Banner

Wolf Parade

"The Ting Tings zijn onze grootste invloed"

Pieter Colpaert - 25 december 2008



Dol op publiciteit zijn ze niet bij Wolf Parade, en interviews geven of promotie voeren voor hun album doen ze dus liever niet. Voor enola maakten ze echter graag een uitzondering, en dus schoof het meest spraakzame bandlid bij ons aan tafel: Dan Boeckner. Samen met Spencer Krug is hij de frontman van Wolf Parade (dat later die avond nog een geweldig concert gaf) maar tevens van Handsome Furs, dat enkele dagen later het Etoiles Polaires festival mocht afsluiten. Tot onze grote opluchting blijkt hij nog eens een uiterst sympathieke kerel ook, die ons ondanks de vervelende neveneffecten van het toeren graag te woord staat ...

enola: Goedenavond! Alles ok?
Dan: ik heb een serieuze kater, maar voor de rest alles goed, dank je.

enola: Hoe vlot de toer tot nu toe?
Dan: goed! Het is al een pak beter nu we in Europa zijn, want eerst hebben we een toer gedaan in het midden van de Verenigde Staten. Ook al was dat zeer leuk, en hadden we altijd een groot en enthousiast publiek, het is voor Wolf Parade toch echt een feest om naar Europa te komen zonder shitty toerschema.

enola: Waarom heeft het dan zo lang geduurd voor jullie naar België kwamen?
Dan: we hebben drie jaar geleden al eens een Europese tournee gedaan, maar die was gruwelijk slecht gepland. Het is wel onze eerste keer in België met deze band, maar nu zijn we al veel beter op elkaar ingespeeld én hebben we een deftig boekingskantoor. Ik ben hier al een paar keer geweest met Handsome Furs, maar het is waarschijnlijk door die verschrikkelijke eerste tournee met Wolf Parade dat het zo lang geduurd heeft. Ik denk dat die iedereen een beetje heeft afgeschrikt om nog eens door Europa te trekken.

enola: Jullie zijn ondertussen dus al een pak professioneler geworden?
Dan: we werken in elk geval met steeds betere mensen samen ... Of we zelf professioneler geworden zijn, weet ik niet. We hebben nu al twee albums uit, dan is het ook gewoon leuker om te toeren.

enola: Je speelt hier op het festival ook nog met Handsome Furs, is het moeilijk om de toerschema's van jouw twee bands te combineren?
Dan: helemaal niet! Handsome Furs is bijzonder gemakkelijk om op tournee mee te gaan. Ze vroegen of we hier wouden komen spelen, dus nam ik gewoon Alexei (zijn vriendin en enig ander lid van HF, nvdr) en mijn drumcomputer mee naar België.

De fucking arena van Arcade Fire

enola: Met de nieuwe plaat lijkt ook jullie populariteit te stijgen, jullie worden een beetje gehypet door sommige muziekmedia. Merken jullie daar zelf iets van?
Dan: ja, het is best vreemd. Alles wat we aan populariteit gewonnen hebben sinds ons debuut, is in elk geval niet voortgekomen uit tv-optredens of door onze plaat door de mensen hun strot te rammen ... We worden sowieso niet gespeeld op de radio, want onze nummers zijn ofwel te lang ofwel te vreemd. Als er al fans bijkomen zal dat wel door het toeren zijn.

enola: Hoe ambitieus zijn jullie dan eigenlijk met deze groep? Jullie hebben getekend bij Sub Pop, toch een behoorlijk groot label, maar wilden geen singles uitbrengen. Zorgt dat niet voor conflicten?
Dan: goh, ze werken ondertussen al lang genoeg met ons, en ze weten wel al wat we wel en niet willen doen. We zijn uiteindelijk wel ambitieus met deze groep hoor, maar op een compleet andere manier. Dat hele gedoe van promotie voeren voor het album, je plaat echt verkopen, altijd bekendere producers en grotere budgetten willen, zint ons gewoon niet. Ons tweede album hebben we gewoon met Wolf Parade gemaakt, we wouden niet opeens met Dave Fridmann samenwerken of zo. Onze ambitie is om nog beter onze instrumenten te leren bespelen en betere songs te schrijven.
Al die bands die er alles aan doen om toch maar hogerop te geraken, worden uiteindelijk toch vergeten, ze oververzadigen het publiek alleen maar met hun smoelen en muziek.

enola: Maar een band als Arcade Fire, goeie vrienden van jullie en een groep waar jullie vaak mee vergeleken worden - wat ik eigenlijk niet begrijp ...
Dan: ja, die vergelijking snap ik ook totaal niet. Het zijn wel goede vrienden ...

