Banner

DIT WAS 2018: Micah P. Hinson

''Ik heb het echt wel moeilijk met het digitale tijdperk''

Bjorn Weynants - 12 december 2018

De hele maand december blikt enola terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2018. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wier plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid indook.

When I Shoot At You With Arrows, I Will Shoot To Destroy You heet het nieuwe album van de Texaanse troubadour Micah P. Hinson. Het is niet alleen een van de beste albums die hij tot nu toe uitbracht, maar er zit ook een heel verhaal achter.

Hinson: Het begon ermee dat mijn vrouw en ik kinderen wilden, maar er geen konden krijgen. De dokters zeiden dat ik geen kinderen kon verwekken. Ik was in die periode een aantal keer op korte tijd in Santiago De Compostela, en plots waren we snel in verwachting van mijn eerste zoon. Ik wist niet wat de connectie was tussen de tijd die ik doorbracht in Santiago en de zwangerschap, het gebeurde allemaal zo snel na elkaar, dus ik weet niet waaraan ik het moet toewijzen.
In Santiago staat er een standbeeld van Sint Jakobus en zijn 24 muzikanten die zich klaarmaken voor de start van de apocalyps. Dat klonk me als muziek in de oren. Ik verzamelde 24 Texaanse muzikanten en we gingen de bossen in. Ik liet ze een dag oefenen en de volgende dag namen we alles op. Het was een erg vreemde manier van opnemen, maar het leek me belangrijk om het zo te doen.
De apocalyps is voor mij niet alleen de Bijbelse apocalyps. Een apocalyps is bijvoorbeeld ook dat mijn vrouw niet graag heeft dat ik “fuck” zeg in het bijzijn van onze kinderen. Dus ik moet daar rekening mee houden, zodat onze relatie beter werkt en ik een beter persoon word. Dan moet ik een apocalyps hebben. Zo kan je meerdere keren per dag een gevoel van een apocalyps hebben.

enola: Je verwees al naar de Bijbel. Er zitten heel wat Bijbelse referenties in je teksten.
Hinson: Ja, maar dat is al zo vanaf het begin. Niemand vroeg daar echter naar tot voor kort. Op The Holy Strangers en deze plaat zette ik Bijbelcitaten van Timoteüs en Ezechiël. Je hebt ook “Micah Book One”. Grappig, want ik lees daarop gewoon voor uit het boek Micha van het Oude Testament, terwijl veel recensenten dachten dat ik dat geschreven had. Maar ja, er zitten dus Bijbelse elementen in mijn teksten.

enola: Het is misschien toeval, maar in twee nummers op je nieuwe album verwijs je naar een wensput.
Hinson: Er is ook het nummer “The Wishing Well and The Willow Tree” van The Red Empire Orchestra. De wensput is een plaats waar je naartoe gaat om iets te wensen, maar je kan er ook het omgekeerde bekomen van wat je zocht. Zoals in het oude tovenaarsverhaal The Monkey’s Paw (een kortverhaal van W.W. Jacobs uit 1902, nvdr). Je zegt: “Ik wil dat die mooie vrouw van mij houdt” en je trouwt er dan wel mee, maar je wordt blind of ze raakt misvormd. Het gaat over het tegendeel krijgen van wat je wenste. Dat is wat de wishing well voor mij is. Soit, ik gebruikte het dus in een paar liedjes, maar je moet er ook niet al te veel achter zoeken hoor.

enola: Je zei net dat je de nieuwe plaat opnam in de bossen. Hoe moet ik dat zien?
Hinson: Het was letterlijk in de bossen, in een oude schuur. ‘t Was nu ook weer niet dat we rechtstreeks onder de bomen stonden, maar voor een van de nummers lieten we de deuren van de schuur open en je kan het horen regenen.

enola: Een paar dagen geleden deed je in Londen een optreden met een band. Dat is een zeldzaamheid als je in Europa bent.
Hinson: Ook in Amerika hoor. Ik speel gewoon zelden met een band. Het is zo verdomd duur. En dan nog. Ik ben een fucking songwriter en een fucking zanger. Zo staat het ook op mijn belastingaangifte. Op mijn albums is het mijn naam en dan “and the gospel of progress” of “and the musicians of the apocalypse”. Ik wil platen eigenlijk geen titel geven, dus dat was een manier om tegelijk de band en de plaat een naam te geven.

