TIPS VOOR 2017: Communions

''Zolang we niet met één specifieke band worden vergeleken, valt het nog mee''

Matthieu Van Steenkiste - 25 januari 2017

De hele maand januari blikt enola.be vooruit op het jaar dat komt. In Tips voor 2017 laten we enkele van de meest belovende artiesten aan het woord. Hou ze in de gaten en onthoud waar u voor het eerst over hen las.

Je kunt niet anders dan een buitenbeentje zijn als je na jaren Amerikaanse high school jeugd plots in het Kopenhagen van je ouders wordt gedropt. Communions kwam dan wel tot bloei in de scene rond Ice Age, met punky chaos hebben de broers Rehof en hun maten niets te maken. Hun volgende week te verschijnen debuut Blue doet de beste dagen uit de Britse jaren negentig herleven. "We klinken als een hoop andere dingen, maar niets klinkt als wij."

En toch. Natuurlijk denk je bij een eerste beluistering "Oasis". Communionsgitarist Jacob van Deurs Formann moet Definitely Maybe van voor naar achter uit het hoofd kennen, en legt elke song opnieuw een lijntje neer dat aan "Supersonic" doet denken. Maar dan luister je nog eens en hoor je in die flamboyante zang een toefje Suede, en doet gindse beat niet aan het prille Blur denken? We vragen het in een overvolle artist village op Eurosonic aan frontman Martin Rehof: is dat nu waar de Deense jeugd mee bezig is? Hij zucht eens vermoeid.

enola: Jullie zijn begonnen.
Rehof: "Ok. Maar om eerlijk te zijn houden we ons met dat soort vergelijkingen niet bezig. Voor een gitaarband als wij zijn bepaalde referenties, zoals die namen die je vermeldt, nu eenmaal onvermijdelijk. Ik vind dat ook niet per se slecht. Ik zou het vervelend vinden als we met één specifieke band zouden worden vergeleken, maar het gaat heel breed; van The Cure en The Smiths tot The Verve en Oasis, tot zelfs The Strokes. Zolang het zo gevarieerd blijft, kan ik er mee leven."
enola: Wat al die namen verbindt, is dat het allemaal bands zijn die op hun manier ongegeneerd popmuziek durven maken.
Rehof: "Klopt, en ik denk dat wij ook echt popmuziek maken, maar dan op onze eigen manier. Weinig bands spelen op dit moment pop-met-gitaren, wij geven er onze moderne twist aan. Hoe? Laat ons zeggen: 'Communions klinkt als een hoop andere dingen, maar niets klinkt als Communions.' Je kunt ons vergelijken met wat je maar wil, maar je zult het heel goed weten als je een song van ons hoort. Misschien wil ik het zelfs niet kunnen uitleggen, want net dat zorgt ervoor dat wij blijven spelen."

enola: Jullie eerste EP's zijn een stuk psychedelischer dan jullie debuutplaat die volgende week in de winkel ligt. Is dit het einde van een zoektocht? Een soort scherpstellen?
Rehof: "Je hebt in elk geval gelijk dat Blue een stuk helderder is. Onze EP's waren begraven in echo en andere geluidseffecten, meer introvert. Deze songs zijn meer in your face. We wilden de songs recht doen; als een cadeautje dat je uitpakt. Dit wilden we niet verborgen houden, het mocht getoond worden."

enola: Jullie zijn gegroeid uit die scene rond het cultuurcentrum Mayhem in Kopenhagen waar ook Ice Age tot wasdom kwam. Verder van hun punklawaai konden jullie nochtans niet verwijderd zijn.
Rehof: "Ik denk dan ook dat die scene eerder een springplank is geweest om te doen wat wij willen. Mayhem is een oud pakhuis dat op een bepaald moment door een aantal muzikanten is ingenomen, om er repetitieruimte en een zaaltje van te maken. Aanvankelijk waren het enkel de bands die er oefenden die er speelden, maar gaandeweg trok het meer aandacht, en nu gebeurt er van alles: van experimentele muziek tot ons soort pop. 't Is een plek die eigendom is van de staat, en van hen gehuurd wordt, maar verder niet geïnstitutionaliseerd is. Het is geen zaal als een andere, en eigenlijk niet meer dan een garage. DIY? Als je dat woord wil gebruiken, is het dat ja. Het gaf ons een platform als startend groepje; een repetitiehok en eerste speelmogelijkheden, maar onze band met de rest van die scene is niet zozeer muzikaal als wel in spirit. 't Gaat meer om inspiratie dan invloed. Het geeft je goesting, maar 't is niet alsof we hetzelfde klinken."

altenola: Jij en je broer Mads, die bas speelt bij Communions, zijn als peuters naar de VS verhuisd, om daar op te groeien voor jullie in jullie late tienerjaren terugkeerden. Hebben de States muzikaal hun sporen nagelaten?
Rehof: "Of we nu hier of daar naar de radio luisterden; waarschijnlijk hadden we dezelfde dingen opgepikt. Ik voel me niet echt verwant met enige Amerikaanse muziek. Ik luister naar evenveel Britse als Amerikaanse bands. Wat ons meer gevormd heeft is die terugkeer; net zoals we in de Mayhemscene muzikale outsiders waren, waren we dat in het hele Deense leven. En zo voelde het vanzelfsprekend om iets helemaal anders te doen dan iedereen rond ons. We voelden ons halve immigranten; dan ben je niet bang om jezelf te onderscheiden. Je voelt je sowieso een buitenstaander. En op bepaalde vlakken voel ik me nog steeds zo. Je wordt vanzelf rijper, en probeert niet eens meer deel van iets uit te maken, maar gewoon te zijn wie je bent. Niet alleen muzikaal of creatief, maar als persoon. Je voelt je nergens thuis. Ik denk dat ik me ondertussen meer Deen dan Amerikaan voel, maar eigenlijk? Ik ben mens, eerder dan gelijk welke nationaliteit. (lachje) Ik voel me nog altijd redelijk verscheurd tussen dat Amerikaanse en dat Deense. Maar ik ben minder verward dan ik als tiener bij de terugkeer was."

enola: Weet je nog wat het vreemdste was dat je als tiener in Denemarken moest leren accepteren?
Rehof: (na lang nadenken) "Dat is moeilijk, want ik weet het niet meer. Ik moest in het hoger middelbaar beginnen, wat helemaal anders in elkaar zit in Denemarken. Het is er veel minder gestructureerd dan in de VS, vrijer; je kon ongeveer doen wat je wilde. Sommigen rookten, dronken … Als puber uit de VS is dat redelijk verwarrend. Het choqueerde me niet, maar het viel wel op. Al was dat het feit dat ik ook niemand kende erg lastig. Plots had ik geen sociaal leven meer; ik moest helemaal van nul beginnen. Dat was hard. Op zo'n moment word je bijna verplicht jezelf opnieuw uit te vinden. Je moet nieuwe vrienden maken, jezelf en wie je bent opnieuw op de kaart zetten. Dat was verdomd moeilijk indertijd. Maar bon, nu is het ok."

E-mailadres Afdrukken
Tags: Communions