Banner

Maya's Moving Castle

"Melancholie die een beetje aanleunt bij euforie, dat is het."

Jantine Knevels - 13 november 2012

Ann-Sophie Claeys haalde met haar soloproject Maya's Moving Castle de finale van Humo's Rock Rally in 2010, maar de band onderging sindsdien een transformatie op zowat elk vlak. De rauwe rockattitude van toen is er af, en het debuutalbum is dankzij de combinatie van haar melancholische stem en indie-beats zowel geschikt voor een melancholische boswandeling als voor broeierige afterparties.

Schrijf dit op een briefje: Maya's Moving Castle is alweer een Belgische band om goed in de gaten te houden. Het wordt onderhand een lang lijstje, maar dat geeft niet.

enola: De groepsnaam Maya's Moving Castle zou heel goed van een videospelletje kunnen zijn. Is dat zo?
Ann-Sophie Claeys (zang, cello): " Nee, de naam komt van Howl's Moving Castle van Myazaki. Ik weet niet of je hem kent? Heb je misschien zijn andere film gezien Spirited Away? Het is een Japanse anime-tekenaar. Qua sfeer vind ik dat goed bij mijn muziek passen. Ook wat betreft intentie en essentie; melancholie, maar dan niet deprimerend. Eerder een gelaten melancholie die een beetje aanleunt bij euforie. Dat is het gevoel dat ik wil meegeven. Ik vind Soap and Skin bijvoorbeeld enorm goed... maar als je daar naar luistert als je je slecht voelt, dan voel je je nog slechter. En dat is dus niet mijn bedoeling. Soms gaan mijn nummers wel over je verweesd en vervreemd voelen, maar ik wil toch altijd dat er een sprankeltje in blijft zitten."

enola: In welk nummer heb je echt het meeste van jezelf gelegd? Waarbij je dacht: 'Zo moet het zijn en zo zal het klinken. Afblijven iedereen.'
Claeys: "Oh. Ik heb daar niet zoveel dogma's over. Zolang het in de sfeer ligt van hoe het moet zijn. Euhm, afblijven... (denkt even na). Ik denk dat "Pelleas & Melisande" wel het nummer is dat ik het meest alleen heb gemaakt, "Sky's Blue" ook. En "Alas My Love". Die heb ik eigenlijk ook grotendeels zelf opgenomen. "

enola: Die nummers zouden zo door een klassiek ensemble gespeeld kunnen worden.Stijlbreuk is een groot woord, maar ze klinken anders dan het leeuwendeel van het album; electro/dance waarin de invloed van de producers "Raveyards" wel bespeurbaar is.
Claeys: "Die drie nummers zijn dan ook vroege nummers. En in het begin... heb ik gewoon akoestische instrumenten gebruikt. Want ik kon eigenlijk nog niet zo goed met elektronica werken. Dat is ook de evolutie die een beetje in de plaat zit. En in mezelf ook. Ik wou heel graag dat elektronische doen, maar in het begin moest ik mijn plan trekken met wat ik had. Vind je het erg dat niet alles akoestisch of niet alles elektronisch is? Ik heb zelf niet zo graag een album met allemaal dezelfde soort nummers, dan luister ik er maar vier of zo. En de akoestische nummers passen in het geheel. Mijn stem vormt ook een heel bindende factor binnen het album, vind ik zelf."

enola: Variatie is geen nadeel, het toont een brede staalkaart van je kunnen. Claeys: "Er zijn veel mensen die zeggen: 'Dit wil ik eigenlijk wel allemaal doen. Maar; dit past bij dít project en dat past bij dát project dus ik moet dit bewaren voor de volgende keer.' Ik wou het gewoon op één plaat. Ik zie er ook een verhaal in, een evolutie. De opnames voelden voor mij als een soloproject in twee delen. De akoestische nummers heb ik eerst grotendeels zelf afgerond. En een tijd daarna voelde François De Meyer van Raveyards ineens heel goed aan waar ik naartoe wou met de rest van mijn demo's. Ik had daarin zelf al beats verwerkt, maar hij heeft natuurlijk ook meegeschreven aan de beats. Met de band die ik nu rond me heb die grotendeels elektronische nummers live vorm geven, is nog een andere fase. Daarin is natuurlijk nog wel wat ruimte voor inspraak, maar het is toch vooral mijn ding deze keer. Daar zijn wat muzikantenwissels voor nodig geweest. Hoe we dat gaan aanpakken? Nu heb ik een toetsenist die zich bezighoudt met de elektronica, dus dat is handig. We gebruiken een akoestische drum en eentje met triggers, zodat we ook live die drive erin krijgen. "

