Strand Of Oaks

''Mensen moeten geloven dat ik ze zou kunnen doden''

Hans Rombaut - 15 februari 2017

Het vraagt één enkele blik op de hoes, één oogopslag om het te zien: die zelfzekerheid. Geopenbaard door een gebalde vuist en een crooked smile die in schril contrast staan met de waterige ogen op de coverfoto van zijn vorige plaat, HEAL. Heeft Timothy Showalter de demonen dan van zich kunnen afschudden? Lacht het leven hem nu toe? De feiten spreken zo’n veronderstelling tegen, want na de grote doorbraak liep het nog steeds niet op wieltjes. Zijn broer legde bijna het loodje na een abrupte hartstilstand en ook relationeel beleefde Showalter verwarrende tijden. Een mens zou ervan gaan wankelen, maar hij ogenschijnlijk niet. Is het dan een plotse opstoot van zelfrelativering, of zelfs je-m’en-foutisme, waardoor Hard Love zo verdomd veel spontaner lijkt dan alles wat Strand Of Oaks ervoor ten berde bracht?

Timothy Showalter: “Het is een natuurlijke evolutie geweest, waarin ik ben gaan beseffen dat je best mag genieten, ondanks de struggle die het leven kan zijn.”
“Vroeger was ik bang van verandering. Heel achterdochtig. Ik overpeinsde en analyseerde te veel. Nu laat ik het allemaal wat meer op me afkomen. Ik probeer oog te hebben voor de volledige ervaring die het leven is, in plaats van te focussen op tegenspoed.”

enola: Na de release van HEAL vertelde je ons dat je niet in fundamentele zelfgenezing of -verandering gelooft. Hoe denk je nu over die uitspraak? Want je lijkt toch een pak ‘gezonder’ te redeneren.
Showalter: “Het idee van genezen was toen zo belangrijk voor me. Ik dacht dat mijn depressiviteit een permanente staat was, maar nu weet ik: you go through it and past it.. Weet je wat het is? Je loopt heel veel dingen mis wanneer je louter concentreert op jezelf genezen of beschermen. Wanneer je concentreert op… overleven eigenlijk, want meer dan dat is het niet, ben je dat na een tijd gewoon moe. Pas als je energie naar buiten begint te richten, put je er zelf opnieuw energie uit.”

enola: Vind je het uitstralen van de juiste energie nu ook belangrijker als podiumartiest?
Showalter: “Goh… Zoveel van de hedendaagse muziek is oervervelend veilig. Bijna betuttelend. Ik heb graag wat uitgelatenheid, en niet per se in de letterlijke zin. Iemand als Cat Power bijvoorbeeld, die is zo écht. Een van de meest beangstigende live performers die ik ooit zag, omdat ze zo intens is. Of Nina Simone. Die kan je door het beeldscherm heen vastgrijpen. Het gaat er dus niet om de meest roekeloze rock ‘n’ roll band te zijn, maar om die innerlijke oerkracht te kunnen opwekken. Dat mis ik bij veel jonge bands.”
(denkt na) “Ik zoek naar rauwheid. Naar de elektriciteit, weet je wel? Alsof je een elektriciteitskabel vasthoudt. De coating beschermt je tegen een stroomstoot, maar je weet dat er daaronder iets zit wat je kan doden. Dat wil ik bereiken met Strand Of Oaks: niet de mensen doden (lacht), maar ze tenminste het gevoel geven dat ik het zou kunnen.”

enola: Voor wat het waard is, ik vind Hard Love het krachtigste wat je tot nu toe maakte. Én het meest spontane.
Showalter: “Bedankt, zo ervaar ik het zelf ook. Het is geworden zoals het in me opkwam, zonder bijbedoelingen.”

enola: Welke bijbedoelingen zouden dat dan zijn? Het expliciete streefdoel om een groter mainstream publiek te bereiken?
Showalter: “Zoiets. Begrijp me niet verkeerd hé: het zou fantastisch zijn moest dit me een wereldster maken. Ik zou een arsenaal aan gitaren kopen en mijn vrouw mee op vakantie nemen voor de eerste keer sinds we huwden (lacht). Maar als dat het doel is, kan je beter bankier worden. Het is en blijft kunst. En kunst laat zich niet in die absolute termen omschrijven.”
“Eén producer die ik contacteerde voor dit album sprak over liedjes alsof het marketingstrategieën waren. Zoals: ‘we moeten de focus leggen op een catchy refrein’ of ‘we kunnen het nummer zus-en-zo oppimpen’, enzovoort. Ik kreeg daarvan zin om mijn hoofd uit te trekken (lacht).