enola: Bij sommige artiesten is het artwork een bijkomstigheid, maar bij jou is het een essentieel onderdeel van het geheel, zoals deze keer met de tekening van de pijlen.
Hinson: Mijn broer heeft die gemaakt. De enige cover die ik ooit uitgebracht heb waar ik niet van hield, was die van The Baby and The Satellite. Die trok op niets. De plaat wordt binnenkort voor de eerste maal op vinyl uitgebracht door een Italiaanse platenmaatschappij en dan zal ze haar eigen cover hebben. Meestal heb ik echter het beeld van de cover al klaar nog voor ik aan de opnames begin. De naam van de plaat en de band heb ik ook vaak snel. Voor de cover van de nieuwe plaat had ik op een nacht een visioen en dat vertelde ik de volgende dag tegen mijn broer en dan heeft hij die tekening gemaakt. Als je de vinylversie koopt, krijg je er een grote reproductie bij. Prachtig, alleen hebben ze de naam van mijn broer verkeerd geschreven. Fucking idiots.

enola: Vorig jaar zag ik je optreden in Antwerpen. Daar vertelde je me dat er maar een deel van The Holy Strangers uitgebracht was, maar dat spoedig het hele album zou uitkomen. Komt dat er nog van?
Hinson: Ik heb het er al met mijn label over gehad. Ze hebben een grote fout gemaakt, we hadden het gewoon in zijn geheel moeten uitbrengen. Ik ben geen popmuzikant. Het maakt niet uit dat ik een album van drie uur uitbreng. Oorspronkelijk zeiden ze dat ze het in drie delen gingen uitbrengen. Dat was in orde voor mij. Maar nadat deel 1 uitkwam, wilden ze plots deel 2 en deel 3 digitaal uitbrengen. No fucking way. Zelfs al zijn ze eigenaar van de plaat, daarvoor geef ik hen de nummers niet. Ik heb vandaag ontdekt dat mijn nieuwe plaat al op YouTube staat. Wat doet die daar, verdomme? Ze is net uitgebracht. Waarom zou iemand een plaat kopen als je ze gewoon op YouTube kunt opzoeken. Ik heb het echt wel moeilijk met het digitale tijdperk.

enola: In de albumcredits staat dan ook duidelijk dat alles analoog gedaan is.
Hinson: Ik heb alles op alles gezet bij mijn label om het album niet digitaal uit te brengen, maar dat wilden ze natuurlijk niet. Ze wilden zelfs geen zes maanden of zelfs maar een week wachten vooraleer het op Spotify te zetten. Het is nu eenmaal de manier waarop het tegenwoordig gaat. De kunst gaat de prijs hiervoor betalen, maar het is nu zo. De dingen veranderen, zo gaat dat.

enola: Luister je dan enkel naar oudere muziek?
Hinson: Ik luister wel naar een paar recente dingen. Zoals de nieuwe Interpol, Marauder denk ik dat die heet. Dat is echt een goeie plaat. Maar ja, ik luister vooral naar dingen als de Andy Warhol-plaat of oude liveopnames van Bob Dylan of Skinny Puppy of Ministry. Dus ja, niet zoveel naar nieuw werk.

