Banner

Jarle Bernhoft

“De mens is fundamenteel lui. Het is moeilijk om jezelf opnieuw uit te vinden”

Kathy Van Peteghem - 09 november 2016

Jarle Bernhoft is een superster, vooral in zijn thuisland Noorwegen. Maar ook in de VS houden ze van hem, vooral sinds hij bij Ellen DeGeneres passeerde en toonde wat hij in zijn mars had: een warme soulstem, die al eens aan Jamie Lidell doet denken, en het vermogen om ritmisch verrassend uit de hoek te komen. Onlangs bracht hij de EP Stop/Shutup/Shout uit, en begin 2017 komt er een nieuw album uit. Deze herfst tourt de Noor weer door Europa, maar deze keer niet solo, zoals de vorige jaren.

Jarle Bernhoft: “Het optreden in Brussel is inderdaad met de band, maar ik doe toch ook nog enkele solo optredens deze keer. Met een groep is het niet altijd financieel haalbaar. Daarom trad ik vroeger vaak alleen op. Maar ik ben wel gelukkig dat ik nu met een volledige groep op het podium kan staan, alle bandleden zijn oude bekenden: de keyboardspeler is ook de producer van mijn EP, en hij gaat ook het album dat volgend jaar uitkomt, producen. En met de drummer en de bassist heb ik nog in eerdere groepen gespeeld.”

Je EP heet Stop/Shutup/Shout en er staan maar zes nummers op. Waarom?

Bernhoft: “Ik wou gewoon wat losser omgaan met songs, direct uitbrengen wat ik al gemaakt had. Na drie albums was het tijd om even stil te staan bij wat ik al gepresteerd had. Bovendien verandert de muziekindustrie razendsnel, het is dus handig om te weten wat momenteel de populaire manier van muziekbeleving is. Want blijkbaar is het album als muziekdrager verleden tijd, zeker in Scandinavië is streaming hot nu. Maar wie weet, over drie maand kan dat alweer veranderd zijn. Persoonlijk hou ik wel meer van het album als een manier om je muziek te verspreiden. Ik ben ook met dat medium opgegroeid.”

Tekst of muziek, wat komt er eerst bij jou?

Bernhoft: “Meestal heb ik eerst een muzikaal of ritmisch idee. Eens ik dat wil uitwerken, ga ik wandelen. Dan komen de woorden bij dat ritmisch idee vanzelf. Zo heb ik “C'mon Talk” geschreven, je hoort de manier van wandelen in hoe ik het zing, en dat stotteren zat er ook al van in het begin in.”

Tijdens je solo optredens maak je constant loops van instrumenten en ook van je stem. Hoe ben je daar indertijd opgekomen?

Bernhoft: “Ik had dat bij een paar muzikanten gezien, en ik vond het fascinerend hoe je als zanger mooie landschappen kon creëren. Het was een echte openbaring. Het vergt wel enige concentratie op het podium. Er is geen tijd om het te verbrodden, en dat maakt het mentaal enorm vermoeiend. Nu met de groep is dat anders. Dat is enkel fysiek vermoeiend.”

Op de EP staat een lied met als titel “H/M/S”. Wat bedoel je daarmee?

Bernhoft: “Ken je “He's Misstra Know-It-All” van Stevie Wonder? Dat gaat over hoe mensen je constant vertellen hoe je je leven moet leiden. Eerlijk gezegd, alleen jij kan bepalen wat je ermee aanvangt, en daar gaat ”H/M/S” ook over. De titel? Een vriend noemde het lied een “Hot Messy Song”, en dat is blijven hangen. Lekker verwarrend voor de mensen.”

In “Patience Revisited” meng je Amerikaanse R&B met je Noorse roots.

Bernhoft: “Dat is waar, maar dat komt niet omdat ik in de VS gewoond heb. Ik heb altijd al een boon gehad voor de muziek die in de jaren 70 uit Memphis, New Orleans of Detroit kwam. Muziek maakte toen een belangrijk deel uit van de maatschappij, en de veranderingen in die maatschappij. Het is ook verbonden met de burgerrechtenbeweging. Ook het ritmische aspect trok me aan. Ik kon dat niet negeren.”

