WAALSE WEEK: It It Anita

''Een optreden betekent vrijheid''

Lennert Hoedaert - 28 november 2016

Luik leeft! Na Cocaine Piss heeft nu ook It It Anita met een fantastische plaat — middenin nine-ties herrie maar toch met een eigen draai eraan — uitgebracht. En wie weet, wat er nog allemaal zal volgen? Zanger-gitarist en songschrijver Mike Goffard legt het uit.

In de loop van dit jaar werd het Luikse viertal een van onze favoriete Belgische liveacts. Wie erbij was, zal zich de shows op Eurosonic in Groningen en We Are Open in Trix nog levendig her-inneren. Met AGAAIIN hebben ze nu ook bewezen dat ze een album lang kunnen boeien. Dat debuut sleurt de luisteraar mee naar zowel brutale noise rock, verschroeiende gitaarexperi-menten en, ja, zelfs hartverscheurend melancholie. Kopen die handel dus.

enola: Wallonië heeft op dit moment een bloeiende undergroundscene. Is dat altijd het geval geweest, of is dat volgens jou een nieuw feit?
Goffard: “Moeilijk om uit te leggen als je er middenin staat. Het klopt dat vandaag meer Waalse rock- en noisebands aandacht krijgen in Vlaanderen. Ik denk dat dat komt doordat het Vlaamse publiek zeer nieuwsgierig is, en het zijn ook kenners van het genre. Daarbovenop zijn er zo veel leuke plaatsen om op te treden in Vlaanderen.”

enola: Ik ontdekte jullie als een fantastische liveband begin dit jaar op Eurosonic in Gronin-gen. Wat mij daar aangenaam verraste, was de oeverloze energie op het podium. Is dat altijd al een belangrijk gegeven geweest voor de band?
Goffard: “Een liveshow staat bij ons synoniem voor vrijheid. Het is hét moment dat je écht kan doen wat in je opkomt; schreeuwen, springen en middenin het publiek bewegen. Het is ook telkens weer spannend en motiverend om te spelen voor een nieuw publiek. Het geeft een echte boost.”

enola: Welke bands zijn op dat vlak een voorbeeld? Heb je speciale herinneringen aan bepaalde, legendarische bands?
Goffard: “Ik heb enorm goede herinneringen aan concerten van Monotix, Sonic Youth, 25 (Franse band, het nummer “25” verwijst naar een optreden) en Pavement. Maar pas op: we kunnen ook wel optredens van ‘statische’ bands zoals Mogwai smaken.”

enola: Van elk nummer gaat een enorme dynamiek uit. Hoe komt nieuwe muziek tot stand? Komt een lid af met een riff of is het een spontaan groepsproces?
Goffard: “Ik neem vaak al ideetjes op thuis. Daarna zend ik songs die min of meer afge-werkt zijn naar de andere bandleden. We proberen dan samen iets uit te werken, en soms werkt dat, soms niet. Maar natuurlijk voegt de hele band steeds magie aan een nummer toe.”

enola: Hoe is It It Anita ontstaan, en vanaf wanneer ging het er serieuzer aan toe?
Goffard: “Ik ken Damien (Aresta, ook zang en gitaren) al heel lang. Hij is een van de op-richters van JauneOrange, een muzikaal collectief in Luik dat ook een label heeft. Zij brachten de EP van mijn eerste band Malibu Stacy uit. We hadden al lang enkele favoriete groepen gemeen en wilden eigenlijk altijd samen muziek maken. Dat hebben we dan echt afgesproken na een show van BRNS in Luik. We beslisten om de volgende donderdag te repeteren. Alleen wij twee. Het ging zeer goed, vervolgens vonden we een bevriende bassist en drummer om mee te spelen en zo begon het echt. Zo bouwden we It It Anita voort op ervaring bij andere projecten.”

enola: Voor de opnames van AGAAIIN werkten jullie weer samen met John Agnello. Wat voor een producer is hij?
Goffard: “John past perfect bij It It Anita. Het is niet alleen een zeer vriendelijk persoon, we voelen ons ook meteen op ons gemak bij hem. Daarbovenop begrijpt hij onze muziek: we houden allemaal van een stevige portie rauwheid.”

enola: ”Ginger (Ode To Decade)"! en “6-4-2" zijn voor mij ook de meest interessante nummers op de plaat. Ze zijn niet alleen heerlijk rauw, maar ook gelaagd.
Goffard: “Ik denk dat die twee nummers een ander gezicht van de band tonen; ze zijn iets trager, donkerder en minder screamo-gericht. We gaan ook in de toekomst verschillende stijlen blijven proberen. We willen niet in één categorie blijven hangen.”

enola: Laatste vraag: hoe vinden jullie die songtitels uit? “Jean-Marc (Jean Marie)”, “Turmp (Supernova)” en “25 (From Floor To Ceiling)” zijn heerlijke nonsense.
Goffard: “Zoals veel andere groepen, geven we eerst tijdelijke namen aan nieuwe nummers. In die gevallen mixten we tijdelijke titels met voornamen en vreemde groenten… En inderdaad, het is allemaal complete nonsens.”

E-mailadres Afdrukken