Banner

TIPS VOOR 2014: Embers

''We moeten onszelf constant in toom houden"

Matthieu Van Steenkiste - 29 januari 2014

De hele maand januari blikt enola.be vooruit op het jaar dat komt. In Tips voor 2014 laten we enkele van de meest belovende artiesten aan het woord. Hou ze in de gaten en onthoudt waar u voor het eerst over hen las.

We hadden ze u vorig jaar al een beetje getipt dankzij het alles omverblazende "Tunnel Visions", maar het Britse Embers werkt traag. 2013 zag alleen de release van het meer ingetogen "Part Of The Echoes", maar meteen was duidelijk dat het viertal meer was dan zomaar een geweldige post-metalband. Dit is een groep met ambitie die mikt op de sterren: "licht én schaduw, dat moet het zijn."

"It's a fine line": dat zinnetje keert voortdurend terug als we met George Agan (zang en gitaar), Will Clutton (bas en toetsen), Steve Mclnerney (gitaar) en Nathan Howard (drums) praten. Embers grossiert in het groots gebaar, breed uitgemeten arrangementen die naar de hemel reiken, maar de groep is zich maar al te bewust dat bombast dus om de hoek loert. Voorlopig blijft de sfeer echter goed. We zitten op Eurosonic in de backstage van de legendarische Vera in Groningen en de band is uitgelaten: de zaal zat daarnet vol, het optreden overtuigde en de eerste pasjes op het vasteland zijn gezet. Eindelijk gebeurt er iets, want de groep deed er wel erg lang over om het repetitiehok te verlaten. Al was dat ook de bedoeling, zo klinkt het meteen.

Agan: "Als je 't soort muziek wil maken die wij op het oog hebben, het soort band wil worden dat wij willen, dan moet je gewoon lang sleutelen voor je de buitenwereld iets laat horen. Het vraagt tijd voor je jezelf leert kennen en het soort muzikantschap bereikt als de leden van Sigur Rós of Arcade Fire. Al de groepen die wij bewonderen hebben een groots, omvattend geluid: ook zij hebben daar heel lang aan gewerkt. Dat beseften we veel te goed om lichtzinnig 'iets' te laten horen. Daar komt nog bij dat de muziekwereld op dit moment zo oververhit is, dat je met één of twee singles al zoveel aandacht kunt krijgen dat het niet meer goed komt. Als je op dat moment al een album vol nummers achter de hand hebt, overleef je die eerste persstorm wel, met slechts een handvol songs lukt dat niet; dan word je genadeloos naar de slachtbank geleid. De industrie is immers onverzadigbaar. Wij wilden dus pas iets laten horen als we zeker waren dat het in onze regie zou gebeuren. Als wij het gevoel hadden dat we klaar waren."

enola: Jullie hadden al in bands gespeeld, dus helemaal groen waren jullie toch niet?
Clutton: "Ach, hoe gaat dat? Je bent jong, start een groepje en maakt fouten. George en ik zaten als tieners in dezelfde band, samen met Steve. Het was niet perfect; we waren niet echt gelukkig met dat project en dus is die groep niet blijven bestaan. We besloten dus om samen iets nieuws te starten en te leren uit onze vergissingen. Da's immers het leuke aan muziek maken: je kunt altijd opnieuw beginnen. Ondertussen had Steve ook Nathan, die een geweldige drummer is, leren kennen en dat was wat we vooral nodig hadden. Toen hij erbij kwam, dát was het moment dat we aan de slag konden."
Howard: "Dat begin bestond zelfs gewoon uit samen zitten en praten: wat wilden we bereiken, welke muziek wilden we maken? Dat heeft zes maand van zoeken en aftasten gevraagd, tot de mayonaise pakte en we wisten welke kant we uitwilden. Het heeft dus gewoon wat tijd gekost voor we alles op de rails hadden, maar nu zijn we er klaar voor. Ik denk dat we het in 2014 een pak drukker zullen hebben."

