Banner

Sleepers' Reign

''Deadlines zijn er om verschoven te worden''

Matthieu Van Steenkiste - 24 mei 2016

Hun gelaagde elektronica maakte Sleepers' Reign tot het buitenbeentje, die Rock Rally van 2012, maar het leverde hen net zo goed de tweede plek en de publieksprijs op. Toch lieten de drie Kempenzonen achter de band zich niet opjagen. Pas vier jaar later ligt hun debuut King Into Delight in de winkel. "Toen we beseften dat er niets meer te verbeteren viel aan de songs, toén wisten we dat het klaar was."

enola: En toch is vier jaar lang. Moest dat nu echt?
Lukas Hermans (zanger): "De nummers hadden dat nodig. Ze moesten kunnen rijpen en verschillende gedaantes aannemen voor ze het juiste kleedje vonden. Na de Rock Rally voelden we al snel dat we de nummers de tijd moesten geven die het vroeg, en dat we dat niet mochten rushen. Zeker niet omdat het onze eerste plaat was: de lat moest hoog genoeg liggen, want je kunt je maar één keer aan de mensen voorstellen."
Ruben Mertens (gitarist): "Het heeft ook met de samenstelling van de groep te maken. Nog maar een jaar geleden namen we er ook een drummer bij, en dat veranderde songs alweer. Eigenlijk voelden we toen pas dat we klaar waren om ze ook op te nemen."
Orson Wouters (toetsen): "We konden de studio niet in, vóór we alles uitgeprobeerd hadden en de songs hun beste versie hadden gevonden. De arrangementen en structuren, alle geluidjes moesten goed zitten."

enola: Hoeveel platen hebben jullie in tussentijd geschreven en naar de vuilbak gesleept?
Mertens: "Geen. We zijn goeie recycleerders, dus elk stukje dat op zich geen goeie song vormde is later wel ergens anders gebruikt. We klampen ons ook niet vast aan dingen. Wat niet werkt, laten we los. en wat we nu geen plaats kunnen geven, eindigt misschien op een volgende plaat…"
Hermans: "…stopten we dat in een ander nummer of omgekeerd: haalden we een goed stukje uit een song die niet werkte, en maakten daar een apart nummer van,…"
Mertens: "Dat is onze manier van werken, en daarom hebben we ook die eigen studio nodig. we prutsen zoveel met structuren en geluiden tot het klopt dat we tijd nodig hebben. Misschien verandert dat nu wel."

enola: Vrij vertaald: jullie zijn het soort studioknutselaars dat een deadline nodig heeft of anders blijft prutsen?
Mertens: "We hebben die tijd inderdaad gebruikt om een eigen studio te bouwen, net om niet aan een deadline vast te hangen. De meeste bands huren een studio, en moeten zorgen dat hun plaat binnen de tijd die ze kunnen betalen af is. Wij kunnen eindeloos blijven werken, waardoor we iemand of iets nodig hebben die ons dwingt af te leveren."
Hermans: "Ik vrees dat dat de nagel op de kop is dus. Maar ach, deadlines zijn er om verschoven te worden, niet? Maar het is waar: in de studio verlies je soms alle besef van tijd, waardoor je vergeet dat andere mensen wel een timing in gedachten hebben."
Mertens: "Uiteindelijk kwamen we op een bepaald moment kwamen we zelf op een punt dat het antwoord op de vraag of de songs nu nog beter konden "neen" was. En toen was de plaat af."

enola: … en zijn jullie na vier jaar sleutelen die nummers hartsgrondig beu?
Hermans: "Dat was het signaal dat we klaar waren: dat we zin kregen om nieuwe dingen te schrijven, en dat die in een andere sfeer lagen. En het was heel verleidelijk om met de nieuwste ideeën naar de opnames te trekken. De rijpere songs afmaken was een grotere uitdaging, maar dat moest nu. Als we het nu niet deden, zouden we nooit meer teruggekeerd zijn naar die songs. Maar beu? Neen. Doordat we ze live met de band moeten leren spelen, voelen ze voor ons nog altijd fris aan. We zijn die nummers nu opnieuw aan het ontdekken. We knutselen er opnieuw aan." (lacht) Wouters: "We waren al lang andere dingen aan het schrijven toen we preproductie voor dit album deden, maar onze producer Justin Gerrish vond de melodieën van oude songs als "Crushed Before Collission" en "Blood Lift" zo goed, dat die er absoluut op moesten, desnoods ten nadele van recentere nummers. We hebben naar hem geluisterd. 't Is niet echt een stapje terug, maar toch een andere richting dan we in gedachten hadden."

