Banner

Millionaire

"Wie vlucht is in essentie op het rechte pad"

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Charlie De Keersmaecker - 23 mei 2017

Geen idee hoe het bij de bookmakers stond, maar wij hadden ons geld er niet meer op durven verwedden. En toch. Twaalf jaar na Paradisiac rolt Tim Vanhamel de naam Millionaire alsnog opnieuw uit. Eén en ander blijkt echter wel veranderd op dat nieuwe Sciencing, of niet? "Het was altijd al een misverstand dat wij een groep waren, maar toegegeven: ik heb het nooit weerlegd."

Het is een zonnige woensdagmiddag en Tim Vanhamel oogt ontspannen. Niet langer het losgeslagen godenkind dat eerst bij Evil Superstars en vervolgens Millionaire herrie schopte, ook niet meer de gevallen Lucifer van Welcome To The Blue House, een plaat waarop hij onder eigen naam een liefde verteerde en vooral een tijd waarin hij in the picture liep als losgeslagen, verdwaald projectiel. Negen jaar verder zijn we ondertussen, de wilde haren zijn grijs geworden, en Vanhamel lijkt tot rust gekomen. Het laatste moment waarop je zou verwachten dat hij dan toch nog de naam Millionaire zou bovenhalen.

Vanhamel: "Ik weet niet of ik het zelf nog had verwacht dat ik een Millionaireplaat zou maken. Ik denk dat ik tussen de twee schipperde: "nooit" en "mogelijk". Dat kan hé; je kunt beide voelen. Ik heb daar over die jaren heen eigenlijk nooit over nagedacht, en toen het idee me plots te binnen schoot, was het ook maar dat. Het kwam in me op, ik maakte de keuze, en toen dat gebeurd was, was het ook voorbij. Ik was naar Costa Rica getrokken, om daar in de studio van Jeff Claeys (ex-Admiral Freebee, mvs) eindelijk nog eens eigen nummers te gaan opnemen, en ergens in de helft van dat proces, zo'n zeven nummers ver, stelde ik vast dat alles wat ik had geschreven redelijk wat groove bevatte. Dat wees in de richting van Millionaire, want groove is één van de bepalende elementen van die band, samen met een avontuurlijke vibe. Toen ik voelde dat mijn muziek die richting uitging, was het al beslist."

enola: Zonder dat het daarom een doorslagje van eerder Millionairewerk was.
Vanhamel: "Klopt wel. Nu, Paradisiac was destijds ook al helemaal anders dan ons debuut Outside The Simian Flock. Dat is wat er gebeurt als ondertussen zoveel tijd verstrijkt. Je verandert. Je smaak evolueert naarmate je andere dingen eet, nieuwe dingen hoort. Je verliest haar, de rest wordt grijs,…. Het leven gebeurt, quoi."
"'less is more' is een goeie samenvatting van waar ik stond bij de opnames. Ik weet nog hoe ik aan "Wastelands" werkte, maar het gevoel had dat er iets aan scheelde. Ik kon er de vinger niet op leggen, tot ik besloot één van de twee gitaren weg te halen. En plots was het daar. Meteen ademde het nummer, en werd de groove ook bepalender."

enola: De muzikale aanval, dat in yer face dat zo Millionaire was, ontbreekt wel.
Vanhamel: "Ik weet niet of dat ons zo typeerde. Outside The Simian Flock vond ik toch niet zo agressief. Paradisiac wel, natuurlijk, dat heeft het beeld bepaald. Misschien is dit een subtielere assault. Je kunt altijd op minder opzichtige manieren iets doen of zeggen. Toen ik jonger was, wilde ik gáán: springen en doen. Maar dat heb ik gehad. Het heeft geen zin om dat te blijven doen. Ik doe wat ik voel, en als ik het voel, dan wordt het iets anders. Maar zo (imiteert zijn oude waanzin)? Neen, dat voel ik niet op dit moment. Of dat op het podium wel komt, dat zullen we moeten zien."

