DIT WAS 2016: The Slow Show

Een nacht lang "Breaks Today" spelen: meer cathartisch wordt het niet.''

Matthieu Van Steenkiste  - 28 december 2016

De hele maand december blikt enola terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2016. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wiens plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid in dook.

Vorig jaar nog een beloftevolle nieuwkomer, dit jaar al één om naar uit te kijken. The Slow Show heeft niet lang nodig gehad om zich te vestigen. Met Dream Darling bevestigde het Britse vijftal al het goeds van debuut White Water en scherpte het zijn kunstje nog wat aan. "De dag dat we het eens zijn over elke beslissing is de dag dat we grijze muziek maken."

Toegegeven: vooralsnog opereert The Slow Show nog in een luwte die de kwaliteit van hun platen geen recht doet, maar ook dit jaar was de Rotonde van de Botanique alweer uitverkocht, en deze keer zelfs nog wat sneller dan de vorige keer. We treffen dan ook een tevreden frontman Rob Goodwin en toetsenman Fred 't Kindt in de kleedkamer, waar we inpikken waar 2015 eindigde: bij vijf muzikanten die, na jaren ploeteren in de marge, plots eindelijk in een band zaten die een prachtdebuut had uitgebracht, en daar zelfs een bescheiden publiek aan overhield.

't Kindt: "En dus wil je méér. Grotere concerten. Meer optredens waarover je tevreden bent. En een nog betere plaat, want nu wisten we dat er ook een publiek was dat daarnaar zou uitkijken, en er desgevallend een mening over zou hebben. Dat gaf druk, maar dat hielp. Zeker als we midden in de nacht weer maar eens over een detail aan het gaan waren, was het goed om te beseffen dat er misschien wel iemand zou zijn wie dat zou opvallen."
Goodwin: "We waren blij met White Water als debuut, maar op muzikaal vlak stonden we daarmee absoluut nog niet waar we wilden staan. Je hoort ons nog zoeken, en zeker ik als zanger had mijn stem nog niet gevonden. Als ik die plaat hoor, kan ik van elk nummer precies zeggen wanneer ik het heb ingezongen, omdat ik elke keer verschillend klink. Als we dus één ding voelden na dat jaar rond die plaat, dan wel honger: er zat méér in."
"We wisten wat we wilden verbeteren, want een mens is altijd zijn eigen grootste criticus. Waar Fred en ik veel meer mee bezig waren, was proberen te ontcijferen wat we juist hadden gedaan. Want zelfs al wil je muzikaal evolueren, het is niet de bedoeling je publiek te vervreemden door net dat te schrappen dat ze leuk vonden."

enola: De dubbele A-kant "Breaks Today / Hopeless Town" kwam al eind 2015 uit. Was dat ook het eerste zaadje van de nieuwe plaat?
Goodwin: "Jawel. Daarom moest "Breaks Today" ook mee op Dream Darling, want zelfs al hebben we dat nummer los van de rest opgenomen, thematisch en qua geluid past het helemaal. We hebben er even over getwijfeld, maar het klopte: zelfs al staat het ergens naar het einde toe, eigenlijk was dat nummer op creatief gebied het begin van Dream Darling. Ik heb het geschreven toen mijn relatie net was kapot gegaan, en zo werd het iets helemaal anders dan ik gewoon was te schrijven: extreem persoonlijk, eerlijk op het brutale af. De tekst is zo direct, dat het bijna pijn doet."
't Kindt: "Je was pissed off, destijds …"
Goodwin: "Yeah, ik heb de beste herinneringen aan de tijd dat we aan dat nummer werkten. Met ons vijven in de studio tot vier uur 's ochtends spelen en blijven spelen: cathartisch. Het is een ondoordachte instant-reactie op die breuk, erg egoïstisch en eenzijdig, maar zo gaat het. Naderhand ging ik afstand nemen, en "Breaks Today" is het moment dat me een nieuwe manier van tekstschrijven aanwees, en ook muzikaal was dat het moment waarop The Slow Show zijn vaste grond vond: een beetje bombastisch, qua productie."

enola: "Bombastisch" heeft in het Nederlands een ietwat negatieve connotatie, en zo was het ook, want als ik het goed had, dan had jij voor Dream Darling een minder grandioos geluid in gedachten dan Fred, niet?
Goodwin: "Ach, weet je, de dag dat Fred en ik het over alles eens zijn, zal de dag zijn dat het ons allemaal niet zoveel meer kan schelen. Het is belangrijk dat onze ideeën al eens botsen, want als we elke keer een compromis zouden sluiten, dan wordt het gewoon grijs. Details moéten belangrijk zijn voor ons, want dat wil zeggen dat die songs ons leven zijn, dat we het best mogelijke willen bereiken."
't Kindt: "Het is een kwestie van groeien geweest. In het begin hebben we veel discussies gehad, en dan kon het een paar dagen duren voor ik me realiseerde dat Rob misschien wel gelijk had. Maar zo zijn we wel tot White Water gekomen, een soort van compromis waarvan ik hoop dat het voor het publiek zo niet klinkt, dat ons bewees dat we een punt konden bereiken waarop we allebei tevreden waren over het resultaat. Ach, 't is ook oud worden hé: kunnen toegeven dat ik niet altijd gelijk heb, en Rob ook niet."
Goodwin: "De grootste discussies die we hebben, gaan over iets toevoegen of weglaten, en dan is het goed om met twee te zijn, want sommige dingen bedenk je niet op jezelf. Soms stuurt hij me iets waarvan ik denk: zo had ik het niet in mijn hoofd gehoord, maar het is verdorie beter."

enola: Maar even samengevat: jullie hadden elk een ander idee voor de plaat.
Goodwin:(hapert even) "Ik denk dat we 't allebei grootser wilden, maar ik wilde vooral dynamiek, contrast: groter als het groot moest -- zo ver als we het konden brengen dan alstublieft -- maar tegelijk moesten we de dingen ook kunnen terugschroeven. En dat ging niet alleen over productie, maar gold net zo goed tekstueel: als het eerlijk werd, pijnlijk eerlijk dan. En een orkest moest echt een orkest zijn. Met een koor als het moest. "
't Kindt: "En zo zag ik het op zich ook. Voor mij moést het ook allemaal niet zo groot, het is meer dat ik dat nu eenmaal fijn vind om te doen. Ik hou van koren en blazers, en op White Water was dat ons geluid geworden, dus ik wilde dat best nog wat verder duwen. Maar goed, soms verlies je zo de song uit het oog, en op dat moment zette Rob zijn voet tussen de deur. Een paar dingen zijn op die manier terug beteugeld, zoals "Brawling Tonight" of "Lullaby", natuurlijk. "Hurts" had op zich nog bombastischer gekund, maar daar was ik van bij het begin blij mee, dus het moest niet per se."

enola: Het mechaniekje van de band werkte nog niet toen je voor de eerste keer op tour ging, zei je me voor het interview. Dan heb je geluk gehad dat er geen wiel is afgedraaid, onderweg. Zelfs Arctic Monkeys raakten hun eerste bassist zo kwijt.
Goodwin: "Absoluut. Het is zoeken hoor, en dat begrijpen mensen die niet in een band zitten niet. Je moet elkaar leren aanvoelen, leren omgaan met allemaal verschillende karakters. Sommigen hebben gezinnen thuis, kinderen, kinderen onderweg ... dat telt allemaal op, en vraagt meer dan gewoon “email af en toe eens naar huis en schrijf goeie songs". Het vraagt een beetje begrip voor en inzicht in elkaars besognes. Maar de eerste keer dat we de deur uit mochten, zijn we er natuurlijk over gegaan."
"Je hoort dat ook op White Water. Ik was ongelukkig, toen, begon me te realiseren dat ik in een slechte relatie zat, en dan ging ik op tour. Daar gaat "Dresden" over: voor het eerst op tour gaan, alle exces en vreugde ontdekken, om dan thuis te komen in Manchester, en de realiteit opnieuw in mijn gezicht gekletst te krijgen. "Flowers To Burn" is dan weer een verontschuldiging, een manier om uit te drukken hoe er niets is dat being silly kan rechtzetten. Want het is gek hoor, om pas op latere leeftijd als band te beginnen. We waren het allemaal maar aan het uitzoeken."
't Kindt: "Op tour leef je in een bubbel, maar dan kom je thuis en besef je dat de werkelijkheid dààr ligt. Nu zijn we er langzamerhand aan gewoon, en is touren ook een deel van ons dagelijks leven geworden. Dat bevalt me wel, want zo gaan we er ook beter mee om: het is niet langer een ontsnapping uit het echte leven, maar het leven, en dat is goed, want anders wordt thuiskomen extreem moeilijk, ook voor de partners."

