg blij dat ze ons helpen, maar we kijken uit naar het moment dat we zelf kunnen rijden en we hen in het rusthuis kunnen steken (schatert). Ze zijn erg behulpzaam hoor, maar soms een beetje te. Ze mogen nog gelijk hebben, ik heb niet graag dat het van hen komt.(lacht)"

Geflipte moeder

Op hun leeftijd worden ze niet graag vastgepind, maar we kunnen het niet nalaten toch even op te merken dat groepjes van hun leeftijd meestal nog bij vrolijke Blink 182-punk ofzo zitten. Hoe kwamen ze in aanraking met dit soort logge postmetal als van Pelican en Isis? "Het overlijden van mijn broer (Thobias Vanbrabant, drummer bij Voidpoint, mvs) heeft me die richting uitgestuurd", zegt Vanneste. "Hij heeft me alles aangeleerd en dat soort muziek leren kennen. Nochtans was dat niet zijn genre: hij speelde zelf eerder nu-metal; Deftones-achtige toestanden. Na zijn dood vonden we in zijn zak achteraf echter een briefje "Amenra". Zo leerde ik die band kennen en ik was meteen verkocht. Daarna ben ik zo’n donkere muziek gaan maken. Dat hielp toen wel, denk ik. Maar ik had van mijn ouders ook al een en ander meegekregen. Mijn moeder laat thuis wel eens wat Sunn O))) weerklinken. Ze is geflipt", glimlacht hij. "Tja."

Is hij er zich eigenlijk van bewust hoe ongewoon het is dat hij met dit soort muziek de Rock Rally won? "Ik begrijp het niet, totaal niet. Ik onderga het wat en probeer er van te genieten. Misschien waren de mensen zo geshockeerd of toch omver geblazen dat ze ons lieten winnen. Er zijn in ons genre zoveel bands die duizend keer beter zijn, maar die doen niet mee aan zo’n wedstrijd. Eigenlijk was ik kwaad op Joris omdat hij ons had ingeschreven. Ik dacht dat de Rock Rally alleen voor poppy bandjes bedoeld was en verwachtte zwaar afgekraakt te worden. Westtalent, dat was anders: dat wilde ik nog wel eens proberen, maar als je door Humo bent afgezeken mag je het vergeten. Dan kun je maar best een nieuwe band starten."

Had hij na het winnen van dat West-Vlaamse rockconcours dan niet het gevoel dat het toch verder kon lukken bij Humo ook? "Toen dacht ik wel even van ’hé, hier zit iets in. Misschien kunnen we toch niets.’ Maar dat bleef niet hangen tot in de preselectie van de Rock Rally." "Daar in de Cactus was iedereen vooraf ook bezig met onze leeftijd", reageert Casier: "Wat we daar op vijftien jaar — en soms nog wat jonger — kwamen doen. Na afloop regende het plots appreciërende reacties: ’amai, jullie zijn nog goed!’." "Fuck you", besluit Vanneste lachend.

In de halve finale pakte de groep uit met een knappe versie van "Oh Fortuna" uit de Carmina Burana. "Toen waren we op onze top", herinnert Vanneste. "Ik vond het stom dat we een cover moesten spelen, ik hou daar helemaal niet van. Ik luister echter veel naar dat soort muziek als de Carmina Burana en vond dat "Oh Fortuna" uit postrockakkoorden was opgebouwd. Ik heb het even geprobeerd, en het klonk bère. Ik verschoot dat mensen het zo knap vonden. We spelen het nummer nu wel niet meer." "We weten niet eens meer hoe het gaat", lacht Casier: "Op repetities proberen we nog wel eens, maar we vinden het niet meer. Eigenlijk moeten we eens een mailtje sturen naar Humo of we de opname van toen niet kunnen krijgen om nog eens te luisteren."

Geen metal

Het duurde ook tot na dat korte optreden in Cactus vooraleer iedereen over de lichtjes belachelijke groepsnaam was uitgepraat. "Wat wil je dan", reageert Vanneste: "toen we vijf jaar geleden begonnen, waren we tien-elf jaar. Wat wisten wij van groepsnamen! We kozen maar iets." Casier: "We hebben nog Boys Loud geheten, Rock On,.. uiteindelijk zijn we voor de belachelijkste naam gegaan: Steak Number Eight." "Dat komt van op de eerste cd van Voidpoint: de zanger had voor zijn achtste lief een nummer geschreven: hij noemde haar zijn achtste stuk vlees."