enola: Wat was dan het grote idee wat Embers moest worden?
Agan: "We zijn allemaal geïnspireerd door cinematografische muziek. Een brede term, maar het draait om hoe die muziek is opgebouwd en hoe het je doet voelen. Ik vind het geweldig wat soundtrackcomponisten als Hans Zimmer en John Murphy met eenvoudige akkoordenprogressies kunnen oproepen. Maar tegelijk mocht het ook niet gewoon filmisch zijn. Niet dat we niet graag naar post-rockbands als Godspeed You! Black Emperor luisteren, maar diep in ons hart zijn we ook popfans. We wilden zien of we onze liefde voor soundscapes à la Sigur Rós konden verbinden met een gevoel van aanstekelijkheid."
enola: Waren jullie niet bang dat jullie de lat daarmee veel te hoog legden?
Agan: "Neen. Maar dat hadden we misschien wel moeten zijn." (lacht)
Clutton: "Het vraagt inderdaad wat kloten, vermoed ik, maar tegelijk: mik je niet beter wat hoger dan meteen op middelmatigheid in te zetten en daar eeuwig te blijven steken? Ik denk dat het ook dat gevoel was dat ons om te beginnen vleugels gaf: het idee dat we iets nieuws probeerden en niet het zoveelste indie-rockgroepje of post-rock wilden zijn, dat we zo hoog wilden inzetten. We zijn er nog niet, daar niet van."
Howard: "Het is een dunne lijn, ja, tussen de lat te hoog leggen en juist zitten, en waarschijnlijk zitten we er even vaak op als ernaast. Maar dat hoort er bij."

enola: En als het er op is, is het soms ook niet goed. Vreemd genoeg kregen jullie voor de sterke livevideo's die jullie in het Gorton Monastery opnamen heel wat kritiek. Er moést wel iemands geld achter Embers zitten als jullie dit konden doen.
Clutton: "Britten zijn behoorlijk cynisch."
Agan: "Zoals wij, overigens. Nochtans was het concert in dat klooster gewoon een idee dat we in ons hoofd hadden gestoken: laten we een groot optreden geven, al onze vrienden vragen en een video opnemen. We hebber er zelf ons geld in gestoken en voor de rest veel vriendendiensten weten los te krijgen. We wisten niet dat het zo goed zou uitdraaien. Het was pas toen we aan het monteren waren dat we doorkregen dat het echt wel straf was."
Clutton: "Maar natuurlijk zouden we schampere reacties krijgen. We zijn zelf cynisch genoeg ingesteld om dat te beseffen, ook wat betreft onszelf. We zijn ons ervan bewust dat we nogal bombastische muziek maken, en dat de grens tussen smaakvol en niet dan erg dun is. Daar moeten we onszelf constant over bevragen: is het groots gewoon omdat het kan of omdat het moét? Maar we wisten verdomd goed dat er iemand zou opstaan om te vragen wie ons karrenvrachten geld had gegeven."

enola: Ik heb het gevoel dat Embers nog een beetje in spreidstand staat en de uitersten van jullie muziek nog niet aan elkaar geknoopt krijgt. Tussen de viscerale aanval van “Tunnel Visions” en de atmosferische ambient van "Hollow Cage" zit een groot niemandsland.
Clutton: "Dat is iets wat we net omarmen. Onze muziek is niet het ene of het andere, niet zacht of hard. Het enige wat belangrijk is, is dat het je betrekt, dat het een connectie maakt. Zo is het ook met filmmuziek: soms vraagt de scene om stilte, dan weer om lawaai. Ik kan bands die dertien keer dezelfde song spelen niet uitstaan; zo zullen we nooit zijn. We omarmen dat licht en die schaduw, en zo zal het ook op onze debuutplaat zijn."
enola: Mogen we die snel verwachten?
Clutton: "Dat denk ik niet. We zijn nu in de laatste stadia van het schrijfstadium en in februari trekken we een paar dagen de studio in om te zien wat dat oplevert. En hopelijk krijgen we dan een plaat nog voor het einde van het jaar."
enola: Mag ik hopen: we tippen jullie voor 2014!
Clutton: "We doen ons best! (lacht) We hopen dat het ons lukt, hoor, maar in de muziekbusiness weet je nooit iets zeker. Wat de plaat moet worden? (zucht) Iets dat een idee geeft van wat wij als band zijn, en dat zal niet gemakkelijk zijn. Je zei zelf al dat we licht en donkerte omvatten, en dat wordt inderdaad niet gemakkelijk. Ach, in essentie willen we gewoon onze twaalf beste songs zo goed mogelijk opgenomen krijgen, maar we mogen ons zeker niet vastrijden in één thema. Ons debuut zal eclectisch zijn, maar dat moet, want dat zijn we als groep ook."

