Banner

Daan

''Wat, moet ik gaan werken voor de firma Daan? Ik dacht het niet.''

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Peter De Bruyne - 23 november 2016

Het ging hard voor Daan de laatste jaren. Te hard. Toen hij voelde opnieuw op een burnout af te stevenen, trok hij aan de noodrem. Met fotograaf Peter De Bruyne toog hij naar het lege Zuiden van Spanje, waar hij opnieuw onbekommerd muziek leerde maken. Hoe dat in zijn werk ging zag u eerder in de Canvasdocumentaire De Nada, het resultaat is nu te horen op de bijna gelijknamige plaat.

Nada. Niets. Dat zocht Daan in de leegte van het diepe Spaanse binnenland. Daar waar de lucht zindert van de hitte, de horizon in gindse verten met barre bergen wordt afgezoomd. Daar was het, terwijl Peter De Bruyne op zoek ging naar perfecte onperfecte beelden, dat hij muziek begon te maken. Al knutselend, op gitaar en laptop, desnoods met kiezelstenen of een oude roestige ploeg. En daar, helemaal alleen, vond hij "het simpele plezier van muziek te spelen zonder dat het ergens toe moet dienen" terug. Op een nerveuze donderdagochtend vraag ik hem dan vanzelf:

enola: Hoe was je dat plezier kwijtgeraakt?
Daan: "Omdat het verwacht werd. En ok, ik had die verwachting zelf geschapen, maar op een eind was het toch vooral een verplichting geworden. En net zoals in relaties is dat het moment dat ik ga lopen, want als iets moet, dan wil ik niet meer. Ik was iets geworden dat ik zelf gecreëerd had, inclusief logo, visuals, imago,.. Perfect, maar een creatie. En dan moet ik daarvoor gaan werken, of wat? Op een eind had ik 's ochtends geen goesting meer om voor Daan te gaan werken."

enola: En toch ligt ze hier weer, mét die typografie en alles: een echte Daanplaat.
Daan: (lacht) "Ja. Goeie grap, eigenlijk. Maar ze mag dan in alles op een Daanplaat lijken, het werkproces was dat niet. Daarin heb ik me veel vrijer gevoeld."

enola: Weet je nog wanneer je besefte dat je dringend van de voortrazende trein moest springen?
Daan: "Dat is nog altijd bezig. (lachje) Ik worstel op dat vlak nogal met mijn opgroeien in een katholieke school. Er is schuldgevoel, want eigenlijk mag het niet. Ik moét werken en presteren. Daantje blijven. Dat niet doen zou fout zijn, decadent zelfs. Maar je voelt aan kleine dingen dat het te veel is geworden. Metaalvermoeidheid is misschien niet het woord, maar op een gegeven moment begint alles te wegen en vraag je je af of het niet genoeg is geweest. Of het niet simpeler kan. Vooral dat. En dat heb ik doorheen de jaren ondertussen wel geleerd: dat je iets kortere wegen kunt pakken naar je doel."

enola: Simple, naar de eenvoudige aanpak die je na het vermoeiende opnameproces voor het orkestrale Le Franc Belge ging hanteren.
Daan: "Ja, en zoals gewoonlijk was die titel helemaal juist, maar wel vijf jaar te vroeg. Ik geef mezelf wel vaker goeie raad, maar eer ik dat dan door heb duurt het wel even. (grinnikt) In die zin was Simple vooral een boutade: noem mij niet simpel, mijn leven is alleen maar ingewikkelder geworden na die plaat. Het was whishful thinking."
(denkt na) "Een specifiek moment dat ik voelde dat ik mezelf voorbij liep? Misschien toen ik een heel mooie foto zag waarop mijn dochter vijf jaar ouder bleek, en ik constateerde 'ok. Zijn we ondertussen al zover?'. En vooral het besluit dat ik de rest van die mooie jaren niet wil missen. Laat me maar focussen op de schoon dingen."