enola: Zij zijn in België en daarbuiten ondertussen headliner op grote festivals, spelen in grote zalen ... Jij hebt ooit nog bas gespeeld bij Arcade Fire, nooit spijt dat je er uitgestapt bent?
Dan: ik speelde bij hen, maar ben er mee gestopt om mij op Wolf Parade te concentreren. Arlen heeft trouwens nog bij hen gedrumd ook (hij is ondermeer te horen op 'Wake Up, nvdr'). Maar ik denk niet dat onze band hun commercieel potentieel heeft, tenzij we misschien echt vanuit dat oogpunt songs zouden gaan schrijven...
Die songs komen vanzelf bij hen, maar het soort nummers dat wij graag schrijven, gaan nooit een fucking arena vullen.
Zij hebben bijvoorbeeld ook een heel machtige manager ingehuurd, wij hebben zelfs geen management ...
We zijn nu op een punt gekomen waarop ik geen "echte job" heb, ik speel gewoon muziek. Als ik nu gewoon muziek mag blijven spelen, daarvan kan leven, blijven toeren en steeds proberen betere songs te schrijven, ben ik perfect gelukkig. We hebben ondertussen al een eigen studio gebouwd, het gaat dus uitstekend met deze band, veel meer verlang ik niet!

enola: Jullie hebben een aantal tracks van het album opgenomen in de Petit Eglise studio van Arcade Fire (een oude kerk die tot studio werd omgebouwd). Een inspirerende omgeving voor jullie?
Dan: wel, we hebben de helft van de songs daar opgenomen, en de helft in onze eigen studio, Mount Zoomer. Fie studio was niet echt speciaal of inspirerend, gewoon een studio met geweldig materiaal die we mochten gebruiken toen Arcade Fire op tournee was. We hebben uiteindelijk zelfs niet veel van hun materiaal gebruikt. We wouden een plaat maken die klonk als vijf mensen, die samen in één ruimte op hun instrumenten speelden.
Zonder daar plots een harp, een kerkorgel of een strijkorkest aan toe te voegen (lacht).

Het goede werk van Vooruit

'At Mount Zoomer' klinkt een pak minder rauw als de voorganger, bij momenten zelfs haast 'poppy' - om eens een lelijk woord te gebruiken. Een bewuste keuze?
Dan: neen, dat is eigenlijk vanzelf gegaan... Het enige dat we bewust probeerden te doen met dit album was alles meer als één geheel doen klinken. De nummers van het eerste album waren allemaal op verschillende tijdstippen geschreven en opgenomen. Deze keer hebben we gewoon al het materiaal in de studio geschreven.

enola: Hebben jullie zijprojecten, jij met Handsome Furs en Spencer met Sunset Rubdown, geen invloed op de evolutie van jullie sound?
Dan: dat zal ons misschien wel ergens beïnvloed hebben... Dankzij Handsome Furs ben ik in elk geval beter geworden in het gitaar spelen; we hebben een behoorlijk 'naakte' sound: enkel gitaar en drumcomputer; ik moest dus wel beter gitaar leren spelen. We kunnen in elk geval allebei wel veel ideeën kwijt bij onze andere bands, maar leren daar ook veel door met andere mensen samen te werken.

enola: Op het album hanteren jullie schijnbaar nogal een strikte rolverdeling: de helft van de songs wordt door jou gezongen, de andere helft door Spencer. Is dat ook iets wat natuurlijk groeit, of maken jullie daar echt afspraken rond?
Dan: daar wordt eigenlijk niet echt over nagedacht hoor... Toen ik muziek begon te maken met Spencer, zou ik normaal gitaar gaan spelen bij de band die uiteindelijk Sunset Rubdown geworden is. Spencer ging dan keyboards spelen in de band, waar ik zong. Het oorspronkelijke plan was dus om twee bands te starten, tot we samen songs begonnen te schrijven, en dachten we: fuck it, we kunnen even goed gewoon in één band spelen.

enola: Hoe schrijven jullie eigenlijk songs? Is het één iemand die met een idee komt aandraven, of komen ze voort uit jamsessies met de hele groep?
Dan: songs schrijven we altijd met de hele band. Dit album is grotendeels uit improvisatie gegroeid: we speelden elkaar wat ideeën voor in de studio en haalden er dan de stukken uit die goed klonken, waar we dan songs probeerden rond te bouwen.

enola: Jullie spelen hier op het Montréal festival, wat vind je van het initiatief?
Dan: ja, ik was daarnet de affiche nog eens aan het bekijken en ik ken eigenlijk ongeveer iedereen die hier speelt. Het is wel grappig, bijna alsof ze de buurt waar wij wonen gewoon voor een paar dagen naar België verplaatst hebben.

enola: Tevreden met de line-up? Zijn er nog een paar bands die de Vooruit had moeten programmeren?
Dan: wel, The Witchies hadden ze hier nog mogen programmeren, maar dat lag misschien moeilijk aangezien niemand ooit van hen gehoord heeft. Jammer, want het is een fantastische band en ook heel fijne mensen. Arlen en ik hebben hun album trouwens geproducet, je moet ze zeker eens beluisteren. Verder kan ik niet direct een band bedenken, ze hebben duidelijk hun werk goed gedaan (lacht).

