Banner

Patrick Wolf

''Mijn generatie is lui en onverschillig''

Matthieu Van Steenkiste - 19 december 2007

Met The Magic Position maakte Patrick Wolf dit jaar een triomfantelijk debuut bij major Universal: vrolijk, kleurrijk en met veel toeters en bellen. En toen kwamen er vreemde berichten: Wolf ontsloeg zijn drummer live on stage en liet weten dat hij het optreden voor bekeken hield. Sindsdien werd de communicatie uit het Wolfkamp helemaal mistig, en ook vandaag betert dat er niet op. “Niemand heeft zaken met mijn beslissingen”, klinkt het geërgerd.

Op een inderhaast bijgeschoven stoel aan de ingang van de Studio Brussel-barak krijgen we de man die namiddag op Pukkelpop net geen negen minuten te spreken. Een schijntje in vergelijking met gangbare interviewpraktijken, maar zo gaat dat. Veel zin heeft hij er ook niet in. We krijgen korte antwoorden en veel ergernis als we vragen wat zijn plannen nu zijn. Zal hij na deze tour nog optreden of niet?

“Ik denk niet dat het mijn plicht is om mijn beslissingen toe te lichten of dat het ook maar iemands zaken zijn. Wat dat betreft: ik kan morgen van geslacht veranderen of een boer worden”, reageert de jonge muzikant meteen. We werpen op dat hij nu eenmaal platen maakt en dus een publiek zoekt. En dat dan ook wil weten of hij zijn muziek nog live wil spelen. “Nogmaals,” stelt hij, “ik doe wat ik wil. Ik moet me tegenover niemand verantwoorden en ben niemand uitleg verschuldigd.”

Hoe voelt hij zich nu? Hoe denkt hij er nu over? “Alles is in orde”, zegt hij. “Ik ben hier op dit festival om op te treden. Dat denk ik er over. Of ik hierna nog ga touren? Dat hangt elke dag opnieuw af van hoe de show is en dat kan variëren. De ene keer is het leuk, een andere keer kan het net zo goed soul-destroying zijn.”

Nochtans liet The Magic Position afgelopen lente een vrolijk gestemde Wolf horen, die goedgemutst het leven in de ogen keek. Wat lag er aan de basis van die omslag na het sombere Wind In The Wires? “Toen ik The Magic Position opnam, was ik erg gelukkig”, zegt de zanger. “Ik zat in een erg fijne relatie, ik was verliefd, en die plaat is daar de neerslag van. Maar ik vind niet dat ik op die plaat meer open sta voor de wereld dan op Lycanthropy of Wind In The Wires. Mijn werk is altijd extravert en vol vertrouwen geweest. Ik begrijp dus niet dat er nu wordt geschreven dat ik tot leven ben gekomen. Was ik dood misschien toen ik die vorige platen uitbracht?”

Net zoals de kleurrijke hoes van die nieuwe plaat het strenge zwart-wit van zijn voorganger doet vergeten, zo is ook Wolf zelf helemaal veranderd. De zwarte bles werd rood, en in zijn kledij kiest hij voor een explosie van kleuren. “Dat heeft inderdaad met personages te maken”, geeft hij toe. “Bij elke plaat probeer ik in mijn uiterlijk te tonen hoe de muziek klinkt, als een soort visuele weerspiegeling ervan. Het voelt een beetje alsof ik zo een lichaam creëer voor een ziel.”

Het duurde ook langer dan gepland voor de plaat verscheen. Eigenlijk had The Magic Position al in 2006 moeten uitkomen, lazen we. “Neen hoor”, corrigeert Wolf. “Dat heb je verkeerd begrepen. Soms werk ik gewoon chaotisch. Het gebeurt ook dat een plaat me begint te vervelen. Als ik de hartstocht voor een project verlies, kan ik er niet meer aan werken en probeer ik aan iets anders te beginnen. Maar ik werk snel. En uiteindelijk kreeg ik het album af, zoals je ziet.”

Mogen we dan snel een nieuwe plaat verwachten? Wat zijn de plannen? Wolf wil nog geen termijn geven, maar gaat wel degelijk snel aan het werk. “Binnenkort begin ik met schrijven en opnemen. De puzzelstukjes vallen immers langzamerhand op hun plaats, en weet ik waarover ik het wil hebben en wat ik wil doen. Maar ik ga er nog niet te veel over zeggen voor hij af is.”

We lazen: het wordt een conceptplaat rond het zestiende-eeuwse Londen. “Misschien wordt dat inderdaad één van de thema’s”, zegt Wolf. “Ik wil teruggaan in de tijd en een plaat maken over Londen. Zoals mijn eerste plaat ook over die stad, mijn thuis ging. De hele geschiedenis van die stad boeit me, ik wil ze als een metafoor voor vandaag gebruiken. Dit album zal een stuk meer op het heden gericht zijn. Zonder dat het een politieke plaat zal worden, vind ik dat ik de verantwoordelijkheid heb om het over onze maatschappij te hebben, gezien de staat van de wereld.”

”Neen, ik wil het niet eens over de oorlog hebben,” vult hij aan, “maar gewoon proberen om mijn generatie te vatten. En die is om eerlijk te zijn nogal lui. Er is door de eeuwen heen nog nooit een generatie geweest die meer op ontspanning is ingesteld dan deze. Er bestaat veel apathie en gezichtsloosheid. Gebrek aan idealisme? Dat is er een deel van, van die luiheid. Er is een overload aan informatie die leidt tot onverschilligheid.”

De tijd is al op, de promodame van de platenfirma laat ons nog net één vraag stellen. Komt de eerder aangekondigde samenwerking met Alec Empire er? ”Ik denk het wel”, zegt Wolf. “We praten tegenwoordig veel en ik zou het heel graag doen. Ik zou in vol vertrouwen kunnen werken met hem als producer. Ik voel me erg met hem verbonden. Niet alleen op muzikaal vlak, maar ook persoonlijk: er zijn niet zoveel muzikanten waar ik een band mee voel, maar met hem voel ik die wel.”

E-mailadres Afdrukken
 
Patrick Wolf

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST