Banner

Het afscheidsinterview van Steak Number Eight

“Heavy muziek maken is altijd een noodzaak geweest, en dat zal zo blijven”

Lennert Hoedaert - 24 oktober 2018

Na vijftien jaar houdt Steak Number Eight ermee op, althans onder die naam. Na vier albums, passages op de grootste metalfestivals (Graspop, Hellfest, Desertfest, Wacken) en tours met de groten der aarde (Mastodon, Deftones, The Dillinger Escape Plan, Alice Cooper, Gutterdämmerung) willen Brent Vanneste en zijn maats een emotioneel hoofdstuk afsluiten. Maar ze hebben ook goed nieuws: er is een nieuwe plaat opgenomen en het publiek kan daarvan al iets horen tijdens de afscheidsshows, volgende week in de Vooruit. “De nieuwe muziek klinkt soms heel nineties op de een of andere manier.”

We worden ontvangen in het huis waar Vanneste jarenlang heeft gewoond, maar binnenkort uit moet. De verhuis valt symbolisch samen met het nieuwe tijdperk dat voor de band zal starten. Net voor onze aankomst heeft Vanneste in zijn thuisstudio nog eens naar de nieuwe plaat in zijn geheel geluisterd. U leest het goed: er komt niet alleen een nieuwe bandnaam, die op het einde van de show in de Vooruit wordt aangekondigd, maar ook een nieuwe plaat.

Even terug naar begin mei: de band kondigt via Facebook de naamsverandering aan, maar een artikel in Metro zaait paniek, en niet alleen onder de fans. “Iedereen geloofde dat we er ook als band mee ophielden. Dat was echt crazy, het voelde alsof een levenswerk kapot ging”, legt Vanneste uit. Voor degenen die het nog niet wisten: de in 2003 opgerichte groep haalde zijn naam bij de titel van een nummer van Voidpoint, de groep van Vannestes broer Thobias, die in 2005 stierf. Door dat plotse overlijden kregen bandnaam en muziek plots een erg emotionele lading.

enola: Wanneer dacht je voor het eerst: we moeten dit hoofdstuk afsluiten?
Vanneste: “Die gedachte speelde als sinds de release van The Hutch (2013) in mijn hoofd, maar het ging in golven. Eigenlijk is het erger geworden tijdens de tour voor Kosmokoma (2015). We hebben met die plaat 150 shows gespeeld en tijdens het vele reizen bleef die gedachte maar boven drijven. Ik had ook het gevoel dat ik Thobias’ dood verwerkt had. Dat hoorde je ook al op de plaat zelf: de muziek klonk al wat meer weidser, minder egocentrisch dan het voorgaande werk. Het ging meer over collectief verdriet, niet langer over mijn gedachten.”
“In het buitenland moesten we het verhaal over de bandnaam telkens opnieuw oprakelen. Ik herinner me nog goed een moment tijdens de tour met Mastodon, toen we backstage aan het chillen waren met hen. Opnieuw kwam die altijd terugkerende vraag: ‘what’s up with the band name, dudes?’ Maar andere bands steunden ons wel in het proces, ze dachten zelfs mee over een nieuwe naam. Soms praatte ik ook wat apathisch over de bandnaam. Mijn moeder had het daar ook moeilijk mee. Van zodra de beslissing gevallen was, begonnen we meteen te jammen en nieuwe muziek te maken. Op artistiek vlak was die stap dus echt nodig.”

enola: Verliep het schrijf- en opnameproces dan zoveel vlotter in vergelijking met de vorige platen?
Vanneste: “Ja, ofwel vergeet ik telkens hoe zwaar het is om een plaat te schrijven en op te nemen. (lacht) We hebben van elk nummer verschillende versies gemaakt. We zijn ook de studio ingegaan met nummers en teksten die nog niet volledig afgewerkt waren. Dankzij de uitverkochte shows in de Vooruit hebben we een extra creatieve boost gekregen. De gedachte dat we een hoofdstuk aan het afsluiten waren en een nieuw hoofdstuk startten werkte enorm inspirerend. We zijn trouwens al het onderhandelen met partners om zeker te zijn dat deze stap in het buitenland geen stap achteruit is.”