Met bloed besmeurde handschoenen

enola: Kan je ons eens uitleggen wat er zo speciaal is aan Montréal? Hou je zelf eigenlijk veel van die stad?
Dan: goh, als er al iets geweldig is aan Montréal dan zijn het de lage huurprijzen... Het is heel gemakkelijk om goedkoop repetitieruimtes en dergelijke te huren, wat wel een stimulans vormt voor beginnende bands. Ik heb er natuurlijk ook een heleboel vrienden wonen, maar verder is het eigenlijk gewoon een stad als een andere...

enola: Heeft die stad dan geen invloed op jullie muziek en lyrics? Want veel van jullie teksten gaan uiteindelijk toch over grootsteden, urban culture en dergelijke?
Dan: dat is waar, ik schrijf wel over dingen die gebeurd zijn in die stad, maar die hadden in om het even welke stad kunnen plaatsvinden... Eigenlijk word ik veel meer beïnvloed door buiten Canada te reizen. Bij ons volgende Handsome Furs-album bijvoorbeeld zijn alle lyrics geïnspireerd door de toer die we vorig jaar gedaan hebben, toen we in Rusland en zo gespeeld hebben. Montréal is uiteindelijk gewoon de zoveelste 'grote stad'. Een groot aantal dingen aan leven in zo'n stad zijn eigenlijk heel universeel.

enola: In een interview las ik dat als jij op je eentje de songs zou schrijven, jullie bij een Springsteen 'Born To Run'-achtige plaat zouden uitkomen, en als Spencer ze alleen zou schrijven, Wolf Parade waarschijnlijk pretentieuze prog-synth albums zou maken. Is het dan de combinatie van die twee stijlen die voor jullie behoorlijk unieke geluid zorgt, denk je?
Dan: ja, zo is dat eigenlijk wel. We hebben allemaal een compleet verschillende muzikale achtergrond. Er zijn wel een aantal dingen die we allemaal goed vinden, maar verder loopt onze smaak wijd uiteen en is de manier waarop we nummers schrijven ook compleet anders. Als ik werk met mensen als Arlen, Spencer en Dante zijn we eigenlijk de hele tijd bezig met elkaar te pushen om harder ons best te doen en andere dingen uit te proberen.

enola: Wat zijn dan zoal die gemeenschappelijke invloeden van Wolf Parade?
Dan: wel, op dit moment zijn we echt allemaal enorme fans van The Ting Tings. Nuja, eigenlijk maar van één song. En dan alleen het refrein van dat nummer. Het heet 'That's Not My Name', en we hebben allemaal het refrein van dat nummer leren spelen. De rest van de song is eigenlijk rommel, maar het refrein is echt énorm goed. Voor de rest: Neil Young, Television, zulke dingen.

enola: In welke mate is psychedelica een invloed voor jullie? Op jullie nieuwe album staat bijvoorbeeld 'Kissing The Beehive', een behoorlijk psychedelisch werkstukje van 11 minuten. De naam van jullie album zou ook naar paddo's verwijzen, heb ik gehoord ...
Dan: yeah, mushrooms ... (ontwijkend) Wel, de grote psychedelica-freak binnen de groep is eigenlijk Arlen, hij is veel bezig met dat soort muziek, zoals The Incredible String Band en zo. Daar zou je hem dus naar moeten vragen.

enola: Ik vroeg mij af hoe een dag in het leven van Wolf Parade er uitziet als jullie op toer zijn. Is dat behoorlijk saai of houden jullie de rock-'n-roll er een beetje in?
Dan: een heel gezonde mix van saai en rock-'n-roll. Meestal word ik wakker met een kater, mis ik het ontbijt in ons hotel, dan verzamelen we met de band, rijden een paar uur, ik luister wat naar mijn iPod en probeer te doen alsof ik er niet ben. Dan moet ik pissen. Meestal stoppen we dan in een tankstation en staar ik naar wat eten dat ik helemaal niet wil eten, maar wel moet omdat ik anders honger heb. Dan kruipen we terug in onze bus, maken we wat grappen en vallen we allemaal in slaap. We worden wakker zo'n 20 minuten voor we op de bestemming zijn, we komen aan, doen een veel te lange soundcheck, eten een sandwich, drinken een paar biertjes, spelen een show, bezatten ons en gaan slapen. Same shit next day.

enola: Ik las ergens dat de titel van jullie eerste album 'Apologies to Queen Mary' verwees naar het feit dat jullie het Queen Mary-hotel getrasht hadden. Is dat dan waar?
Dan: ja, dat is waar. Zulke dingen gebeuren soms met ons ... We zijn een bende idioten.
Toen we in Helsinki waren bijvoorbeeld, ging ik wat drinken met een paar vrienden en werd ik énorm dronken. Ik ken mijn weg wel een beetje in die stad, want ik ben er al een paar keer geweest. Ik wandelde terug naar het hotel. Het laatste dat ik mij herinner is dat ik de trappen van een groot winkelcentrum stond. Tussen de tijd dat ik aan die trappen stond en het moment waarop ik in het hotel toekwam, ben ik mijn bewustzijn verloren en weet ik niets meer. Ik herinner mij wel nog dat ik de deur opendeed en in slaap viel. De volgende ochtend lagen er naast de telefoon een paar witte handschoenen, besmeurd met bloed. Ik heb nog altijd geen idee hoe die daar ooit gekomen zijn. Pretty weird.

'At Mount Zoomer' van Wolf Parade is uit bij Konkurrent.

E-mailadres Afdrukken