Banner

Teddiedrum

“Sonorisatie als personage”

Jantine Knevels - 10 april 2012

Teddiedrum trakteert de wereld op een prachtige nieuwe ep, 'European Weekend'. En ik mag naar Gent om deze twee gedistingeerde heren (snor en snor + baard) te interviewen. Niet goed wetend waar ik moet zijn, sta ik een half uur te vroeg te ijsberen met zicht op de eendjes in het kanaal aan de achteringang van de Vooruit, terwijl Teddiedrum ondertussen in het café met een half-leeg kopje thee op mij zit te wachten. Slim van mij.

Dijf Sanders ziet er goed uit in zijn zwart leren jasje en excuseert zich dat hij maar alleen is. Hij neemt de druk van mijn schouders door zelf de eerste vraag te stellen: "Jason is aan de clip aan het werken. Ik hoop dat je het niet erg vindt?"

enola: Dus de clip van jullie eerste single 'The Audience' is al in de maak? Kan je al een tipje van de sluier oplichten?
Dijf: Er zit heel veel verborgen naakt in (zwijgt en kijkt geheimzinnig). Het wordt een heel kunstzinnige, maar stimulerende clip. Eigenlijk superminimalistisch, maar boordevol informatie. (nvdr. Ondertussen draait 'Je t'aime moi non plus' op de achtergrond, dat belooft...)

enola: Jullie hebben duidelijk gevoel voor humor, dat blijkt ruimschoots uit jullie werk met The Violent Husbands, maar het lijkt alsof jullie daar met Teddiedrum opzettelijk een beetje van wegsturen?
Dijf: Ja, eigenlijk wel. Jason (Dousselaere) en ik hebben al een hele lange muzikale... samenloop. En dat is echt gestart met alles wat we grappig vinden onder muziek te zetten, of muziek te zetten onder alles wat we grappig vonden. Met Teddiedrum pakken we het anders aan. We stoten nog wel op grappige ideeën, maar we filteren ze daarna ook weer weg. We gaan niet zeggen dat we diezelfde lijn gaan blijven doortrekken, voor het zelfde geld is ons volgende nummer gewoon één lange joke, ik weet het niet.

enola: Nu, ik moet zeggen dat ik 'European Weekend' echt heel goed vind. Heel dansbaar ook.
Dijf: Ja? Ik zit er al heel lang op (lacht verlegen), dus voor mij is het ongeveer neutraal geworden. Niet in de slechte zin. Je weet nog wel waarom je de nummers ooit gemaakt hebt; omdat je vond dat er iets goeds in zat. Maar na een tijd heb je er zoveel aan doorgewerkt dat het net een vlek wordt. Dan vervagen je emoties zo. Dus nu gaan we gewoon de reacties van de mensen afwachten om te ontdekken of het goed was of niet, want ik heb er geen idee van.

enola: Waarom staan 'Miami' en 'Odd Lovers' eigenlijk nog niet op deze ep?
We wilden duidelijk een signaal geven dat we vooruit gaan, dat we niet dezelfde dingen herwerken. 'Miami' was onze try out, om te zien of het lukte, en nu willen we verder. Een band kan het zich tegenwoordig ook niet meer permitteren om een jaar lang niets nieuws uit te brengen. 'Miami' en 'Odd Lovers' komen wel nog uit op vinyl.

enola: Jullie klinken overduidelijk 80's, maar tegelijk doet jullie muziek me aan de cadans van een stoomtrein denken, iets wat je ook terugvindt in Fleetwood Mac's 'Monday Morning'.
Dijf: Ik neem nochtans nooit meer de trein, dus daar gaat het niet van komen. Maar ik denk dat die cadans eigenlijk uit de jaren '80 stamt. Toen hebben ze ontdekt dat je een bas zo kan laten doorlopen: 'tu tu tu tu ' (zingt en tikt snel op de tafel). Daarbovenop konden ze de arrangementen dan wat vrij houden, de drums wat minder fel. Dat schept dan die drive.

enola: Inderdaad. Veel bands gebruiken tegenwoordig synths en klinken 80's, maar jullie hebben toch verrassende en afwisselende stukjes.
Dijf: Oh, dat ligt misschien aan onze instrumentenkeuze. Wij gebruiken wel een gewone bas, maar gemodificeerde drums. En die stukjes die je zegt te horen, dat komt waarschijnlijk omdat we voor elk nieuw stukje 'sound' dat we nodig hebben gewoon een andere synth gebruiken. Die digitale synths waar ik zo zot van ben hebben wel maar weinig knopjes om nieuwe geluiden te maken, maar ik zie dat toch meer als een onkunde van ons. (Bewonderend) Er zijn artiesten die maar één synthesizer of twee nodig hebben om een heel nummer mee te plamuren. Als ik ze aan die knoppen zie draaien, verandert hun sound ook, maar toch voelt alles meer als één geheel. (enthousiast). En bij ons zijn het zo meer... blokjes.