alt

enola: Stel: je moet naar een eiland om op te treden en je krijgt maar een heel klein bootje waarin jijzelf kan met een instrument, en slechts een iemand om je te begeleiden, ook met maar een instrument. Wie en wat zou je dan kiezen?
Claeys: "Dat hangt ervan af op welk eiland. (lacht breed en beslist bijna onmiddellijk). Nele op de marxofoon, en ik op mijn cello. Een marxofoon is een citer, maar dan met hamertjes. Als je naar een optreden van Maya's Moving Castle komt, dan ga je dat wel zien. Zodra ik het ergens had gehoord heb ik het meteen gezocht op e-Bay. (Valt stil en zegt dromerig) Want het klinkt heeeeeeeel mooi. Ja, ik was er inderdaad meteen verliefd op. En ik zie het al helemaal voor me; Nele en ik in een bootje. Dobberend op de zee, zo met mijn cello. Een groot ding in een klein bootje."
Katrien De Jonghe (manager): "Dat zou perfect klinken."
Claeys: " Ja, het klinkt zo... oud. Ik hou inderdaad van oude dingen en van speciale instrumenten. Toen ik klein was - ik ben bij mijn oma opgegroeid- stonden er veel oude spullen. Een boerderij en zo.. (stopt mijmerend met praten). Je zei daarnet iets over hoe de akoestischere nummers iets klassieks hebben. Dat komt misschien doordat... (Op de toon van een bekentenis:) De cello is echt mijn instrument. En ik luister misschien wel niet veel naar klassiek, maar ik vind het toch iets heel essentieels en vrij diep. Het zit er misschien ergens toch een beetje in."

enola: 'De lucht is blauw' is zowat de meest cliché zin. En dan maak jij daarrond een tekst die niet cliché is.
Claeys: " "Sky's Blue" was eigenlijk het eerste liedje dat ik zelf heb geschreven. 'Sky is blue, so am I.' In het middelbaar was er een band op school, met eigen liedjes. En dat zinnetje is bij mij blijven hangen. Even later bestond die groep al niet meer, dus het kan waarschijnlijk geen kwaad dat ik het gebruik. Maar dat is eigenlijk niet de reden waarom ik wat aarzel om dit te vertellen. (verlegen) Ik had een serieuze crush op die jongen. En voor mij is die zin heel nostalgisch."
enola: Als ik er niet over mag schrijven doe ik het niet, maar de kans is groot dat hij nu denkt als hij dit leest: 'Verdorie, had ik dat maar geweten.'
Claeys: "Dat denk ik niet. De kans is klein dat hij het leest en zich mij herinnert."
enola: Dat weet je niet...
Claeys: " (stilletjes en niet helemaal zeker) Ik denk dat hij zelfmoord heeft gepleegd."
enola: (lichte hilariteit bij de drie aanwezige vrouwen, omdat het gesprek van samenzweerderig romantische ontboezemingen nogal onverwacht en abrupt naar tragiek verschuift) Oei. Dan kan het niet meer, natuurlijk.
Claeys: (respectvol)" Misschien niet, misschien leest hij het en komt hij nog eens luisteren..."

enola: Het nummer heet "Sky 's Blue" maar het is wel pikzwart.
Claeys: "Voor mij is het wel blauw. Ieder nummer heeft ook een kleur bij mij. Dit is blauw met een zwarte ondergrond. Als ik schrijf dan denk ik: "De violen moeten bruin zijn. Rood, of eerder geel. Liszt had dat ook. (enthousiast met gebaren) Als hij een concert moest geven zei hij: 'Violen, een klein beetje meer blauw!'(weer teruggetrokken) Maar... iedereen ziet er een andere kleur in misschien? Je zou wel heel telepathisch moeten werken om dezelfde kleur te zien. "
enola: Als kind moesten we in de tekenles eens op muziek schilderen. Als je op het einde de bladeren bij elkaar legde, zag je dat iedereen toch dezelfde kant opging qua kleur.
altClaeys: (gaat dan pas verder)"Bepaalde toonaarden hebben voor mij een kleur. Bijvoorbeeld: Sol Groot is bordeaux-rood. Maar ik besef dat dat voor de meeste mensen een beetje raar is."

enola: Wat is je lievelingsdier? En kies er eens een bijpassend nummer bij.
Claeys: Ik vind katten heel spirituele wezens. Vroeger bij de Egyptenaren hadden ze ook een speciale status. Dat elegante en zachte dat ze hebben.. vind ik wel passen bij "Pedestrians". Moeilijke vraag (denkt verder na).
Dejonghe: "In "Next Life"..."
Claeys: Ja, daar zing ik: 'We are both cats.' Maar dat antwoord vind ik nogal voor de hand liggen."

enola: Optreden doe je heel graag? Of zit je liever te puzzelen aan nieuwe songs?
Claeys: " Daar ben ik nog niet helemaal uit. Op de Lokerse Feesten mocht ik samen met Luk Van Acker de cover van Music For Life, "Zanna", brengen met The Subs. Daar moest ik dus gewoon zingen. In dit geval een redelijk gemakkelijke zanglijn, die eigenlijk van iemand anders is (Selah Sue). Dat deed ik heel graag. Omdat ik dan weinig zorgen of verantwoordelijkheden voel; het is ook niet iets wat ik zelf heb geschreven. Maar wat zelf optreden betreft, en een connectie maken met het publiek, heb ik het gevoel dat ik nog veel moet leren, dat ik nog veel kan groeien. En dat is uiteindelijk wel mijn bedoeling, want ik wil graag iets vertellen met mijn eigen muziek. Dus ja, als het over mijn eigen muziek gaat vind ik schrijven nu nog het gemakkelijkste. Ik ben altijd een klein beetje een eenzaat geweest en voor zoveel mensen staan en iets vertellen, dat vind ik nog steeds een beetje moeilijk. Maar als het dan goed gaat, als je live met je band staat op te treden, dan is dat echt wel zalig. Als het echt tot leven komt; daar doe je het voor. "

Maya's Moving Castle stelt op 27 november zijn debuutalbum voor in AB in Brussel en op 28 november in Charlatan in Gent.

E-mailadres Afdrukken