enola: Je had al eens een burn out gehad. Hielp dat om de signalen op tijd te herkennen?
Daan: "Niet genoeg. Het is de aard van het beestje hé. Ik doé het veel te graag allemaal. Je raakt niet in Engeland met de go cart; dus ik heb de dwangmatige neiging mezelf op te branden, en door te gaan tot ik op ben. Dat is voor een stuk uit spelplezier en enthousiasme, en dan is dat weten hoe een burn out voelt geen garantie om er anders mee om te gaan. Zo zit ik niet in elkaar."

enola: En dus werd de kuur -- die trip naar Spanje -- meteen een nieuw project.
Daan: "Ja. Dat is een procedurefout. (lacht) Ik doe het zo graag, meneer. Of ik had minstens de neiging om wat ik daar gedaan had te delen met de mensen. Al zou het consequenter zijn geweest om dat voor mezelf te houden. Wat ook speelde was: een plaat bepaalt vaak je komende jaren meteen, en ik wilde dat gevoel van in Spanje ook nog wel even vasthouden. Daarom moesten die opnames ook afgewerkt worden en uitgebracht: dat stond en staat me toe nog even langer in die sfeer te zijn."

enola: "Geen noot, geen melodie die ik al eens geschreven heb", hoor ik je jezelf voornemen in De Nada. Had je het gevoel dat je teveel in een vast stramien schreef?
Daan: Neen, maar ik kon in al die landschappen vanzelfsprekend geen buffetpiano meesleuren, zoals die waarop ik jarenlang heb geschreven. Ik moest dus wel opnieuw vrienden worden met de gitaar. Dat was leuk hoor. Het zorgt meteen voor een andere schriftuur. Ritme en frasering zijn er veel meer van belang. Op een gitaar speel je kleiner, waardoor je op jezelf wordt teruggeworpen, en dat het een houten instrument is, helpt ook. Dat geeft meer warmte en intimiteit. Ach, eigenlijk komt het gewoon er op neer dat ik terugkeerde naar de warmte van het begin, toen het ik en mijn gitaar was."

enola: We zien je in Spanje geen songs schrijven zoals die op de plaat zijn beland. Het zijn allemaal abstracte stukjes, waarin je ook muziek maakt met kiezels, of een roestige tank...
Daan: "Klopt, en het mocht ook niet anders. Als ik de bedoeling had gehad om songs te schrijven had er meteen weer druk op gelegen. Dan was ik aan het werk geweest. En net doordat het zo'n brute, abstracte muziek was, werd het weer interessant om daar een stem over te plaatsen. Maar dat kwam ook maar helemaal op het einde. Het was lang de bedoeling om er een instrumentale plaat van te maken."

enola: Ik moet bij momenten al eens terugdenken aan je debuut Profools.
Daan: "Ik ook. Of CinemaProfools, ja. Die plaat spatte van het spelplezier, onnozelheid bij momenten. 't Is ook de enige plaat die ik zelf nog beluister. Ik heb een regel dat ik een plaat van mezelf pas na tien jaar nog eens mag beluisteren."

enola: Dan ben je ondertussen ook toe aan het olijke duo Victory en The Player.
Daan: "Ja, maar die heb k nog niet opnieuw opgelegd. Wat overigens wel is: de werkwijze tussen Profools en Nada verschilt wel. Die eerste plaat was Legoland: verhaaltjes vertellen op muziekjkes, heel lyrisch te werk gaan. Nu niet. Nu wilde ik gewoon abstracte dronetjes maken; even leeg zijn als het landschap waar ik naar keek."

enola: En toen kwam je thuis, en besefte je dat je er toch songs van wilde maken?
Daan: "Dat deed vooral Stef Van Alsenoy, mijn buurman en maat. Hij voelde aan dat het misschien toch een interessante fase was om af te maken, terwijl ik het materiaal nog beschouwde als iets dat ik op een cd achteraan in een fotoboek moest verbergen. Niet dat het niet superbelangrijk was,maar het was iets van mij dat ik niet wilde delen."

