Banner

James & Black

“We geloven dat wat je geeft, ook terugkomt”

Kathy Van Peteghem - 02 augustus 2017

Het heeft enige voeten in de aarde gehad, maar eindelijk ziet “This Time”, het tweede studioalbum van James & Black, het levenslicht. Opgenomen, gemixt en gemasterd in België, hun tweede thuisland. Het mag duidelijk wezen: Bruce James en Bella Black mogen dan wel afkomstig zijn uit Texas, Europa is waar ze hun (muzikale) toekomst uitbouwen.

Zomer 2017 is tot nu toe heet en droog, en daar zal de guerilla soul van dit duo weinig verandering in brengen. Maar het mag best wel uitbundig. Ook al is het leven niet altijd rozengeur en maneschijn, met optimisme -- en optimistische muziek, zoals die van James & Black -- kom je al een heel eind.

enola: “This Time” is muzikaal minder sober dan het eerste album. Vanwaar die verandering?

Bruce James: “Op “How Long is Now” hebben Bella en ik alles zelf gedaan, en daardoor was het ook soberder. Maar dit album wou ik laten klinken zoals mijn eerder werk in Amerika. Ongeveer 3 jaar geleden spraken we af met Jean-Paul Van Ham (bekend van Vaya Con Dios, n.v.d.r.). Hij vond onze demo's heel goed en wou al direct zijn eigen muzikanten optrommelen. Ik wilde echter zelf mijn muzikanten kiezen. Gelukkig hebben we ergens een compromis kunnen sluiten, wat niet evident was voor hem als producer.”

enola: De totale klank van een album is echt wel belangrijk voor jou.

James: “De opnames duurden 2 weken, maar het mixen en masteren heeft zeker 4 keer langer geduurd. We gebruikten analoge apparatuur, en daarom duurde het soms enkele dagen voor een nummer af was. Een analoge machine kan namelijk kuren hebben: morgen klinkt ze misschien anders dan vandaag. Je zit daar dus met dat patchpaneel met wel 100 kabels en je moet aandachtig werken, want eens je de kabels uittrekt, kan je niks meer veranderen.”

enola: Wie heeft er zoal meegewerkt aan het album?

James: “Onze belangrijkste pion was bassist Nicolas Thys: hij is de ruggengraat van het album, de lijm die alles samenhoudt. Normaal gezien kiest de drummer met welke bassist hij wil werken, maar wij deden het omgekeerd: Nicolas kon kiezen wie hij maar wilde, en dus spelen er vier drummers op het album. Als gitarist hebben we gewerkt met Fumihito Sugawara, een oude vriend uit Texas. Als tweede gitarist is er Mischa den Haring uit Nederland. Die is in zijn thuisland een ware rootsrockheld, en ook een goede producer. Hun beide gitaarstijlen zijn echt complementair en hun samenspel was top. Mede daardoor is “This Time” veeleer een gitaaralbum geworden, en minder keyboard-gericht.”

enola: Een andere bekende Belgische gast op het album is dj Grazzhoppa.

James: “Hem hebben we vijf jaar geleden ontmoet via een vriend van een vriend, en het klikte onmiddellijk, ook op persoonlijk vlak. Voor mij was hij de perfecte man: ik hou enorm van zijn klankkleur. Hij heeft een remix gemaakt van “Everyday (Walking in Sunshine)”. Plus: als persoon is hij een van de fijnste mensen die ik al ben tegengekomen. Zijn warmte en energie waren minstens even belangrijk als zijn kunnen.”

enola: Laten we even wat dieper ingaan op het album. Het optimisme overheerst, maar “Golden Boy” is de uitzondering. De tekst werd geschreven door Bella Black, en is zeer openhartig en persoonlijk. Kan jij me uitleggen wat er met “trademark hypocrisy” bedoeld wordt?

James: “De situatie in Amerika is als volgt: elke dag wordt er door de politie iemand vermoord, meestal voor een of andere drogreden. Moord, ik kan er geen beter woord voor vinden. Het is bijna een handelsmerk van de politie, en bovendien doen ze nog altijd alsof ze ons beschermen en dienen, alsof ze ons een dienst bewijzen door deze mensen te vermoorden. Dat is pure hypocrisie.”
“Spijtig genoeg gebeurt het zo vaak, dat mensen beginnen te denken dat het normaal is. Maar dat is het niet! In Europa krijgen we enkel de spectaculaire of schokkende zaken te zien, maar het gebeurt elke dag wel ergens in Amerika. Bovendien worden de laatste tijd ook arme blanke mensen het slachtoffer van dat soort politiegeweld, er woedt een economische oorlog op straat.”

enola: Is jullie opinie over groeperingen als “Black Lives Matter” veranderd sinds jullie naar Europa gekomen zijn?

James: “Helemaal niet! Laat het mij zo stellen: toen in de jaren 80 grote delen van het regenwoud werden afgebrand in Brazilië, was er toen een groepering die “All Trees Matter” heette? Nee, natuurlijk niet, want het volledige regenwoud is belangrijk. Maar nu is er dus een ander soort regenwoud dat systematisch wordt vernietigd. Ieder leven is belangrijk, dus ook dat van zwarten in Amerika. Mijn mening, en die van Bella, is niet veranderd. En zal ook nooit veranderen.”

enola: Maar jullie zijn wel blij dat jullie nu in Europa wonen?

