Thomas Dybdahl

''Ik ben niet echt een purist''

Kathy Van Peteghem - 19 april 2017

De Noorse singer-songwriter Thomas Dybdahl bracht begin maart zijn zevende album The Great Plains uit, en blijft ook live een belevenis. Dat hij van sfeer houdt en zijn bindteksten met fijnzinnige humor doorspekt is straks ongetwijfeld ook in De Roma weer vast te stellen.

enola: The Great Plains is je zevende album, en je focust nog veel meer op instrumentatie dan vroeger. Een bewuste keuze?

Dybdahl: “Ik wilde een bepaald gevoel oproepen doorheen het volledige album, meer filmisch en atmosferisch, minder kil en afstandelijk. Ik ben niet echt een purist, dus andere genres zijn altijd welkom, er zit heel wat soul en funk in zelfs. Ik heb meer op atmosfeer gewerkt dan op tekst. Ook al zijn woorden belangrijk voor mij als verhalenverteller, ik schreef geen boek maar een album, en dan kies ik er soms voor om meer de nadruk te leggen op geluid en sfeer, de dictie blijft dan wat achterwege.”

enola: Heb je, met je voorliefde voor sfeer, al muziek geschreven voor film of documentaires?

Dybdahl: “Toch al wat ja. Ik doe het heel graag, je verbreedt er je muzikale horizon door, en het beïnvloedt mijn gewone muziekbeleving ook, want ik probeer steeds meer atmosferisch te werken.”

enola: Het overheersende thema op het album draait rond opgroeien en achteruit kijken.

Dybdahl: “Het mag misschien vroeg zijn, ik ben nog geen 40, maar soms denk ik dat ik al in een midlifecrisis beland ben. Ik betrap er mezelf regelmatig op dat ik terugkijk op dingen die ik tot nu toe gedaan heb, en het is een bepaald raar gevoel, alsof het pas gisteren was. Het is belangrijk om te focussen op de juiste dingen in je leven en te proberen vooruit te kijken. Onderweg zijn en proberen uit te vissen welke fouten je gemaakt hebt en proberen om ze niet te herhalen, wat niet gemakkelijk is. Doe je het toch, dan is het belangrijk om te beseffen waarom je juist die of gene beslissing genomen hebt. Je moet je bewust zijn van je leven en je beslissingen.”

enola: Er zit ook een gevoel van verlies in het album.

Thomas Dybdahl: “Eerlijk? Ik vind het niet altijd fijn om over de inhoud van mijn songs te spreken. Waar het volgens mij over gaat, is niet het allerbelangrijkste. Als je over algemene gevoelens en waarheden zingt, kan iedereen er zich in terugvinden. Ik wil niet teveel uitleggen. Bovendien kan je nooit verkeerd denken over de inhoud van mijn songs, daar wil ik heel duidelijk in zijn. Ik schrijf niet echt autobiografisch, het verhaal primeert. Dat is de enige regel waar ik mij aan hou en als ik al eens dingen uit mijn eigen leven gebruik, is dat als algemene basis en niet als vaststaand feit. Ik probeer enkel en alleen creatief te zijn. Als het waarachtig klinkt voor mijn publiek, dan is het dat ook. Het moet niet altijd over mijn persoontje gaan.”

enola: Hoe begin je er dan aan, als je enkel algemene gevoelens gebruikt?br>

Dybdahl: “Als ik alleen schrijf, dan begin ik nooit met de tekst, want ik ben een hele trage tekstschrijver. Muziek daarentegen voelt heel natuurlijk en intuïtief aan, soms heb ik minder dan een dag nodig om een volledig lied af te werken. Maar teksten, daar blijf ik al eens op zwoegen. Daarom werk ik ook zo graag met anderen, dan gaat het vlugger vooruit.”

enola: Je hebt een heel herkenbare stijl, maar toch ben je niet bang om je door anderen te laten beïnvloeden?

Dybdahl: “Ik vind samenwerking heel belangrijk voor mijn eigen muzikale opvoeding, want als ik verschillende dingen probeer, kan het zijn dat een daarvan de aanzet geeft voor een volgend album. Ik ben altijd op zoek naar dat ene eindpunt dat ook het begin kan zijn voor een volgend album. Meestal verschilt dat lied compleet met wat ik in het verleden gedaan heb; op dit album was dat “Movie Pictures”. Het zou leuk zijn om een volledig album in diezelfde sfeer op te nemen, maar we zullen nog wel zien.”

enola: Wat is voor jou een typische (pop)song?

Dybdahl: “Ik vind het heel moeilijk om over muziek te praten, omdat muziek ook heel vluchtig kan zijn. Op dit album staat een typisch popliedje, namelijk “3 Mile Harbor”. Het was wel moeilijk om het precies juist te krijgen, juist omdat het moest beantwoorden aan een strikt popschema. Three Mile Harbor is trouwens een stadje in de Hamptons in de VS, ik heb me daar verloofd en ben er ook getrouwd. In de zomer is het er heel erg druk, maar vanaf eind september loopt het leeg en wordt het een doodse stad. Ik vond het een uitdaging om mij in te beelden hoe het zou voelen om op zo’n plek te leven en terug te kijken op de bruisende zomer die net voorbij is.”

enola: Heb je een algemeen thema nodig om een album te maken?

Dybdahl: “Ik schrijf eerst een karrenvracht liedjes en op een bepaald moment stop ik en probeer ik uit te maken of er een algemeen thema is. Het is tof om te zien hoe je onbewust een heleboel songs kan schrijven die uit hetzelfde gevoel voortkomen of rond hetzelfde thema draaien.”

enola: Hoe bepaal je de volgorde op het album?

Dybdahl: “Voor dit album had ik al vlug uitgemaakt dat het twee delen moest hebben, zoals een vinylplaat, met een A-kant en een B-kant. Kant A is iets rustiger en zachter dan kant B en dat is bewust gedaan, die opbouw was belangrijk. Ik heb geprobeerd om door de muziek heen een zo goed mogelijk verhaal te vertellen, een dat het publiek kan begrijpen.”

enola: Persoonlijk vind ik “When I was young” een heel aangrijpend lied

Dybdahl: “Die tekst komt wel niet van mij, maar van David Poe. Ik heb vroeger al met hem samengewerkt en hij liet me weten dat hij een heel mooie tekst had, waarvoor ik de muziek moest maken. De tekst is zo heerlijk nostalgisch, ik kon niet anders dan het afwerken en ik hoop dat ik het lied alle eer doe.”

enola: Je moet toch een zekere verwantschap voelen, zeker als hij het over het vaderschap heeft?

Dybdahl: “Zeker en vast, het is een overweldigend gevoel, er gaat niks boven. Het is ook niet simpel om het vaderschap te combineren met het huwelijk. Voor mij zijn dat twee verschillende dingen: ik wil een goede getrouwde man zijn, maar ook een goede vader en soms botsen die twee dingen. Daar worstel ik nog mee: hoe krijg je het beste van beide werelden, zonder dat ze teveel in elkaars vaarwater zitten en zonder dat het een het ander gaat overnemen? Ik ben er nog niet volledig uit en ik vind het zorgende aspect ook wel leuk. Misschien is dat ouderwets, maar ik wil dat de mensen rondom mij zich goed voelen en zich kunnen ontplooien. Het is geen gemakkelijke taak, maar ik hou er wel van.”

Thomas Dybdahl speelt op 2 mei in de Roma in Borgerhout.

E-mailadres Afdrukken