enola: Heeft het te maken met het opnameproces waarbij enkel jij en drummer Damien Vanderhasselt (Eat Lions) speelde? Dan neig je vanzelf naar iets kalers, gok ik.
Vanhamel: "Niet echt. Ook op mijn eentje had ik veel harder kunnen gaan, maar het zat er niet in. Ik luisterde toen veel meer naar psychedelische sixtiesplaten, seventies soul en groove, soundtracks, hiphop van nu,… Dat is wat me aansprak en waar ik zin in had. Dat zat vroeger ook in Millionaire, hoor, maar op een andere manier. "
"Het was leuk om daar alleen te zijn. Niemand wist van iets, zelf mijn management niet. Een platenfirma had ik niet. Ik ging gewoon plezier maken, doen wat ik wilde doen, zonder dat iemand -- ook geen andere bandleden -- me vertelde wat ik moest. Dat had ik vroeger ook al willen doen, maar hoe gaat dat? Je begint een groepje met vrienden, en dan is het al minder evident om te vragen "neem deze gitaarpartij van mij over". Laat ons zeggen dat ik altijd de innerlijke expressie van mijn persoon heb willen uiten, maar daar in het verleden nog niet klaar, niet sterk genoeg voor was. Nu wel. Nu wilde ik in mijn eigen zandbak spelen als een kind, en me volledig vrij voelen. Jeff en Damien hebben daar erg toe bijgedragen."
"Meestal wisten ze nochtans niet wat er zou komen. Ik ben niet met lege handen naar Costa Rica vertrokken, maar met een harde schijf vol ideeën, want ik ben altijd blijven schrijven. "I'm Not Who You Think You Are" heb ik zo bij een vriend in Amsterdam gemaakt, gewoon op een dictafoontje. In Costa Rica heb ik dat opnieuw boven gehaald. Het proces ging ongeveer zo dat ik 's ochtends opstond, voelde wat ik wilde doen, en als ik het even niet wist, dan ging ik door die harde schijf. Redelijk random iets beluisteren, en zien of ik ergens iets vond waar ik aan wilde werken."

enola: Voor mij is het een nieuw verhaal dat Millionaire enkel Tim Vanhamel was, en geen band.
Vanhamel: "Dat is een misinterpretatie geweest, destijds, dat wij een groep waren. Onze eerste plaat heb ik half bij mijn moeder geschreven, half in een appartementje in Antwerpen, maar wel alleen. Die demo's zijn bij Luc Van Acker beland, en toen pas heb ik er mensen bij gevraagd, en gingen we live spelen. Plots zien mensen een band in je, en ik heb dat nooit echt tegengesproken, dat is waar. Nu, ik wil dat dan ook niet minimaliseren, want je doet niets alleen in het leven. De man die je gitaarpedaal maakte, draagt ook bij. Maar deze keer wilde ik het echt alleen doen."
enola: Is het achteraf gezien dan zonde dat je Welcome To The Blue House onder je eigen naam hebt uitgebracht?
Vanhamel: "Misschien wel. Ook die plaat heb ik volledig op mijn eentje opgenomen. En ja, ook dat is een plaat uit mijn universum, maar misschien was de stijlbreuk te groot voor die groepsnaam. Millionaire was nogal alternatief, terwijl die andere plaat willens nillens meer een poppubliek had gevonden. Misschien toch goed dus om dat onder een andere noemer te doen, al krijg ik er nog altijd rillingen van, om daar mijn eigen naam te zien staan. Het voelt te persoonlijk. En ik hou ook niet van het woord soloplaat, dat wil ik ook corrigeren: eigenlijk is Welcome To The Blue House net zo goed een Millionaireplaat."

enola: Dit is je eerste eigen muziek sinds Broken Glass Heroes uit 2010. Wat heb je in tussentijd gedaan?
Vanhamel: "Ik heb nog wel geschreven, voor televisie en reclame onder andere, en ondertussen bleef ik wel bezig, maakte ik wat dingen voor Magnus, bleef ik thuis aan de gang. Het gaat in golven. Je hebt mensen die elke dag schrijven, zoals Nick Cave of Mauro, die bij wijze van spreken naar kantoor trekken. Bij mij gaat het meer in golven, en daar worstelde ik vroeger mee. Dan vroeg ik me af waarom er hele periodes niets kwam. Tot ik leerde: ik moet helemaal niets. Ik moet gewoon volgen wie ik ben, en dan komt het wel vanzelf. En als het dat niet doet, dan is dat ook OK. Ik heb geleerd er op te vertrouwen dat het terugkomt, waarna ik opnieuw een half jaar of zo creatief bezig ben voor het terug even naar de achtergrond verschuift. Nu ben ik bijvoorbeeld vooral in mijn huis aan het werken. Fysiek bezig. Muziek is niet echt weg, maar wel naar een zijplan, daarna komt dat weer."

enola: En toch: lang had je ook geen zin om iets uit te brengen.
Vanhamel: "Dat is waar. Rond 2012 ben ik een jaar gestopt met muziek. Ik was het hele gedoe beu. Interviews geven, mezelf moeten uitleggen, mensen die naar me kijken; ik had er genoeg van. Ik heb mijn gitaar aan de haak gehangen, en laat maar komen als het komt. Natuurlijk is het niet weggegaan, want dit zit in mij. Ik doe dit al intens van toen ik twaalf was, dus dat krijg je er niet zomaar uit. En op een bepaald moment kwam het weer, zat ik in mijn zetel, en voor ik het door had had ik die gitaar terug in mijn handen."
"Twee noten. Eén zelfs. Een uur lang, heel Oosters. Ik luisterde toen veel naar Ravi Shankar, Marokkaanse muziek,.. en dat draait ook vaak om niet meer dan een paar noten. Ik nam dat wel op, maar schoof het meteen door zonder af te werken. Het was momentmuziek, maar zo ben ik langzamerhand opnieuw richting muziek geschoven, alsof ze me verleid heeft, als de vrouw die ze is. Vervolgens vroeg Tom Barman, die hier om de hoek de dEUSstudio heeft, of ik niet eens een gitaartje wilde komen spelen voor Magnus. Ging ik op mijn fietsje naar daar, relax met mijn gitaarke wat funken. Daar kon ik me wel mee uitleven, mijn voeten opnieuw in het water steken, wat ideetjes proberen. Het was een heel gezonde manier om er opnieuw in te vloeien, gewoon onder vrienden in een fijne omgeving, net zoals toen Younes van The Hickey Underworld me polste of ik Jonas Govaert niet kon vervangen. Dat was ideaal: zo kon ik spelen zonder de druk van het frontman zijn."

