Banner

Dead Bronco

"Voor Dead Bronco is de outlaw country nog steeds een grote bron van inspiratie"

Kathy Van Peteghem - 08 maart 2017

Zeg nu nog eens dat er in Spanje niks te beleven valt: de leden van Dead Bronco liepen elkaar enkele jaren terug tegen het lijf terwijl ze op straat muziek speelden. En ook al kwam zanger Matt Horan aangewaaid vanuit Florida, hij was algauw geïntegreerd in die zotte bende straatmuzikanten. Gepokt en gemazeld door de punkscene, had hij toch een grote affiniteit met de outlaw country van Hank Williams en Merle Haggard. Zijn buigzame countrystem is perfect voor Dead Bronco's mix van country en western, vermengd met punk, rockabilly en swing. Zijzelf noemen het hellbilly.

De groep bracht net hun derde album Bedridden And Hellbound uit. Een telefoontje naar Spanje drong zich dus op.

enola: Voordat Hank Williams weer in je leven kwam, was je helemaal gestopt met muziek. Waarom?

Matt Horan: “Ik kan alleen mij ei kwijt in een groep, ik ben geen soloartiest. Het was heel moeilijk om de juiste mensen te vinden. Ik heb op verschillende plaatsen en in verschillende landen geprobeerd, maar het kwam nooit echt van de grond. Ik heb zo'n vijf jaar niet gespeeld. En toen begon ik naar Hank te luisteren, zijn songs beroerden de juiste snaar. Ik begon gewoon zijn nummers op straat te spelen, en van het een kwam het ander.”

enola: Het vierde album van Dead Bronco is net uit. Ben je tevreden met het resultaat?

Horan: “Naar mijn bescheiden mening is het zeker beter dan de vorige albums, toen er te veel verloop was om een coherent geheel te vormen. Nu zijn we al een tijdje met dezelfde bende, en hun bijdrage is niet te onderschatten: Dani (Merino) is een heel goede componist, die zich sterk laat beïnvloeden door country en folk uit de jaren zeventig. En door Manu Heredia klinken we nu meer als een rockband, en minder als een zootje ongeregeld.”
“Voor Dead Bronco is outlaw country nog steeds een grote bron van inspiratie, we blijven die vuilere country brengen. Maar, ik denk wel dat we onze sound redelijk gefinetuned hebben. Deze keer zijn we professioneler te werk gegaan, we hebben meer op de intro's en de outro's gewerkt.”

enola: Jij bent de tekstleverancier van de groep. Schrijf je veel voor je naar de studio gaat?

Horan: “Nee, ik schrijf meestal de teksten na de muziek, maar natuurlijk heb ik wel een idee van waar ik naartoe wil. Mijn teksten zijn nogal expliciet, dat is mijn uitlaatklep. En als ik wat te hard van stapel loopt, is dat gewoon mijn meer kwade kant.”
“Toen we met dit album bezig waren, kreeg ik te horen dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was. Voor mij was die hele periode geen goede ervaring, niet alleen omdat ze stervende was, maar omdat ook mijn hele familie alweer teleurstellend reageerde. De reactie van bepaalde mensen, van wie ik dacht dat ze er voor mij zouden zijn, was heel frusterend. De titel, “Bedridden and Hellbound”, gaat eigenlijk over mijn moeder. Dat mag sterk lijken, maar eigenlijk is het haar verdiende loon.”

enola: Meen je dat echt?

Horan: “Natuurlijk was ik ook verdrietig, want ze blijft mijn moeder, maar eigenlijk vond ik dat ze dat mij verschuldigd was, voor alle shit die al in mijn leven gebeurd was. Ik kom uit een extreem katholiek nest, en mijn teksten gaan vaak over hoe ze mij hebben grootgebracht, en wat ze allemaal in mijn hoofd geplant hebben. En ook al ben ik geen gelovig man meer, toch leef ik elke dag met die schuldgevoelens. Schuld is het thema in al mijn teksten.”

enola: En dan was er de drank.

Horan: “Ik ben vijftien jaar verslaafd geweest, ik ben pas vorig jaar afgekickt. Het drinken hielp me om mijn gevoelens te verdoven, maar het is en blijft een probleem, voor de rest van mijn leven. En ook een onuitputtelijke bron van inspiratie, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee.”

enola: Erover schrijven helpt?

Horan: “Dat denk ik wel, er zit een therapeutische kant aan. Heel wat mensen hebben geen idee van wie of wat ik ben, en wat ik heb meegemaakt. Misschien is dat de reden waarom ik zo uitgesproken ben in mijn teksten, ik wil dat de mensen luisteren naar wat ik te zeggen heb.”

enola: Op het album staat ook een cover, “Mama Tried” van Merle Haggard.

