Banner

The Veils

''Mensen die je vroeger verrot sloegen en nu komen zeggen hoe goed je cd is, wat een bu

Matthieu Van Steenkiste - foto's: Anton Coene - 04 oktober 2006

Twee jaar na hun debuut zijn The Veils in alle stilte teruggekeerd. Met een nieuwe band achter zich en een donkerdere sound probeert de getalenteerde Finn Andrews opnieuw het grote publiek aan zijn voeten te krijgen. Wij vroegen tekst en uitleg bij het geweldige Nux Vomica.

Het zag er niet goed uit. Nauwelijks een maand na de release van debuut The Runaway Found ontsloeg Finn Andrews de andere leden van The Veils en trok zich terug bij zijn moeder in Nieuw-Zeeland. Meteen was alles wat de groep had opgebouwd met het radiohitje "Lavinia" weg. Maar Andrews wist wat hij deed, want drie jaar later staat hij er nu terug met het ijzersterke Nux Vomica dat een muziekliefhebber als vanzelf de term "eindejaarslijstjes" doet prevelen. Maar we beginnen bij het moment dat Andrews Rough Trade-platenbaas Geoff Travis mocht bellen om hem te vertellen dat hij geen groep meer had. Geen gemakkelijk moment, veronderstellen we.

Andrews: "Dat was het zeker niet. Ik ben het persoonlijk op zijn kantoor gaan vertellen, ik vond dat ik het niet kon maken het per telefoon te doen, maar vreemd genoeg had hij er absoluut geen problemen mee. Hij voelde ook wel aan dat ik ongelukkig was met die band. Dat was zelfs al zo van voor de release van de plaat. Ik heb heel hard geprobeerd het te doen werken met hen, maar het was vrij duidelijk dat het niet ging."
"Heel die tijd voor The Runaway Found was vechten tegen de bierkaai. Met ons eerste label hadden we problemen, het duurde een half jaar voor we bij hen wegraakten. Eenmaal we daarna bij Rough Trade hadden getekend ging het gelukkig wel vlotter. Maar toen begonnen die problemen in de band. Ach, dat zijn de gevolgen als je op zestienjarige leeftijd een platencontract tekent maar eigenlijk geen idee hebt waar je mee bezig bent: het enige wat je weet is dat je songs hebt die je wilt opnemen."

enola: Hoe kijk je nu terug op The Runaway Found?
Andrews: "Ik weet het niet. Met gemengde gevoelens vooral: ik ben blij dat de plaat bestaat en dat de songs die ik toen schreef ergens voor eeuwig — of toch een tijdje — te vinden zijn maar een groot deel ervan is me vreemd. Ik hield wel van de plaat indertijd, maar als ik er nu op terugkijk had het anders kunnen zijn. Maar dat was nu eenmaal de aard van die vorige groep."
enola: Ik heb het gevoel dat het een echte popplaat moest zijn van de band, terwijl het live duidelijk werd dat jij iets rauwers zocht, iets intensers.
Andrews: "Het is gewoon de productie van die plaat. Ik was jong en ik wist niet wat er gebeurde. Ik was nooit op mijn gemak in de studio en liet de beslissingen door anderen nemen. Het lukte me niet om controle te krijgen over de songs die toch van mij waren. Ik wilde het helemaal anders, niet zo gepolijst en met al die overdubs. Ik wilde iets organisch: je kunt gewoon spelen in één kamer en dat min of meer opnemen. Ik had toen helaas geen idee waar ik mee bezig was, ik wilde iets doen werken dat veel te veel mankementen vertoonde. Zelfs al had iedereen de beste intenties, het wilde gewoon niet lukken."

enola: Nux Vomica is een persoonlijker album?
Andrews: "Het is nu eenmaal de opdracht van een songschrijver om zo persoonlijk te zijn als maar kan: to strip bare as can be. Dat heb ik ook nu geprobeerd. Neen, het falen van de eerste plaat was niet echt een inspiratie, ik probeer sowieso niet te schrijven over de muziekbusiness: die voelt niet werkelijk aan, doet me niets dieps voelen. Op een bepaalde manier kruipen al die kleine fuck-ups die gebeurd zijn wel in mijn songs hoor, maar toch. Ik heb een jaar niet geschreven na de split. Tot ik er bijna gek van werd en al die songs eruit kwamen: op twee weken tijd schreef ik het grootste deel van Nux Vomica."