enola: Is het de bedoeling dat het viertal songs dat jullie al uitbrachten, waaronder "Part Of The Echoes", "Sins Unknown" en "Tunnel Visions", ook op de plaat staan? Of zal de plaat volledig uit nieuw materiaal bestaan?
Agan: "Dat zal ervan afhangen. We hebben ongeveer vijftien songs en we zullen na de opnames zien wat het beste pakt op band. We zijn echter nog steeds vrienden met de nummers die je opsomt, dus dat is zeker niet uitgesloten."
Clutton: "Dat is het leuke aan opnemen, dat je niet weet wat er precies zal uitkomen. Maar ergens op een muur hangen wel al wat nota's over hoe de plaat er moet uitzien, en heel wat songs zijn ooit favorieten geweest waar iemand van ons erg passioneel over is. Dus het wordt een emotioneel moment als die beslissingen genomen moeten worden." (schatert)

enola: Als band uit Manchester hangt het gewicht van de halve Britse rockgeschiedenis je om de schouders. Hoe lastig is het om die erfenis mee te slepen als jonge groep die ook maar zijn ding wil doen?
Clutton: "Helemaal niet, om eerlijk te zijn. Er is natuurlijk wel een soort overblijfsel van alles wat vooraf gebeurd is, maar tegelijk is er een enorme diversiteit aan bands in de stad. Alsof iedereen zich een beetje afzet tegen die oude bands en er daardoor sterker uitkomt."
Agan: "Manchester omarmt die verscheidenheid. Je hebt Everything Everything, maar net zo goed Delphic, bands die niets delen. En dat is goed. Je wil geen stad die gedefinieerd wordt door één muzikaal genre."
Mclnerney: "Het voordeel is vooral dat het een grote stad is. Als je daar muziek maakt, wéét je dat je speelkansen zult krijgen en gehoord zult worden. In een provinciestadje ben je daar niet zo zeker van."

enola: De vreemdste combinatie waarin jullie totnogtoe speelden was als voorprogramma van The Pogues, nu niet bepaald voor een publiek van liefhebbers van atmosferische rock.
Clutton: "En toch waren ze erg ontvankelijk voor onze muziek, al moet ik zeggen dat ik er vooraf niet gerust in was. We hadden onze laptop toch maar goed opzij gezet, dat er geen bier op kon landen. (lacht) Maar neen, geen klachten. 't Was fijn om eens voor een groot publiek te spelen dat voor iemand anders kwam: dan moet je wel overtuigen. En we leren maar best hoe we dat doen, want we zijn van plan dat het komende jaar vaker te doen."

enola: Tot slot: komt jullie groepsnaam van de prachtroman Gloed (Embers in het Engels) van de Hongaarse schrijver Sandor Marai?
Allen meteen: "Absoluut!"
enola: Geweldig! Ik zie jullie graag!
Clutton: "Neen sorry, grapje, 't is gewoon een woord dat goed klinkt en onze muziek goed samenvat. Gensters: hielden we wel van. Maar ik zal het eens lezen."
enola: Doén!

E-mailadres Afdrukken