Denk je dat muziek nog altijd zo'n belangrijke rol kan spelen?

Bernhoft: “Zeker en vast, luister maar naar Kendrick Lamar's laatste album, dat gaat echt diep in op wat er allemaal gebeurt in Amerika. Maar het lijkt ook alsof de Amerikaanse maatschappij het niet wil zien. Kijk maar naar de uitreiking van de Grammy's, waar Taylor Swift wint in plaats van Lamar. Voor mij is dat een teken dat het gewone Amerika nog altijd een groot onbehagen voelt als het over hun eigen samenleving gaat.”

Wordt het geen tijd om dat aan te pakken, bijvoorbeeld via het onderwijs?

Bernhoft: “Inderdaad, maar de VS heeft een speciale band met hun eigen geschiedenis, en hoe ze de relaties tussen mensen van een verschillende afkomst aanpakken. Weet je, er is een parlementslid uit Detroit dat al vijf jaar hetzelfde wetsvoorstel indient: dat het verplicht zou moeten zijn om in scholen te onderwijzen over de effecten van slavernij op de Amerikaanse maatschappij. Maar het is nog altijd een wetsvoorstel, ik denk niet dat de man in de straat met die open wonde, die de slavernij heeft gecreëerd, wil omgaan.”

Jouw vorig album Islander was genomineerd voor de Grammy's. Wat voor een druk brengt zoiets met zich mee?

Bernhoft: “Mijn oplossing: er niet aan denken. Ik weet dat ik daar niet goed tegen kan, dus probeer ik het zo veel mogelijk te negeren.”

Op je website bied je heel wat mogelijkheden aan om je muziek te streamen of online te beluisteren (via AppleMusic, Deezer, itunes, Spotify). Waarom?

Bernhoft: “Het heeft geen zin om tegen technologie of vooruitgang te vechten. Ik zag een hele tijd geleden al dat de manier waarom mensen naar muziek zouden luisteren, ging veranderen, dat alles meer digitaal zou verlopen. Nu heeft het hele streaming verhaal mij ook wel wat verrast, maar ik sta er positief tegenover. Ikzelf heb zo ook al heel wat muziek ontdekt.”

”Een grappig voorbeeld: mijn vader is 75 en klaagde al lang dat zijn favoriete radiozender nauwelijks nog de muziek draaide waar hij zo dol op is. Ik heb er hem op gewezen dat er een internet radiozender is, waarop die muziek wel gespeeld wordt. Bovendien heb ik hem ook de weg naar YouTube getoond, en nu zit hij dag en nacht naar muziek en documentaires te kijken (lacht). Je kan sceptisch doen over die evolutie, maar eigenlijk is die verdomd fantastisch!”

”Maar ik denk wel dat mensen nerveus worden, omdat de geldstromen veranderd zijn. Vroeger was je er zeker van dat je goed geld kon verdienen in de muziekindustrie, maar nu is alles veranderd en moet je jezelf of je firma helemaal aanpassen. De mens is fundamenteel lui. Het is moeilijk om jezelf opnieuw uit te vinden. Ik vind dat helemaal niet erg. Het duwt je naar onbekend terrein, en dat is spannend. Toen ik solo moest gaan optreden was dat best akelig in het begin, maar ik ben er helemaal niet rouwig om dat het zo gelopen is.”

Was terugkomen naar Noorwegen ook zo'n heruitvinding?

Bernhoft: “Nee, ik had heimwee. Ik vind New York fantastisch, maar het was tijd om terug te komen. En mijn zoon gaat nu ook naar school, en ik wou dat hij dat in Noorwegen kon doen. Daar weet ik hoe alles werkt, en dat voelt toch beter aan.”

Jarle Bernhoft treedt op 14 november op in La Madeleine in Brussel.

E-mailadres Afdrukken