enola: Wie heeft de tekstknobbel, wie doet de muziek? En werken jullie samen op de zolderkamer?
Dijf: Die studio is bij mij thuis, dus ik zit meestal al in de studio te werken als ik opsta. Ik ben sowieso een synth-man, met een voorliefde voor die digitale synths uit de jaren '80. Ik kijk graag op eBay of er iets nieuws is. Ik zit eigenlijk liefst van al achter de computer en dan heb ik een werkethiek die ik niet makkelijk kan onderbreken. Wanneer Jason dan naar de studio komt, heb ik vaak al wat klad klaar. Jason doet dan meestal de teksten en de melodie van de zang. Maar die verdeling is niet heel strikt, ik maak ook ooit een refrein en Jason bedenkt ook wel eens een arrangement. De afwerking doen we meestal samen.

enola: Wat zing je op de fiets? Of zing je niet op de fiets?
Dijf: Jawel, gisteren nog. En vanmorgen ook. Ik vind het leuk als het iets heel zangerigs is. Eigenlijk zing ik op de fiets vaak nummers uit Becks 'Sea Change' omdat daar hele schone melodieën inzitten. Wel met een triestige ondertoon, dan lijkt het misschien een beetje of je een depri-fietser bent. En dat ben ik niet (bijna verontschuldigend).
Op de fiets zing ik ook dingetjes van mezelf. Ik wil hierna nog een soloplaat uitbrengen, dus zit ik op de fiets regelmatig wat nieuwe zanglijnen en teksten uit te proberen of te corrigeren.

enola: Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk gevonden?
Dijf: In het middelbaar, op schoolreis. Een paar jaar later hebben we besloten om samen een gitaar te kopen. Toen hebben we bonnetjes gemaakt voor een band die we nog niet hadden, want we hadden nog geen instrument. En zo hebben we 10000 frank opgehaald, van deur tot deur.

enola: Heel ambitieus voor vijftienjarige jongens. Bedoel je één gitaar voor jullie twee?
Dijf: Ja.

enola: En bij wie mocht die dan staan?
Dijf: Bij mij. Want Jason kon eigenlijk al gitaarspelen, en hij is nu ook nog altijd heel goed. Zo goed als Django Reinhardt.

enola: Hebben jullie naast die muziek uit de jaren 80 als jonge kerels ook wel eens naar hiphop of iets anders geluisterd?
Dijf: Nee helemaal niet. In de jaren '90 waren we een beetje onbereikbaar voor culturele invloeden omdat we er altijd op uittrokken, weg van de stad. We gingen niet uit, we luisterden niet naar de radio, we zaten altijd op de gitaar vanalles uit te proberen.

enola: Covers uitzoeken en zo?
Dijf: Nee, ik heb eigenlijk nooit graag covers leren spelen. We maakten altijd onze eigen muziek... verschrikkelijke dingen wel vaak. Toen nog Nirvana-wannabe dingen, dat heb ik toen wel meegekregen.

enola: Ik vind titels altijd heel interessant, dus waarom heet 'The Bats' eigenlijk zo ? Zaten er echt vleermuizen in de herinnering waarover dat nummer gaat?
Dijf: Nee, dat is eigenlijk de grote random factor van nummers schrijven. Als ik iets maak, probeer ik zo snel mogelijk alles te sketchen en op de computer te zetten, voor ik mijn idee kwijt ben. En dan moet je saven, wat niet gaat zonder naam. (Dijf houdt zijn handen alsof ze boven een toetsenbord zweven, bevriest even en knijpt zijn ogen peinzend dicht). Dan wacht ik een paar seconden en het eerste wat me te binnenschiet, hoe absurd ook, wordt de naam waaronder ik het opsla. In dit geval was dat dus 'bats', wat Jason dan later in de tekst geïntegreerd heeft, en naar ons gevoel klopt het wel. Ben je teleurgesteld?

enola: Nee hoor, ik vind het hoekige rondvliegen van vleermuizen heel goed bij dat nummer passen. Sommige synths klinken als de light sabers van Star Wars.
Dijf: Ja, ik kijk heel graag naar sci-fi films, zelfs als ik ze ontzettend slecht vind. Omdat ik echt fan ben van sonorisatie. Als er bijvoorbeeld een robot door de dampkring van de aarde vliegt, dat geluid dat daaronder staat, zo'n soort supersonische knal... Dan denk ik: "My God, hoe hebben ze dat gemaakt, die sound!" Die geluiden zijn zo belangrijk, sonorisatie is een ander hoofdpersonage dat je niet ziet.

enola: Jullie hebben op basis van twee singles vorig jaar al festivals gedaan, en tv-optredens. Hebben jullie nu eigenlijk nog dromen met deze ep?
Dijf: Jawel, we hebben nog veel dromen. We zouden heel graag toeren in Europa. Eens een paar weken aan een stuk alleen maar in het teken van de muziek, elke avond een andere stad. Kijken of dat zou werken. En we dromen natuurlijk ook van een samenwerking met onze helden , maar dat lijkt allemaal heel onbereikbaar.

enola: Misschien minder onbereikbaar dan het lijkt. Dankjewel, Dijf, voor dit fijne interview.

E-mailadres Afdrukken