Wat nog opviel in de Rock Rally: journalisten van de grote media hadden het moeilijk om het genre van Steak Number Eight te plaatsen en kwamen af met vreemde vergelijkingen met onder andere … And You Will Know Us By The Trail Of Dead. "Ik weet niet hoe dat kwam. Ik denk wel dat ze het genre kennen hoor, maar waarom ze ons dan met And You Will Know Us… in verband brachten... dat is nogal vreemd, ja. We hebben die band eens gecheckt en dat lijkt helemaal niet op ons. En we spelen geen metal. Daar word ik ook misselijk van als ze dat zeggen; dat klopt totaal niet." Toch staat de band straks op Graspop Metal Meeting. "En dat zien we helemaal zitten", benadrukt de zanger. "Al ben ik wel wat bang dat dat publiek ons niet gaat appreciëren. We brengen tenslotte geen typische metal. Maar ik denk wel dat er velen uit nieuwsgierigheid zullen komen kijken." Zegt Casiers laconiek: "Uiteindelijk kunnen ze op onze muziek ook moshen. Na ons optreden op Boscorock heeft er zelfs iemand een week in de kliniek gelegen."

Vanneste gaat diep bij optredens. Ook een uur voor ons gesprek brulde hij opnieuw hart en ziel uit zijn lijf tijdens dat machtige "The Sea Is Dying". Hoe doet hij dat elke keer? Kan hij dat telkens opnieuw opbrengen? Hij haalt zijn schouders op. "Ik probeer me gewoon elke keer weer volledig te geven. Op de repetities spaar ik me wel een beetje voor de optredens, maar anders smijt ik me volledig. Het klopt dat titels als "The Sea Is Dying" of "The Holy Truth" ook zware onderwerpen doen vermoeden, maar eigenlijk gaat alles op onze plaat over mijn broer. Vandaar. Ik ga het niet allemaal uitleggen waar ik over zing, dat moeten de mensen zelf maar uitvinden. "The Sea Is Dying" is bijna iets mystieks voor mij; dat kwam er zomaar uit. Ik ben niet zeker dat ik het zelf goed begrijp. Maar goed, Joris denkt dat het over het milieu gaat." De drummer vult aan: "die titels betekenen niet zoveel. Het gaat over het gevoel dat ze losmaken."

Op bezoek bij Goose

Moest dat eigenlijk; zo snel een plaat maken? De meeste Rock Rallywinnaars wachten twee tot vier jaar vooraleer ze een debuut uitbrengen, When The Candle Dies Out… verscheen nog geen maand na de overwinning van Steak Number Eight. "We hebben daar gewoon niet hard over nagedacht", lacht Vanneste. "Die plaat was nu eenmaal al lang gepland. En dat we net de Rock Rally hebben gewonnen is een toeval dat we niet hadden voorzien." "Ik heb even getwijfeld of het wel verstandig was om nu al een plaat uit te brengen daardoor", zegt Casier. "Uiteindelijk dachten we ’fuck it’, en hebben we een datum gezet waarop hij af moest zijn", zegt de frontman. "Anders ging het er niet meer van komen. Tussen de Rock Rally selecties door hebben we daarom nog veel in de studio gezeten. Het was soms zwaar."

Een platenfirma hoefde niet? "Er zijn er al een paar komen zagen, maar we wachten liever nog wat af", vindt de groep. "Binnen een paar jaar, als we nog een plaat willen maken, dan misschien. Sommigen denken dat ze er geld uit kunnen slaan omdat we de Rock Rally hebben gewonnen. Ach, we hoeven geen EMI. Een management zijn we wel aan het zoeken want het is te veel aan het worden voor ons." "We zijn ook bij Goose op bezoek geweest; die wilden eens met ons praten", vult Casier aan. "Het nuttigste dat ze gezegd hebben, is dat we onszelf moesten blijven en niet alles aannemen wat we voorgesteld krijgen; dat we niet te rap ergens moeten tekenen, maar moeten opletten in dit wereldje vol smeerlappen."

We nemen afscheid, maar niet zonder commentaar te vragen op één feit. Hoe kijken ze terug op hun deelname aan Eurosong For Kids enkele jaren terug? "Fuck", klinkt het collectief betrapt. "Vijf jaar hebben we moeten werken om die naam kwijt te spelen en nu ga jij dat even om zeep helpen", protesteert Casier. "Laat ze daar maar eens om lachen", vindt Vanneste: "Ik vind het nog beestig eigenlijk hoe we toen bij de laatste twintig zijn geraakt." "Alles was daar fout aan: hoe we in de vakantie met iedereen liedjes zouden moeten maken met een dansje op. Het is fout gelopen toen we bij allerlei psychologen moesten passeren", herinnert Casier: "Weet je nog, dat gesprek? En wij maar het been stijf houden: (met piepstem) we gaan niét playbacken. Want schrijf het maar op: Eurosong For Kids is allemaal playback!"

E-mailadres Afdrukken
 
Steak Number Eight

Advertentie

TEST