enola: Met die producer ben je dus niet in zee gegaan.
Showalter: “Neen! Ik vind het ronduit vreselijk dat er muziek op die manier gemaakt wordt. Het ultieme doel moet zijn om te kunnen sterven zoals Leonard Cohen, met het gevoel dat het goed geweest is. Dat je de dingen gemaakt hebt die je wou maken, compromisloos.

enola: Dat lijkt inderdaad het droomscenario te zijn. Maar, wees eerlijk, volledig compromisloos bestaat niet hé? Het lijkt zelfs een centraal thema op Hard Love: het zoeken naar het compromis tussen familie en carrière. Is dat moeilijk voor je?
Showalter: “Ja, het zoeken naar een zekere balans is niet eenvoudig, voor beide partijen. Ik herinner me een van mijn beste optredens tijdens de HEAL tour, hier op Pukkelpop. Ik kwam thuis en ging naar mijn moeder om er beeldmateriaal van te tonen, trots als ik was. Maar zij bekeek het helemaal anders en zei droogweg: “Toen vierden wij de verjaardag van jouw neefje en jij was er niet bij”.

enola: Auwtch.
Showalter: “Inderdaad. Maar dat is het risico, denk ik. Dat is een obstakel om rekening mee te houden als je er echt voor wil gaan. En ik moet toegeven, ik had het evenwicht toen ook wel beter kunnen bewaken. Ik heb me nogal gedragen als een egoïstische asshole. Ik had meer rekening moeten houden met mijn naasten dan ik deed. Het is een aandachtspunt voor de komende tour.

enola: Je zei het eerder al: richt positieve energie naar buiten en het komt terug naar jezelf.
Showalter: “Zo is dat.”

enola: Ergens halverwege het album staat er zowaar een ballade, “Cry”,…
Showalter: (onderbreekt) “Dat ís letterlijk halfweg het album. Als je de vinylversie zou beluisteren, is “Cry” het eerste nummer van de B-kant.”

enola: Daar was ik me niet van bewust. Maar op metafysisch niveau snijdt het de plaat in twee omdat het even de strijdlust doorbreekt. Wie of wat kreeg je daar aan het huilen?
Showalter: “Nee, het is mijn vrouw die huilt. Ik ben degene die haar kwetst. Zij is de ‘verteller’ in het nummer. Waar HEAL volledig gebaseerd op was mijn eigen ‘kwetsuren’, heb ik met dit nummer getracht me in haar plaats te stellen. Het is een simpele tekst, ik ben niet de grote poëet à la Cohen, maar op mijn eigen bescheiden manier probeer ik te erkennen wat ik mijn vrouw soms aandoe.”
(aarzelt) ‘Relaties zijn verdomd ingewikkeld, weet je wel.”

enola: Zeer zeker. Het is werken om het te doen werken, soms… Maar iets anders: in een vorig interview met enola zei je dat iedereen van jouw generatie opgroeide met een liefde voor Springsteen en Dire Straits. Nu heb je daar zowaar een nummer over geschreven.
Showalter: (lacht) “Ja, mensen noemen mij doorgaans het tegenovergestelde van nostalgisch. Maar inderdaad, “Radio Kids” gaat over die ouderwetse liefde voor muziek. Liefde voor muziek in tijden waar niets binnen handbereik lag. Dat mis ik soms. Het is wellicht mijn afgezonderd nostalgisch trekje.”

enola: Ik moest lachen toen ik de zin “fumble to press record” hoorde. Heel herkenbaar voor dertigers en veertigers, maar moeilijk om daar de magie van uit te leggen aan tieners.
Showalter: “Ik zou dit niet moeten zeggen, want het is tenslotte mijn broodwinning, maar albums zijn niet zo speciaal meer tegenwoordig. Kids hebben onmiddellijk toegang tot 40.000 platen zonder er iets voor te moeten doen. Daar valt volgens mij niet aan uit te leggen hoe euforisch je werd van het vinden van een EP’tje van de Pixies bij de lokale platenboer na een jaar zoeken.”
(geraakt op dreef) “Of hoe je naar de hotline van een kledingzaak belde om te weten te komen wat de titel is van dat ene nummer in hun reclame. Of hoe je die titel nét niet kon verstaan toen de radiopresentator het vermelde, waarna je het, soms een decennium later, tegenkomt op een plaat die je net vond! Of zoals onlangs: de eerste Föllakzoid in een tweedehandsbak aantreffen voor vijf dollar. Dan denk je toch: ‘Dit is de beste dag van mijn leven?’ Ik had het op Amazon kunnen bestellen, maar had ik daar dezelfde extase door gevoeld? No way.”

enola: Jouw extase werkt in ieder geval aanstekelijk.

Strand Of Oaks speelt op 27 februari in AB, Brussel en op 4 maart in De Zwerver, Leffinge.

E-mailadres Afdrukken