James: “Zeker, hier heb ik veel minder stress en zorgen. Natuurlijk is er nog racisme: we zijn net terug van een tournee in Italië, en daar sluimert het echt nog. Veel meer dan in andere Europese landen. We merken het als we over straat lopen daar: hoe ze naar ons kijken, met ons praten. Maar ja, Italianen vinden elkaar zelfs niet leuk (lacht). Weet je, toen de Italianen zich aan het begin van de vorige eeuw bij de KKK wilden aansluiten, mocht dat niet, want ze waren niet blank genoeg voor de KKK in New Orleans. Zo zie je maar...”

enola: Terug naar het optimisme nu.

James: “We zijn allebei optimisten, we zijn zo geboren, en ook zo opgevoed. We maken er een punt van om elke dag positief te zijn, door het uit te spreken, of door wat we doen. We vertellen elkaar dagelijks positieve feiten. Het is waar, er gebeuren al eens minder leuke dingen, maar we proberen al onze aandacht en energie in het positieve te steken. Dat is een keuze, een die heel natuurlijk aanvoelt voor ons. We geloven dat wat je geeft, ook terugkomt. Dat is universeel.”

enola: Ben je niet bang dat mensen je naïef vinden?

James: “Helemaal niet, want ik kan je heel wat verhalen vertellen waaruit blijkt dat ik dat niet ben (lacht). Maar ik ben een optimist. Wat er ook gebeurt.”

enola: Er staat maar één cover op het album, het Beatlesnummer “Golden Slumbers”. Waarom?

James: ““Abbey Road” is altijd mijn favoriete Beatlesalbum geweest. En bovendien is het voor mij en Bella een nummer met heel wat persoonlijke herinneringen. Het is óns nummer, niet zomaar een willekeurige cover.”

enola: Voor groepen die niet mainstream of commercieel populair zijn, is het niet altijd gemakkelijk om op te treden voor het juiste publiek.

James: “Dat gaat steeds beter en beter, ons publiek wordt steeds groter en diverser: of het nu gaat om oudere mensen of jonge mensen, de boodschap die wij brengen blijft wel hangen. Zelfs als ze de teksten niet begrijpen, dan begrijpen ze toch het gevoel. Eerlijk gezegd stoor ik me niet aan een pratend publiek. Het klinkt misschien arrogant, maar eens ik op dat podium zit, speel ik voor mezelf, voor Bella en de muzikanten. Als het tussen ons klikt, dan springt die energie misschien over naar het publiek. Bella is echter wél zeer goed in het betrekken van het publiek, ze maakt heel gemakkelijk oogcontact, ze is echt onverschrokken. Haar plaats is vooraan.”

enola: Begin juli werd het album officieel boven de doopvont gehouden in Parijs, en daarna stonden jullie op het podium van Blues Peer. Is dit de start van een nieuwe heroveringstocht in Europa?

James: “We zijn inderdaad in Parijs gestart, La Chapelle des Lombards is zowat ons hoofdkwartier in Frankrijk: de eigenaar is onze manager, en we hebben ondertussen ook een Frans boekingsagentschap. Je moet een Franse tussenpersoon inschakelen, anders geraak je daar nergens. Gelukkig hebben we die problemen niet in België of Nederland, daar kan je als artiest gewoon zelf naar een promotor stappen. Zelfs Italië en Spanje lukken aardig, soms met de hulp van Google Translate.”
“In Duitsland is het ook niet evident, daar steken ze je in vakjes. Met onze muziek weten ze niet goed wat aanvangen, dan vragen ze: “Speel je blues? Ja.” “Speel je soul? Ja.” “Speel je funk? Ja.” “Maar wat speel je dan echt?” (lacht). En dus belanden we dikwijls in undergroundcafés, of punkrockclubs. We hebben een tijdje gedacht dat we terecht konden in de ska- en reggaescene, maar zelfs daar is het moeilijk: de ska-mensen houden niet van reggae en vice versa. Dj’s staan het meeste open voor onze muziek, omdat zij begrijpen waar we vandaan komen, en wat we ermee doen.”
“Ook in België voelen we ons thuis, jullie hebben zo'n fantastische muzikanten hier, en we beginnen hier ook een trouwe aanhang te krijgen. Brussel is ondertussen onze tweede thuis geworden, we voelen ons hier echt op ons gemak.”

enola: Wanneer is dit album een succes voor jou?

James: “Dat is het nu al, want het is af en kan door iedereen gekocht worden!”
“Ik kan daar geen getal op plakken, voor ons is dit album een stap naar groter en beter: grotere festivals, betere levensomstandigheden, meer mogelijkheden. Eigenlijk is deze Belgische release de soft release: het album komt pas eind september uit in Nederland, en in Frankrijk mikken we op een herfst/winter-release. Zo blijven we nog een tijdje bezig, wat we helemaal niet erg vinden.”

E-mailadres Afdrukken