enola: Waarom moest er plots toch op gezongen worden?
Daan: "Tja, kijk. Ik ben nu eenmaal een zanger. Het was dus min of meer vanzelfsprekend dat dat kwam, en we zagen ook de meerwaarde. Zoals in een oude Disneyfilm de achtergronden mooie aquareltekeningen zijn, waar dan die typische figuurtjes haarscherp op staan geanimeerd. Op dezelfde manier waren die demo's een fantastische ondergrond om een droge, ongeacteerde stem op te zetten. en los van die emotionele beleving van het landschap had ik ook wel wat te vertellen nadien. Dingen als "Damaged Goods" of "Nontrol", bijvoorbeeld. Op dat vlak was het ook een heel verrijkende reis."

enola: Wat was Stef zijn rol dan verder in het proces?
Daan: "Iemand anders zou me dingen opnieuw hebben doen opnemen, maar dat mocht niet van mezelf: ik was te gehecht aan hoe klunzig en bruut ik die dingen in elkaar had gezet daar in Spanje. Stef heeft die opnames gewoon uitgezuiverd en gepimpt dat ze bruikbaar werden. als een geblutst Toyotawrak dat je in de woestijn vindt opnieuw doen rijden, in plaats van rustig een nieuwe auto te kopen. Hij heeft alles uitgeblutst, nieuwe schokdempers er op gezet...."
"Stef was vooral belangrijk in de zoektocht hoe we op die klanken de juiste stem konden zetten. Dat was niet evident, en ik was daarin mijn eigen grootste vijand. Als niemand me had tegengehouden, zou ik de fragiliteit en kleinheid van die demo's met mijn gebruikelijke manier van zingen omver geblazen hebben. Ik zou er weer over gegaan zijn, en Stef heeft me snel duidelijk gemaakt dat het deze keer anders moest: mijn stem moest zich aanpassen aan het euforisch gevoel dat ik in de natuur had gehad. Dat zou ik zelf nooit gedaan hebben, tenzij ik voor de vierde keer was teruggekeerd naar ginder om daar alles in te zingen."
"Ik moest mijn stem meer gebruiken zoals ik overdag praat met vrienden, niet langer al dat drama. Het was een uitdaging. Ik heb jarenlang stemmenwerk gedaan, en ken de trukendoos maar al te goed. Daarom ben ik ooit zanger mogen worden van mezelf, omdat ik heel dat arsenaal had. Toen dat me plots uit handen werd getrokken viel de grond onder mijn voeten weg. En het wordt pas echt interessant als je dat toepast op je leven. Stel je voor dat er in het dagelijkse leven iemand naast je staat die af en toe commentaar geeft als 'Neen, da's geacteerd!', of 'Dramaqueen!'.... Dat was ook een interessante les voor de toekomst."

enola: Eigenlijk probeer je al sinds Manhay komaf te maken met de theatrale Daan van Victory en The Player. Bijzonder dat je stem dan zo hard het laatste bastion daarvan is dat daarvoor wel iemand extern nodig is.
Daan: "Ik wacht al jaren tot iemand mijn stem eens in vraag durfde stellen, maar aangezien ik normaal niet met externe producers werk gebeurde dat niet. Ik dacht ook dat het net mijn rijkdom was dat ik vocaal zo kon spelen. Mijn soort teksten, en die dan nog eens onomfloerst brengen? Dan heb ik geen penseel meer om te schilderen! Maar ok, ik heb bijgeleerd: het kan."

enola: Dit is dus een nieuw begin?
Daan: "Ja. Het maakt het allemaal wel simpeler. Ik heb nu de neiging als ik straffe woorden of zinnen hoor om ze in alle eenvoudigheid in mijn dictafoon te bewaren, in al hun brute simpliciteit. Het was toch een beetje bringing it all back home; thuiskomen. Ik weet nu dat ik het veel minder ver moet gaan zoeken om muziek te maken."

E-mailadres Afdrukken