Banner

DUNK!FESTIVAL: Stephen O'Malley

"Mijn muziek komt uit een neolithische periode"

Lennert Hoedaert - 12 maart 2013

"Sunn O))) werd al zo vaak geanalyseerd, jammer genoeg ook door recensenten die geen geduld hebben of de muziek niet begrijpen." Via de telefoon probeerden we greep te krijgen op de muzikale leefwereld van Stephen O'Malley. De Sunn O)))-gitarist -- een levende legende in de drone/doomscene -- speelt eind maart solo op het Zottegemse dunk!festival. Een gesprek over invloeden kopiëren, optreden in kerken en de helende werking van muziek.

Stephen O'Malley is niet alleen bekend als gitarist bij het extreme doomcollectief Sunn O))), hij maakte in de jaren negentig naam bij doommetalbands Burning Witch en Thorr's Hammer en richtte samen met Greg Anderson, de andere helft van Sunn O))), het label Southern Lord op. Hij is ook actief in Khanate, maakt theatermuziek met KTL en is een veel gevraagde kunstenaar en grafisch designer. Maar wat mogen we precies verwachten op dunk!festival? "Het wordt een minimalistisch optreden waarbij zware, trage gitaren centraal staan. Alsof ik grote enveloppen met geluid open. Dat is niet hetzelfde als improvisatie bij jazz. Zo snel energie opwekken kan ik niet. Mijn muziek komt meer uit een neolithische periode. (lacht) Maar het geduld van de luisteraar is ook bepalend. Als je op het festival bent om te feesten, zal het saai zijn. Het hangt ervan af hoe intens je in de muziek wil opgaan.

Antropoloog

"De huidige postrockscene volg ik niet, maar het is logisch dat ik oudere bands als Talk Talk en Slint ken. Ik ben ermee opgegroeid. Ik ben geobsedeerd door muziek, dus ik ga op dunk!festival zeker tijd nemen om bands te checken. Er is nog zo veel muziek om te ontdekken. Ik vergelijk dat graag met antropologie. Je graaft vaak in hun geschiedenis om muzikanten te begrijpen. Dat sommige artiesten geen nieuwe dingen willen beluisteren, vind ik egoïstisch. Nog erger: ze hebben geen eigen gezicht. Iedereen, zelfs de meest briljante muzikant, moet het hebben van zijn invloeden. Ook Miles Davis kopieerde zijn voorbeelden. Door je karakter en levenservaringen kan je een persoonlijke muziekstijl ontwerpen."

"Vroeger was ik meer fascistisch op vlak van populaire muziek. Maar toen ik Black Sabbath in 1997 in Birmingham aan het werk hoorde, begon ik alles in perspectief te zien. Duizenden mensen gingen er uit hun dak. Ook een artiest als pakweg Madonna apprecieer ik omdat ze op de een of andere manier creatief uit de hoek komt en daarmee succes heeft. Converge is een band die nooit zal zeggen dat hij mensen entertaint. Maar doet Converge dat? Kijk maar naar de cultus rond de zanger. Elke artiest moet zijn plaats in de wereld kennen. Ik weet dat ik geen talent heb om een massa fans te entertainen, maar ik verdien wel mijn boterham als vrije kunstenaar. Dat ik op dunk! bijvoorbeeld kan spelen als solomuzikant is te gek voor woorden."

"Zijn de gewaden die Sunn O))) draagt ook een artiestentruc, of een vorm van entertainment? Uiteraard zien sommige mensen dat als een gimmick, tegelijk is de kledij een essentieel onderdeel van optredens. Alles wat niet normaal is, wordt in onze conservatieve maatschappij als een gimmick geïnterpreteerd. Het is een soort sociaal ras."

Spelen in kerken

"Speciale concertlocaties zoals kerken en musea maken het effect van muziek nog sterker. Spelen in een kerk is fantastisch omdat het geluid gewoonweg imposant is. Dat is de reden waarom het grootste instrument ter wereld, het pijporgel, er staat. Het gebouw is dan een instrument op zich. Het fort in Antwerpen, waar ik vorig jaar speelde, was ook speciaal. De mensen die naar zulke concerten komen, staan sowieso heel open voor minimalistische muziek."

"Touren vind ik niet zozeer moeilijk, ik spreek bij voorkeur van een uitdaging. Op verschillende niveaus moet een muzikant zich engageren. Ten eerste met de bandleden en crew. Ten tweede met de muziek. Vijfennegentig procent van de concerten die je speelt, zijn goed. De resterende vijf procent vallen tegen. Maar dat is met alles wat je doet. Ten derde moet je ook verbonden blijven met het thuisfront dat je voor een lange tijd achterlaat. Anderzijds kan je elke dag muziek spelen op plaatsen waar je nooit bent geweest. Dat is een geschenk."

Zwart of wit

"Het Kindertotenlieder, het theaterstuk waarvoor ik met KTL muziek schreef, gaat over de omgang met de dood in theater. Dat wil niet zeggen dat mijn muziek alleen maar over de donkere kant van de mens gaat. Dat is maar een perceptie. Als iemand schrijft dat mijn muziek donker is, wat wil dat dan zeggen? Ik hoop dat mijn werk een positief effect heeft. Muziek is voor mij een zeer extatische ervaring. Tegelijk is het zoals elke kunstvorm moeilijk om te omschrijven. Elk moment is anders. Daarom werk ik statisch, minimalistisch. Elke seconde is intens. Heb je geen geduld om je erop te focussen, dan hoor je alleen maar feedback. Alles is subjectief"

"Nog een voorbeeld: ik kan naar "Black Or White" van Michael Jackson luisteren en zeggen: 'dat is een superracistisch nummer!'. Anderen vinden dat dan weer een goed dansnummer. Ik vind dat muziek altijd een positief effect heeft, het is helend voor de ziel. Bovendien brengt muziek je samen met andere mensen. Voor mij is het sociale aspect zeer belangrijk omdat het mijn beroep is."

Of ik muziek de hoogste vorm van kunst vind? Vormen vergelijken is niet goed. Een goed gedicht, literatuur, beeldhouwwerk, gebouwen of schilderij aan elkaar toetsen. Dat is als een berg met een meer of oceaan vergelijken. Kunst is kunst wanneer het het menselijke kan overstijgen."

Stephen O'Malley speelt op vrijdag 29 maart op het benedenpodium van dunk!festival.

E-mailadres Afdrukken