Op het moment van dit schrijven heeft nog niemand, uitgezonderd de band zelf, de afgewerkte tracks gehoord. Ze zijn nog volop in de weer met de mixing van de plaat, die in Gent werd opgenomen met dEUS-drummer Stéphane Misseghers. Een releasedatum is nog niet bekend, maar het staat vast dat het album pas volgend jaar zal verschijnen. Uitgezonderd de shows in de Vooruit staat er nog geen andere shows op de planning.

enola: Is de opvolger van Steak Number Eight nog altijd een metalband?
Vanneste: “Ja hoor, wees gerust. Ik heb zelfs het gevoel dat het bij momenten nog harder klinkt. Metal is nog altijd de meest geschikte muziek om woede en frustraties te verwerken. Er staan ook wat luchtige stukken op de nieuwe plaat, maar het doet deugd om dan op hetzelfde moment over de donkere kant van het leven te zingen. Deze keer heb ik samen met mijn vriendin de teksten geschreven, over dingen die we samen meegemaakt hebben. Op die manier ben ik dichter bij de kern gekomen. Ook de vriendin van Cis (Deman, gitarist, nvdr) heeft daarbij geholpen.”

enola: Even terug naar het verleden: op welke platen zijn jullie het meest fier?
Vanneste: “We hebben een paar maanden geleden nog eens geluisterd naar The Hutch, en dat gaf inspiratie voor het nieuwe album. Toen we All Is Chaos maakten, waren we nog niet eens twintig. Dat blijf ik ook straf vinden. Steak Number Eight is altijd een muzikaal groeiproces geweest, elke plaat beschouw ik als een deel van een bepaalde fase in ons leven.”

enola: Hoe kijk je anno 2018 terug op “The Sea Is Dying”, ondertussen tien jaar oud en nog altijd een van de publiekslievelingen?
Vanneste: “Ik denk dat “The Sea Is Dying” een zeer puur nummer is. Ik was toen nog een onbeschreven blad, ik kende nog niet zo veel van muziek, en was vol van woede en frustratie. Ik hoop trouwens dat ik mij nooit zal voelen zoals toen. Dat nummer is echt op het gevoel gemaakt. Muzikanten die dat niet doen, vallen al snel door de mand. In het verleden hebben we al de commentaar gekregen dat onze muziek wat meer zang kon gebruiken of wat simpeler mocht. Maar ik maak muziek om hier te kunnen rondlopen, het is een noodzaak. Zonder zou ik het leven lastiger vinden. Alles geven op een podium tot je kapot bent, geeft nog altijd een zalig gevoel. Ik heb altijd een zelfdestructief kantje gehad, en dankzij de shows met Steak Number Eight kan ik mij op een artistiek verantwoorde manier afreageren.”

enola: Is jouw technoproject Brennt intussen een noodzakelijk tegengewicht voor Steak Number Eight?
Vanneste: “Ik ben eigenlijk al sinds mijn veertiende bezig met elektronische muziek bezig. Tijdens de tour voor Kosmokoma heb ik wel veel techno gemaakt. Ik heb die afwisseling nodig. Elektronische muziek maken is voor mij meer ontspannend. Je gooit een four-to-the-floor-kick en synths samen, en je bent vertrokken. Dat geldt alleszins voor de techno die ik maak; die is vooral spontaan, vuil en hard. Ook tijdens schrijfproces voor de nieuwe plaat moest ik elke avond nog enkele uren techno maken om te bekomen. Maar dat heeft ook te maken met het feit dat ik echt niet kan stil zitten.”

enola: Welke song of plaat van Steak Number Eight zou Thobias de strafste gevonden hebben?
Vanneste: “Goeie vraag. Ik denk dat hij de nieuwe plaat wel zeer vet zou gevonden hebben. De muziek klinkt soms heel nineties op de een of andere manier. Hij had een heel brede smaak en had het echt voor oprechte muziek. Dankzij hem heb ik zeer uiteenlopende muziek leren kennen: van Tool en Deftones over A Perfect Circle en Smashing Pumpkins tot Amenra. Hij had een grote impact op mij. Maar om op je vraag te antwoorden: misschien wel “Gravity Giants”, daar ben ik zelf nog altijd heel fier op.”

E-mailadres Afdrukken