enola: Je verstopte je in die groepjes.
Vanhamel: "Eigenlijk wel. Een hele zaal die naar jou kijkt omdat je de frontman bent, als konijnen naar een lichtbak, dat had ik even niet nodig. Het was dankbaar om in die groepjes te kunnen spelen zonder die aandacht te krijgen."
enola: Tim Vanhamel, de rock-'n-rollheld van Vlaanderen, wilde geen rock-'n-roll meer?
Vanhamel: "Op dat moment? Neen. Een rockster zijn is uiteindelijk ook maar relatief, en sowieso ben je ook meer dan dat. Maar ja, het heeft ook zijn toffe kanten, en uiteindelijk ben ik gaan inzien dat ik daar helemaal niet van hoefde weg te lopen. Die spirit kwam opnieuw. Maar er is inderdaad een punt geweest, 2013-2014 ongeveer, dat ik me aanmeldde bij interimkantoren op zoek naar echt werk. Ik ben een onderzoeker in alles, vandaar de titel Sciencing voor deze plaat, en ik wilde eens iets anders proberen. Als je altijd maar één ding in het leven doet, dan verlies je perspectief, zoals een vis ook geen besef van water heeft. Het was een zoektocht, die me ook wel inzichten heeft gegeven, maar waar op zich niets is uitgekomen. Heel even heb ik ergens gesolliciteerd, maar die baas had al snel door dat ik sowieso opnieuw creatief zou worden, en hij me dan kwijt zou zijn. Dat was waar, en een interessant besef."

enola: Ik had al eens de indruk, als ik je in de tussenliggende jaren op foto's of in filmpjes bezig zag, dat je wat verloren was gelopen.
Vanhamel: "Ach, wie is niet een beetje verloren op zijn 24ste? Onlangs las ik nog een onderzoek dat de helft tot driekwart van de studenten al eens drugs gebruikt. Toe maar. Neem eender waar een steekproef onder jonge twintigers en overal is het hetzelfde, alleen stond er bij mij vaak een camera op. Ondertussen ben ik al lang nuchterder dan veel mensen buiten de muziekbusiness, maar ik ben blij dat ik dat gekend heb. Het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben, en het was bij momenten ook fijn. Wat voor geweldige dingen heb ik niet gedaan; zelfs een plaat met Josh Homme van Queens Of The Stone Age gemaakt!"
"Uiteindelijk vlucht iedereen, of het nu in auto's is of in geld, vrouwen, werk, noem maar op. Mensen vluchten liefst hun hele leven voor de confrontatie met zichzelf. Wie zoekt naar die vlucht is in essentie op het juiste pad, maar je kunt maar hopen dat ze ook ergens uitkomen. Dat als je je verliest in geld, hopelijk toch het inzicht krijgt dat bezit je totaal niet gelukkig maakt. Nu, als je daar niet uitkomt, dan ga je er ook aan, terwijl je dat besef hebt gemist. Ook een leven, natuurlijk. Ach, het wordt alleen maar treurig als mensen in een vicieuze cirkel belanden. Je leert uit een burnout, of je blijft er in hangen, en dat is pijnlijk."

enola: Kunnen we het een burnout noemen waar je tegenaan liep? Vanhamel: "Eigenlijk wel, al vind ik het een stomme moderne term, maar het was me inderdaad genoeg geweest. Ik was een groepje aan het producen, en besefte plots dat ik er met mijn hoofd niet meer bij was. Ik had er genoeg van, heb me geëxcuseerd, en ben vertrokken. En toen was het van de ene dag op de andere gedaan. Gestopt met alles: uitgaan, drinken, roken. Gitaar aan de kant gezet, en gewacht tot het terugkwam. Dat is uiteindelijk gebeurd, en daarna was ook alles anders. Ik ben nog altijd een fan van hedonisme, maar daarom moet het niet altijd over drank en drugs gaan. Ik vind drinken nog altijd de max, maar de nadelen wegen me niet op tegen de voordelen. Ik doe het dus niet meer, zelfs al zit ik midden in een wereld waarin iedereen dat doet. Maar ik sta de volgende dag wel op om zeven uur, en voel me helder; ook een groot voordeel."

E-mailadres Afdrukken