Horan: “Ik ben een heel grote fan, en omdat hij vorig jaar gestorven is, wou ik een passend eerbetoon brengen. Bovendien is “Mama Tried” een van de enige liedjes die mij doen huilen, en het thema past perfect bij de rest van het album.”

enola: We citeren even uit “Thy Mother's Ways”, want die tekst is heel direct, en atypisch voor jou: “Don't you call me your little darling, I ain't your baby boy. Where were you when he shut the door? The last time you called me, You said you couldn't stand my face, You said I was a disgrace.”

Horan: “Je hebt gelijk, mijn teksten zijn meestal voor interpretatie vatbaar, maar “Thy Mother's Ways” is een brief aan mijn moeder en dus nogal eerlijk en rechtdoorzee. Misschien ook wat zwaarmoedig, al was het voor mij persoonlijk bevrijdend om het van mij af te schrijven. Na tien jaar in Spanje ben ik blij dat die mensen mij niet meer kunnen lastigvallen. Dat voelt goed.

enola: Moeten ze echt fysiek verdwenen zijn om jou niet meer lastig te vallen?

Horan: “Weet je, mijn familie heeft veel macht in de streek waar ik vandaan kom, en ze kennen ook veel mensen. Er was altijd wel een manier om mij tegen te werken en af te zonderen van de mensen waarvan ik hield, zoals mijn zus of mijn dochter. Maar gelukkig is aan die situatie een einde gekomen.”

enola: Je mist Florida dus niet echt?

Horan: “Jawel, maar het is niet echt mijn ding, en ook veel te duur, er is daar niks meer voor mij. Ik ben gelukkig hier in Europa, ik hou van de manier van leven en van de levenskwaliteit. Trouwens, Florida loopt niet weg, ik ga af en toe op bezoek, maar daar stopt het ook.”

enola: “Rambling On My mind” was geschreven voor The Night Watchman, een film waarin jij de hoofdrol speelt. Wat is het verschil tussen acteren op een filmset en op een podium staan?

Horan: “Bij acteren is er een scenario, en je kan verschillende keren proberen om de juiste emotie te pakken te krijgen. Op het podium heb je alleen dat ene moment, dus soms moet je al eens improviseren. Natuurlijk speel ik op beide plaatsen een bepaald personage, maar het podium is toch iets spontaner, omdat je alleen maar dat moment hebt.”

enola: Wat was er eerst, de muziek of het acteren?

Horan: “Muziek is altijd mijn ding geweest, aan acteren dacht ik vroeger niet. Maar toen de gelegenheid zich voor deed, heb ik niet geaarzeld. Trouwens, ik heb geen casting gedaan, de regisseur is het mij gewoon thuis komen vragen. Het was een heel leuke ervaring, echt leuk om met die crew en die regisseur te werken.

enola: Zou je het opnieuw doen, als je de kans kreeg?

Horan: “Er hebben ondertussen al enkele mensen gebeld, maar ik ben heel selectief, ik doe geen castings en zo van die dingen. Maar ik sta open voor vanalles, misschien probeer ik wel comedy. Dat, of een oorlogsfilm.

enola: Je bent fan van countrysterren als Hank Williams, Merle Haggard, Johnny Paycheck en David Allen Coe. Waarom waren die mannen zo uniek?

Horan: “Ze zingen allemaal in hetzelfde timbre, David Allen Coe werd er zelfs eens van beschuldigd met opzet te klinken als Merle Haggard. Ze klinken misschien hetzelfde, maar ze blonken echt uit in hun verhalen en teksten. Johnny Paychecks teksten waren gewoon te gek voor woorden, hij was een echt genie. Dus ja, het draait voornamelijk om de teksten.”
“Daar zit het verschil met hoe ik schrijf: zij waren de verhalenvertellers, mijn teksten zijn meer “kots”, ik schrijf en zing wat er in mijn hoofd opkomt. Soms is het zelfs voor mij moeilijk te achterhalen waar het vandaan komt, en waarover het gaat. Ik weet niet wat ik zeg, ik weet alleen dat ik het zo moet zeggen.”

enola: Omdat je uit de punkwereld komt, durfde je vroeger nogal eens te schreeuwen in plaats van te zingen. Met “Devil Woman” toon je aan dat dat je wel ligt.

Horan: “Dat is waar, ik zocht een manier om meer in het timbre van Merle Haggard of Waylon Jennings te vallen, en dat is me goed gelukt, denk ik. Ik zing ook dieper, veel beter voor mijn stem.”

enola: De Europese promotour begint in juni. Kijk je er al naar uit?

Horan: “Ja, we hebben twee maanden stilgelegen, vandaag (3 maart) spelen we trouwens onze eerste show in Spanje. We beginnen eraan op 22 juni in Duitsland, en we eindigen op 17 juli in Gent. We gaan ook enkele nieuwe landen verkennen, zoals Zweden en Tsjechië, daar kijk ik echt wel naar uit.”

E-mailadres Afdrukken
Tags: Dead Bronco