enola: Je bent uit Texas afkomstig, een van de meest misbegrepen staten van de VS. Het is niet enkel de staat van de cowboys, maar ook die van Marfa en Austin.
Hinson: Marfa en Austin zijn als een luchtspiegeling, die vertegenwoordigen Texas niet. Ik weet eigenlijk niet wat Texas dan wel zou kunnen vertegenwoordigen, maar we hebben geen al te goede reputatie. Ik heb geen paard, maar ik ben wel pro-gun, pro-abortion, pro-bible. Er zijn veel stereotypes. Er zijn met geweren zwaaiende, seksistische, racistische anti-abortus-mensen, maar extremisten van allerlei slag vind je overal. Ik woon in een klein dorp en de mensen met wie ik optrek, zijn vriendelijk, vrijgevig en erg attent. Ze hebben misschien wel strikte, archaïsche denkbeelden over hoe de dingen zijn, maar daarvoor moet je ze excuseren. Dat is het net. Als je een lege benzinetank hebt, zullen ze je wel een lift geven. Het is raar om tegelijk zo vol haat te zijn en zo achterlijk op bepaalde vlakken, en toch zo behulpzaam op andere.
Maar ik ben blij dat ik er woon. Het is de enige plaats in Amerika waar ik zou willen wonen. Ik ben een Chickasaw Native American en mijn land is 5 mijl ten noorden van waar ik woon. Mijn overheid is die van de Chickasaw Nation, daar hou ik rekening mee, niet met die van de VS. Die is wat mij betreft ergens anders. Ik zou zelfs niet weten wat die doen, het is allemaal een fucking chaos. Maar mijn overheid en mijn volk zijn niet in chaos. Wij zorgen voor onszelf en voor onze kinderen. Gratis ziekenzorg, gratis mentale gezondheidszorg. Onlangs ben ik van een serieuze opioïde verslaving afgeraakt waar ik meer dan een decennium mee geworsteld heb. De gewone dokters wilden me zien sterven en angstremmers en antidepressiva voorschrijven, maar de dokters van de Chickasaw Nation stuurden me in therapie en naar een psychiater. In deze wereld waar iedereen enkel voor zichzelf zorgt, is het geweldig om in zo’n groep mensen te zitten. Mijn afkomst is altijd belangrijk geweest voor mij, maar het wordt nog belangrijker. Op de achterkant van de plaat zie je een tekst in de Chickasaw-taal.

enola: Op je gitaar staat “This Machine Kills Fascists”. In tegenstelling tot Woody Guthrie ben jij nochtans geen politiek songschrijver. Wat bedoel jij daar dan mee?
Hinson: Woody Guthrie was inderdaad heel expliciet politiek. Hij zong over vakbonden en gaf zijn politieke mening. Ik ben geen politiek songschrijver, maar ik praat over mijn ervaringen. Ik schrijf over de menselijkheid en langzaamaan kunnen die dingen politiek worden. Als je gelooft in liefde en genade zal je een bepaalde politieke opinie hebben, geloof je in haat en intolerantie, dan heb je een andere. Dus mijn emoties en relaties op mijn eigen, kleine persoonlijke niveau beïnvloeden mijn politieke standpunten.
Politiek is tegenwoordig een vuil woord geworden. Ik weet niet hoe het hier is, maar als je in Amerika politiek ter sprake brengt, worden de mensen gek. Ik snap dat niet. Vroeger sprak je op café niet over religie, politiek, seks of hoeveel geld je verdient. Jij zou een linkse liberaal kunnen zijn en ik een rechtse conservatieveling, maar dat maakte niet uit, want we konden nog met elkaar praten. Ik zeg nu niet dat jij links bent en ik rechts - want dat ben ik fucking niet - maar tegenwoordig is politiek zo verdelend geworden. Ook al hebben we misschien verschillende standpunten, we zitten in dezelfde situatie. In plaats van de toestand te bestrijden, zitten we onder elkaar te bekvechten. Zoals over vluchtelingen. Je geeft het geld aan van alles uit terwijl de mensen in tenten buiten de steden liggen te sterven. Kinderen sterven er, verdomme. De geschiedenis herhaalt zich zo vaak, we leren niet uit het verleden. De grote ziekte is technologie en het opdringen ervan. Je telefoon weet de hele tijd waar je bent. Ik post bijvoorbeeld nooit foto’s van mijn kinderen op social media. We moeten voorzichtig zijn met wat we onszelf aandoen.

enola: Tot slot nog een triviavraag: je zoon heet Wiley, is hij vernoemd naar de vooroorlogse bluesartieste Geeshie Wiley?
Hinson: Nee (lacht). Toen we een naam aan het zoeken waren, vond ik een boek waarin je kan zien welke naam wanneer populair was. De naam Wiley was populair in de jaren 1840-50. We wilden geen moderne naam. Zijn volledige naam is Wiley Tex Shoklalliima Mallii, onze dochter heet Mosey Mae Boone Taloowa. Dat zijn wel fucking lange namen. Ze pasten niet eens op hun geboortecertificaat. Mijn dochter lijkt echt op mij. Onlangs keek ik haar aan en het was alsof ik mijn jongere ik zag. Het zal dan wel een lelijk meisje worden, arme duts (grijnst).

E-mailadres Afdrukken