enola: De eerste les die elke tourende band leert, is: niet elke avond moet een feestje zijn waarop je je te pletter zuipt. Wat was de tweede?
Goodwin: (denkt lang na) "Geloof in wat je doet, en dat vraagt ook zijn tijd. Het heeft lang geduurd om alle reacties op ons te verwerken, en de juiste conclusies te trekken; wat relevant was, waar ik kon verbeteren … En dan pas bereik je een punt dat je op je gemak bent, en kun je alle feedback loslaten. Dat is heel belangrijk voor mij geweest als zanger. En ook als band zijn er momenten van introspectie geweest. Dat we ons afvroegen: moeten we niet wat meer catchy songs schrijven? Kunnen we dat? En willen we dat? Het antwoord is 'waarschijnlijk' op dat eerste, maar dat laatste?"
't Kindt: "Het verveelt ons nogal snel."
enola: Toch, ook ik heb al eens geschreven dat meer songs aan datzelfde trage tempo te veel zou kunnen worden.
Goodwin: "Dat is ook bruikbare informatie, in tegenstelling tot “als je niet binnen de twintig seconden in het refrein zit, dan raak je niet op (De Britse, don't blame Jan Sprengers, mvs) Radio 1.” Da's waardeloos advies, want dat interesseerde ons om te beginnen al niet."
't Kindt: "Er is gelukkig meer dan tempo alleen om een set gevarieerd te maken. We zijn ons er heel erg bewust van dat we niet te monotoon mogen worden, en denken daarom hard na over de oude songs in onze set: een goeie afwisseling tussen intiem en groots, daar zijn we heel hard mee bezig."

enola: Ben je ondertussen op je gemak als zanger, Rob?
Goodwin: "Veel meer dan vroeger. Ik zie mezelf nog altijd niet als zanger, maar ik heb het punt bereikt dat ik graag zing, en beter ben dan vroeger. Ik kan me niet voorstellen dat ik na The slow Show in een andere band zou gaan zingen, dat niet, maar mijn stem werkt wel in deze band. En frontman? Hmm, voel ik me nog steeds minder gemakkelijk bij, maar ik heb ook niet het gevoel dat er op dat vlak veel nodig is. Er is genoeg substance dat ik geen moppen moet gaan tappen tussen twee nummers door."
enola: Wat vind je eigenlijk het gemakkelijkste als tekstschrijver: verhalen vertellen als "Brawling Tonight" of "Brother", of eerlijk je hart opensmijten?
Goodwin: "Een verhaal vertellen. Neem nu "Last Man Standing": dat is me aangereikt door een gast waar ik af en toe mee ging fietsen, die me vertelde dat hij naar Manchester was verhuist omdat hij thuis in zijn Iers dorpje voor het altaar was achtergelaten door zijn aanstaande. Zo'n snippertje is een cadeau waar je een hele song rond kunt verzinnen: hoe dat er aan toe is gegaan, hoe het voelde … Het is veel moeilijker om feiten neer te schrijven, want dat is niet altijd even eerlijk tegenover de mensen waar het over gaat. Het is nogal egoïstisch, soms."
enola: Zoals Lauren Mayberry van Chvrches zei: "De meeste van mijn exen praten niet meer met me."
Goodwin: "Welja. En neem nu die man van "Last Man Standing". Ik schrijf op tien minuten een tekst over zijn verhaal. Ga ik maanden later bij Chris, onze drummer, iets drinken, kom ik hem tegen in de hal van zijn appartement; het was zijn buur geworden. Je past dus maar beter op over wie je een song schrijft." (lacht)
't Kindt: "'t Is niet alsof je hem toestemming hebt gevraagd."
Goodwin: (droog) "Ik heb Chris in de plaats gevraagd om onze plaat thuis niet te luid te spelen."

E-mailadres Afdrukken