enola: Hoe krijg je een behoorlijke naam als Justin Gerrish, die onder andere al met The Strokes werkte, zover om onbekende Kempenzonen als Sleepers' Reign te producen?
Wouters: "Door demo's naar zijn management te sturen en hem zo te overtuigen. We hebben toen met hem geskypet, en voor zover je dat op zo'n manier kunt achterhalen, bleken we wel op dezelfde golflengte te zitten. Dus is hij naar Brussel gevlogen, en zijn we beginnen werken."
Hermans: "Dat was een heel chill gesprek, die kennismaking. Geen gedoe over labels en zo, gewoon direct over de specifieke nummers, hoe wij in de studio werkten,… 't Was dus wel duidelijk dat we met hem zouden werken, en het idee dat een derde iemand uiteindelijk zou mixen is ook al snel opgegeven toen bleek dat Justin daar ook wel concrete ideeën over had."

enola: En jullie konden hem betalen?
(de heren kijken even naar elkaar)
Hermans: "Tja, we zijn wel even met de hoed moeten rondgaan. Maar als je beslist om alles zelf te doen zonder bemoeienissen of beperkingen van buitenaf, dan is dat een investering. Niet alleen van tijd, maar ook van geld. Ik denk dat het op lange termijn beter zo was."
Wouters: "Gelukkig hadden we nog wat over van de Rock Rally."

enola: Toch: het klinkt alsof dit meer het afsluiten van een periode is dan de start. Terwijl je er nu nog een jaar, twee jaar mee moet gaan optreden.
Mertens: "Live is sowieso een ander verhaal, waar we ook met opzet geen rekening mee gehouden hebben bij het opnemen. Dat zouden we nadien wel zien, en daar zijn we nu. We hebben er dus nieuwe mensen bij moeten halen."
Hermans: "Daardoor voelt het voor ons nog altijd fris aan. eigenlijk zijn we de nummers nu opnieuw aan het ontdekken, wordt er met de arrangementen opnieuw geknutseld,.. Het is dus inderdaad wel een afsluiten, maar we zijn ze daarom nog lang niet beu."
Mertens: "Als band moeten we nog beginnen."

enola: Maar tegelijk blijft Sleepers' Reign in essentie wel het trio Lukas-Ruben-Orson?
Hermans: "Ja. Wij zijn er van in het begin bij, en hebben samen langzaamaan alles geleerd. 't Is dus wel even slikken voor de muzikanten die er nu zijn bijgekomen hoe intens wij er mee bezig kunnen zijn. Nu is het wat minder, maar er is een periode geweest dat we zelfs niet moesten afspreken: we zagen elkaar in de studio. Onze drummer heeft zijn stempel echter wel al kunnen zetten. Hij heeft de partijen die wij voor hem in gedachten hadden allemaal aangepast, en het zijn zijn versies die uiteindelijk ook op de plaat zijn beland. Nu zijn er nog wat mensen bij gekomen, en die zijn welkom om zich in de studio te manifesteren, maar het songschrijven gaat toch bij ons drieën blijven denk ik."
Wouters: "Het zal een beetje zoeken zijn hoe alles in elkaar past: met zijn zessen achter de computer werkt ook niet. En ik weet ook niet of ze daar interesse in hebben; 't zijn eerder spelers die hun partijen willen krijgen om daar dan iets eigens mee te doen."

enola: Waarom hadden jullie een drummer nodig? Ging het niet meer zonder?
Wouters: "Twee keer hebben we uit nieuwsgierigheid met een drummer geëxperimenteerd, en we voelden onmiddellijk hoeveel dynamischer de songs werden. Je kunt inspelen op elkaar, en je hebt geen zorgen dat hij plots gaat vastlopen zoals met een drumcomputer."
Mertens: "Nu spelen we echt mét elkaar in plaats van in de pas van de computer te lopen. Het is menselijker. Na die twee keer wilde ik niet meer zonder drummer spelen. Zeker live hadden we dat nodig, want het werd allemaal een beetje té statisch. Maakt het ons een klassiekere band? We hebben dat zeker niet bewust gezocht, maar er is een reden dat bijna elke band een drummer heeft: dat organische maakt het veel fijner om live te spelen. Die menselijke groove die je krijgt hadden onze songs nodig."

enola: Over grooves gesproken: mag ik het Motown-popliedje "9000 Years", waarmee jullie openen, een schijnbeweging noemen? Verder op de plaat is geen spoor meer van zo'n toegankelijke sound.
Mertens: (lacht) "Ja. Het was niet eenvoudig om dat nummer een plek op de tracklist te geven. Dus hebben we het maar als opener geplaatst."
Hermans: "De thematiek leende zich er toe om als eerste te komen. Het is zowel tekstueel als muzikaal vrij direct. Nu pas op, dat eenvoudige is bedrieglijk, want het steekt qua arrangement en compositie helemaal niet zo gemakkelijk in elkaar. We hebben daar heel hard aan moeten werken."
Mertens: "Pop maken, daar ligt voor ons de uitdaging."

E-mailadres Afdrukken