enola: Terug in Nieuw-Zeeland werd je ook plots een ster, las ik?
Andrews: "Dat was het niet echt. Maar ik was het niet gewoon om opnieuw in het land waar ik opgroeide te zijn en te merken dat mensen wisten wie ik was. Het voelt raar aan als mensen die je vroeger op school verrot sloegen je komen zeggen dat ze je plaat geweldig vinden. Dat is een hoop bullshit, maar het is wel ok. Maar eigenlijk kan ik er niet mee om. Ik kan het nét aan, dat wel."

enola: Nux Vomica voelt aan als een schizofreen album, hoe het slingert van eightiesballads naar rauwe blues die aan de vroege Nick Cave doet denken. Al komt het geheel niet tegenstrijdig over.
Andrews: "Er zijn nog mensen die me gezegd hebben dat de plaat erg uiteenlopend is. Bizar, want ik was net bang dat het allemaal wat teveel hetzelfde zou klinken. Maar ik was daar niet mee bezig. Ik beslis niet vooraf dat een nummer eighties moet klinken of als The Birthday Party. Dan zou het ook niet werken. Neen, producer Nick Launey heeft er niets mee te maken, hoewel hij veel met Nick Cave gewerkt heeft. Ik denk dat zijn invloed er veel meer in zit dat we alles live hebben opgenomen, ook de zang. Hij moest niet veel doen, het was duidelijk wat de songs vroegen."

enola: "Nux Vomica" is de Latijnse naam voor de braaknotenboom, wiens vruchten zowel kunnen genezen als vergiftigen. Een vloek en een zegen, stel je in de bio.
Andrews: "Zo simplistisch had ik het niet mogen stellen. Die boom staat voor mij gewoon voor wat ik in mijn songs probeerde te begrijpen: wat ben ik in de wereld, een goed mens of eerder een slecht? Ik probeer gewoon goed te zijn op een of andere manier. De weerslag daarvan staat op Nux Vomica: er proberen achter te komen waar je voor staat in de wereld."
enola: Er hangt zelfs bijna een katholiek schuldcomplex over de plaat.
Andrews: "Ja (verlegen lachje). Ik ben nochtans niet streng in de leer opgevoed, maar ik ging wel naar een katholieke school. Door alles schemerde er toch een christelijke subtekst door. Ik heb nooit een connectie gevoeld met mensen die geloven — ik kan me echt onmogelijk in hen inleven — maar de laatste vijf jaar is religie een constante in de wereld geweest. Het christendom heeft zo’n controle gekregen over de politiek in de VS. De wereld wordt op dit moment geleid door mensen die zo’n rotsvaste geloofsovertuiging hebben, iets dat ik nooit heb gekend. Onze leiders lijken gewoon monsters, zelfs al weet ik dat er geen monsters bestaan, maar ik voel me zo vervreemd van wat zij doen. Nux Vomica is een mix van alles wat je kunt zeggen daarover. Het is een zoektocht naar hoe ik in godsnaam pas in die wereld."
enola: Brengt die nieuwe band je meer rust daarbij?
Andrews: "Yeah. Ze zijn echte vrienden, we werken hier samen aan. Daarom had ik het gevoel met de vorige band dat het niet werkte. Nu wel. We zitten hier samen in en dat hoor je ook aan de muziek. Vroeger had ik na een optreden vaak het gevoel dat we de plaats hadden ondergescheten en waren vertrokken, alsof we niets goeds hadden gedaan. Ik voelde me lelijk en slecht."
enola: Desondanks sta jij en jij alleen op de hoes van Nux Vomica.
Andrews: "Ik hou niet van de definitie van een band, als een gang die allemaal leren jassen draagt en mee de songs schrijft. Zo’n groep is niets voor mij: ik schrijf de songs, die zijn van mij, maar misschien dat we in de toekomst samen gaan schrijven. Het zal nog wel veranderen denk ik, we zijn nog maar een jonge band."

enola: Tot slot: heb je veel last van plankenkoorts? Toen je afgelopen lente in de AB Club speelde stond de angst je in de ogen.
Andrews: "Ja. Ik ben doodsbenauwd on stage. Zeker als het om eenmalige optredens gaat, dan versteen ik bijna. Het wordt gelukkig snel beter als we langer toeren, dan voel ik me langzaamaan meer op mijn gemak en dan trekt de angst weg."

The Veils spelen op 9 oktober in de Botanique (Brussel) en op 10 oktober in de 4AD (Diksmuide)

E-mailadres Afdrukken
 
The Veils

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST