Banner

Bert Dockx (Flying Horseman)

“Ik probeer meer licht toe te laten in mijn muziek”

Gert-Jan Wijnant - 05 mei 2012

Met de nieuwe Isbells, The Hickey Underworld en Creature with the Atom Brain hebben we alweer een bijzonder fijn Belgisch voorjaar achter de rug, maar toch kan geen enkel van de voorafgaande platen tippen aan wat het Antwerpse Flying Horseman ons enkele weken geleden voor de neus schotelde. Het was net die tweede telg 'Twist', een veelgelaagde parel van duistere post-folk en introverte bluesrock, die de band op 26 april integraal en sequentieel kwam voorstellen in de balzaal van de Gentse Vooruit. Maar allereerst had emola de bezieler van de band, gitarist en zanger Bert Dockx, uitgenodigd voor een interview. Naar goeie gewoonte zat het café van het kunstencentrum rond acht uur eivol, en dus begaf ik me heuvelafwaarts naar De Ploeg voor een uitgebreid gesprek met wellicht één van de meest interessante Vlaamse artiesten van het moment. En ook een sympathieke en maatschappelijk geëngageerde, maar immer bedachtzame getormenteerde ziel, zo bleek.

Spontane evolutie

enola: Laten we starten met een kleine schets van de geschiedenis van de groep: Flying Horseman is begonnen als jouw soloproject, maar is doorheen de jaren uitgegroeid tot een volwaardige, veelkoppige band. Had je het gevoel dat enkel stem en gitaar te beperkend was voor de muziek die je wou maken of was er een andere reden?
In zekere zin wel, want bepaalde dingen die ik wou doen kon ik niet alleen, hoewel solo-optredens voor mij iets speciaals zijn, dat ook in de toekomst zeker zal blijven terugkomen. Maar ik wou meer, en dat is heel natuurlijk gegroeid. Ik had destijds een nieuwe vriendin Loesje - ondertussen zijn we al niet meer samen, dat was jaren geleden - en wij zijn met haar zus Martha beginnen samenspelen.

enola: Voor alle duidelijkheid, we hebben het over de zusjes Maieu van Blackie & the Oohoos?
Inderdaad. Ik ben een tijd alleen geweest, toen zijn zij erbij gekomen en nog een paar jaar later ook bas, drum en tweede gitaar. En nu is er dus de groep die, vooral sinds deze plaat en de voorbereiding ervoor, een echte band is geworden waarbij iedereen een belangrijke functie heeft. Daar draait Flying Horseman voor mij nu ook om. Het merendeel van de nummers die op 'Twist' staan zou ik nooit solo spelen omdat ze de groep gewoon nodig hebben. Dat is wel een grote verandering, want op de eerste plaat stonden nog veel meer nummers die ik ervoor alleen had gemaakt en daarna met de band zijn uitgewerkt.

enola: Jullie klinken voor mij al een stuk voller en coherenter dan op jullie debuut 'Wild Eyes'. Dat is dan spontaan gegroeid en geen bewuste stijlkeuze geweest?
Zeker niet. Het is vooral een kwestie van het wederzijds vertrouwen dat is gegroeid. Toen we in het begin optraden met zes, waren er nog nummers waarbij sommige mensen niet mee deden, vaak de meisjes. Nu zouden we dat nooit meer doen, en heeft iedereen belangrijke partijen in de nummers.

enola: Die evolutie is duidelijk hoorbaar: er is meer ruimte voor de andere bandleden, zoals bijvoorbeeld de achtergrondzang van de zusjes Maieu, terwijl jouw gitaaruitbarstingen meer gekanaliseerd zijn.
Absoluut, maar dat heeft ook gedeeltelijk met de productie te maken. Ik had van in het begin gezegd tegen Koen (Gisen, tevens ook producer van Kiss the Anus of a Black Cat en The Bony King of Nowhere, red) dat alle kleine details ten volle tot hun recht moesten komen. We hebben samen geprobeerd om een plaat te maken met een redelijk rauw livegevoel, maar tegelijk ook wel een echte koptelefoonplaat.

enola: Had je dan toch geen schrik op voorhand dat 'Twist' op het podium teveel van haar complexiteit zou kunnen verliezen?
Nee, want er staat niets op de plaat dat we live niet spelen. Nogmaals: Koen heeft een fantastische job gedaan, zijn bijdrage mogen we zeker niet minimaliseren, maar de arrangementen komen volledig van ons. We zijn naar de studio getrokken toen alles al volledig af was, elk geluid was voorbereid. Met die nuance dat er wel nog ruimte was voor improvisatie, zowel live als in de studio. Zeker Milan (Warmoeskerken, red) op tweede gitaar maar ook ik ... (denkt na) Er wordt gewoon steeds gevarieerd.

enola: Dus vooral de spontane wisselwerking live was belangrijk bij de opnames?
Zeker en vast. Er is ook maar één klein stukje op de plaat van amper anderhalve minuut waarvoor ik een gitaaroverdub heb gedaan, om een bepaalde partij wat vetter te maken. Voor de rest zijn drum, synths en gitaren allemaal live ingespeeld, en dat was op drie à vier dagen beklonken. Het is ook allemaal opgenomen in eenzelfde ruimte, met redelijk wat klanken die door de andere micro's werden opgenomen: achteraf de geluiden scheiden ging dus gewoon niet. Enkel de stemmen zijn nadien toegevoegd en ook, vreemd genoeg, de bas.

enola: Hoezo?
Onze bassist is ongeveer een maand voor we de plaat opnamen gestopt, maar de arrangementen waren wel al bijna af, dus ik heb die gewoon achteraf opgenomen in overdub. Een beetje de omgekeerde manier van werken, want bas vormt normaal gezien de basis. Nu hebben we een nieuwe bassist (Mathias Cré, red) met ander geluid dan zijn voorganger, waardoor de sound live ook al is veranderd.
Maar om terug te komen op die schrik om teveel details te verliezen: dat was geen probleem, want we speelden daarvoor live ook al zo complex. Ik vind dat belangrijk, want te weinig bands besteden aandacht aan fijne livearrangementen. Vaak zijn platen supergoed geproducet met veel overdubs, maar live moeten ze dan een bepaalde sound kiezen met weinig variatie. Dat is ook echt één van onze pluspunten, denk ik. Bij ons is er ook veel om naar te kijken, ook al hebben we geen show in de letterlijke zin, het is geen spektakel. We brengen gewoon onze muziek, maar er gebeurt wel veel op podium: veel dynamiek, veel momenten dat er maar één of twee mensen spelen en anderen invallen.

Kunst en inspiratie

enola: Nu je zelf over het visuele aspect van jullie shows begint: heb je nooit overwogen om lichteffecten of projecties te gebruiken zoals The Velvet Underground en Pink Floyd destijds deden?
We hebben het tot nu toe al één keer gedaan: bij de release van de eerste plaat 'Wild Eyes'. Dat was een aangename ervaring, maar ik was toch niet helemaal overtuigd over de wisselwerking tussen de twee. Ik wil het nog wel proberen, maar dan moet het écht goed zijn: bij de meeste groepen die ik al heb gezien met visuals, krijg je vooral beelden die afleiden van de energie van wat er ondertussen gebeurt op het podium. Met mijn andere groep Dans Dans (die overigens eerder dit jaar ook al een prima debuut uitbracht, red) hebben we daar al meer mee geëxperimenteerd: daarbij is dat ook makkelijker omdat het instrumentale muziek is en we ook geen concrete songs hebben. Verder vind ik dat tekst heel moeilijk te combineren is met visuals, want ik probeer op die manier al beelden op te roepen. En dan krijg je vaak beelden die elkaar tegenspreken of het er dubbel opleggen.
Maar belichting is wel heel belangrijk is voor mij. We hebben geen vaste lichtman omdat we er geen budget voor hebben, maar ik praat aan het begin van elk optreden met de lokale lichtman om aanwijzingen te geven, want dat help wel heel hard om een bepaalde sfeer te creëren. Ik hou van belichting die ver afstaat van het typische rockconcert: donker en zo weinig mogelijk beweging; meer als een theaterstuk.

enola: Je werkt ook op regelmatige basis aan theater, nietwaar?
Ja, en ik zou dat ook graag meer doen, muziek maken voor film en theater - ik zeg dat in elk interview in de hoop dat regisseurs het lezen (lacht). Ik heb wel al aan filmsoundtracks meegewerkt als gitarist, maar nooit volledig kunnen componeren, wel voor theater.

enola: Welke regisseur zou jou morgen mogen opbellen met de vraag om een soundtrack te schrijven?
Goh, de eersten waar ik aan denk zijn allemaal dood, maar onlangs heb ik een Russische film gezien die ik fantastisch vond: 'Elena' van ... (denkt even na) Zvyagintsev. Hij heeft tot zover drie films gemaakt: 'The return' - zijn bekendste, 'The Banishment' en dus 'Elena'. Die gast maakt ongelofelijk straffe films met niet te veel muziek, maar als er is, is ze echt goed gebruikt. Voor hem zou ik héél graag werken. Maar er zijn er nog minstens 20 anderen, ik ben een ongelofelijke cinemafreak.

enola: Roman Polanski misschien, met de knipoog 'Ghostwriter'?
Niet meteen een knipoog, maar er is wel een link. Ik heb het woord en het concept leren kennen door die film, het idee dat iemand achter de schermen in andermans plaats schrijft heeft me geïnspireerd tot de tekst van het nummer. Maar ik ben wel een groot Polanski-fan.

enola: Geheel terecht. Dat filmische is iets wat ook altijd in jouw muziek naar voren komt. Ben je daar ook al mee bezig als je een nieuwe song schrijft? Een bepaalde sfeer van een beeld dat je voor ogen hebt?
Vaak wel, maar het is allemaal heel intuïtief. Ik denk veel na over mijn teksten, terwijl de muziek vanzelf komt. Ik heb altijd wel ideeën voor songs en arrangementen, maar teksten zijn altijd hard werken, hoewel de eerste en belangrijkste stukken altijd spontaan komen. Maar dan is het de kunst om het uit te werken en dat kan heel lang duren. Vaak zijn het gewoon beelden in mijn hoofd die ik wil omschrijven, maar evengoed kunnen het gevoelens of ideeën zijn. Ik ben ook nogal geïnteresseerd in poëzie en literatuur, al lees ik de laatste jaren heel weinig, maar er zijn schrijvers die ik zo goed vind dat ze voor mijzelf een drempel blijven.

enola: Omdat je vreest dat je hen toch niet zou kunnen overtreffen?
Ja, bij het schrijven van teksten ben ik heel onzeker en bovendien maakt het Engels het voor mij ook niet gemakkelijker. Maar achteraf gezien kan ik wel teksten schrijven waar ik vrede mee kan hebben, ook al zijn ze niet van literair hoogstaand niveau. Maar ze zijn wel eerlijk, al zijn ze niet al te makkelijk te verstaan.

enola: Ze zijn natuurlijk ook heel cryptisch, en jouw fluitsterachtige zang binnen die hele meeslepende atmosfeer maakt het er ook niet makkelijker op om ze te begrijpen.
Ik heb lang getwijfeld om de tekst erbij te zetten, maar heb toch beslist om het niet te doen omdat dat teveel de aandacht van de plaat zelf afleidt. Met voldoende concentratie en een beetje kennis van het Engels zijn ze wel te ontcijferen denk ik. En de mensen die écht geïnteresseerd zijn, zullen die extra inspanning wel doen.

De twee polen in mij

Ondertussen heeft de oprukkende avondkoelte ons van het terrasje van de Ploeg naar binnen verdreven en zetten we ons gesprek verder tegen een achtergrond van biljardbalgekletter en klassieke jazz. Dockx, begenadigd jazzgitarist, geniet tussendoor duidelijk van de muziekkeuze van de barman.

enola: Als je zegt dat je teksten altijd eerlijk zijn, mag ik dan stellen dat je een nogal negatief beeld van de mensheid hebt? Teksten als "We share in silence the same cold hearted, two bit, dirty black soul" uit 'Road' en "There's too much love" uit de openingstrack laten weinig aan de verbeelding over.
Ik denk het wel, dat zal gedeeltelijk mijn natuur zijn. Maar ik probeer om in de toekomst meer licht toe te laten in mijn muziek. Al wou ik dat ook al bij deze plaat, maar is dat niet zo goed gelukt (lacht).
Ik hou van donkere, melancholische muziek - en van ook vele andere soorten- maar wat meer humor zou wel welkom zijn. Voorlopig lukt dat niet, hoewel ik in het dagelijkse leven ondanks mijn relatief zwaar gemoed zeker niet continu depressief rondloop of zo. Maar als ik teksten begin te schrijven, komen om een of andere reden de donkere dingen altijd boven. Het kan heftig klinken, maar diep vanbinnen ben ik heel onrustig en ik heb altijd veel moeite gehad met veel aspecten van het leven. Dat zijn de twee polen in mij: enerzijds de onvrede over mezelf en anderzijds over de wereld rondom mij. En dat is ook zo in de nummers: 'Road' is meer naar buiten, 't.m.l.' meer naar binnen. Hoewel elke tekst een combinatie is, zoals iedereen als persoon binnen een maatschappij. Voor ik met Flying Horseman bezig was, had ik anders geantwoord op deze vraag, toen was ik echt wel een zwartkijker.

enola: Op welke manier is jouw visie dan veranderd?
Het is een uitlaatklep en tegelijk een paradox: donkere muziek die ervoor zorgt dat ik in het dagelijkse leven lichter ben geworden. Muziek maken is voor mij van jongs af aan iets waar ik me goed in voel, waar ik rust kan in vinden. Als ik te lang geen optredens speel, kan ik niet functioneren. Ik hoop ook dat mensen aanvoelen dat het echt geen pose is.

enola: Dus het is eigenlijk een manier om jouw frustratie tegenover de wereld van je af te laten vloeien?
Dat zit er voor een deel zeker in. Maar het is, hoe donker ook, een ode aan het leven, omdat ik geloof dat muziek maken, delen en luisteren voor mij een van de schoonste dingen is die je kan doen. Het is iets dat ondanks alles overblijft en betekenis geeft.

enola: Amen to that.
Maar om terug te komen op 'Road': ik vind het persoonlijk niet een van mijn beste teksten, maar hij is wel heel oprecht. (is ondertussen even afgeleid door de jazzsaxofoon op de achtergrond). Het is het oudste nummer van de plaat en er zit in zekere zin maatschappijkritiek in, vooral elementen van wat later nog veel meer in de actualiteit is gekomen met de financiële crisis en het hele economische systeem waar ik geen vertrouwen in heb. Maar er zit een shift in de tekst: terwijl het in het begin meer een preek is, gaat het na het instrumentaal stuk over een bepaalde ik-persoon. Al ben ik er nog altijd niet uit wie dat personage is: er zitten stukken van mij in, maar het kan ook een rebel, revolutionair of terrorist zijn - die dingen liggen voor mij nooit ver van elkaar. Dat zat voor mij ook in 'Bitter Storm' (van op de vorige plaat Wild Eyes, red): het probleem van dingen te zien in de maatschappij waar je niet mee akkoord bent, maar het gevoel te hebben dat je er machteloos tegenover staat, alsof de kleine steentjes toch niet bijdragen. Mijn steentje is het schrijven van nummers, maar het is moeilijk om actie te ondernemen om dingen te veranderen en ik voel mij daar schuldig over.

enola: Vind je dat ook de taak van de artiest, om maatschappelijke wanpraktijken aan te kaarten?
(onmiddellijk) Van elke mens, niet alleen van de muzikant. Het feit dat er zoveel dingen volledig mislopen, terwijl er concrete oplossingen voor zijn, is voor mij de schuld van iedereen. In de jaren zestig had je nog de protest songs en die algemene positieve instelling, terwijl we nu het idee hebben dat we er niets kunnen aan doen omdat alles al fucked up is. Ik geloof dat het anders kan als we maar samenwerken.

Twist als levensvisie

enola: Laatst hoorde ik je zeggen in een interview dat 'Wheels' voor jou het grootste groeinummer op 'Twist' is. Waarom net dat nummer?
Ik had van in het begin het gevoel dat het elementen had die nieuw zijn voor ons. Technisch gezien: het jazzachtige akkoordenschema, maar ook een complexere harmonie: meer variatie, minder monotoon en drony. Het is ook een donkere tekst, maar toch een van de lichtere van de plaat: het is eigenlijk een heel verliefd nummer. In dat nummer zit ook de invloed van Talk Talk denk ik.

enola: Hun latere werk zoals 'Spirit of Eden', neem ik aan?
Ja, maar nog meer de daaropvolgende plaat, 'Laughing Stock'. Ik kende ze nog niet zo lang en ik luisterde er veel naar terwijl ik dat nummer schreef. Ik hoor hun invloed op andere plaatsen in de plaat, maar heel specifiek in 'Wheels'. Het is voor mij een iets zachter, minder negatief nummer. Het heeft ook nog iets anders wat ik in de toekomst meer zou willen doen: de percussie. Het is een heel percussief nummer (doet het ritme na) en ook dansbaarder - maar niet in de negatieve, commerciële zin van het woord. Ik wil vooral meer grooves en ritmische patronen uit Afrikaanse en andere volksmuziek. Dat is nu ook al een invloed geweest in 'Wheels', 'Twist' en 'Memorial'. Er zitten ook veel vreemde maatsoorten in de plaat, maar het komt denk ik niet over als heel moeilijk of geforceerd. Ik wil daar verder in gaan, alweer een bewijs dat we meer en meer een band zijn aan het worden: ik wil meer vertrekken uit ritmes en klanken om mijn teksten te schrijven in plaats van te vertrekken van mezelf en mijn gitaar.
'Twist' is voor mij het grootste groepsnummer van de plaat, omdat ik het merendeel van de andere nummers voor zestig à zeventig percent thuis heb geschreven. De groepsleden waren aan het improviseren: eerst die drum, dan begon de bassist erover te spelen en de Milan er noise (zoemt) over te zetten. Ik heb het opgenomen en mee naar huis gepakt, en het is een wisselwerking geweest met de teksten. Dat nummer was voor ons het bewijs dat we aan het evolueren zijn als band.

enola: Is dat daarom misschien onbewust de titeltrack geworden?
Grappig dat je het zegt, want nu begin ik er ook net bij stil te staan. Misschien wel, want voor mij is het speciale aan 'Twist' dat het meer een groepsplaat is, maar dan toch onbewust. Ik had het vooral gekozen omdat ik het de beste albumtitel vond, door de passende associaties die je met het woord kan maken.

enola: Maar er is dus geen directe betekenis of centraal thema?
Niet echt, twist is een beweging, ronddraaien (draait ondertussen zijn lege glas groene thee over de tafel) en ik ben altijd benieuwd wat er achter de dingen ligt. Hoewel je dan vaak nog meer vragen krijgt. Het is misschien filosofisch, maar dat is hoe ik het leven vaak ervaar: telkens wanneer je denkt een oplossing of een antwoord te hebben gevonden, blijkt het een opstap naar meer vragen te zijn. Heel vermoeiend (lacht). Maar het is voor mij de enige manier, ik snap niet hoe mensen zich kunnen vastzetten in een bepaalde religieuze of politieke visie. Het leven is vluchtig en voor mij is op een podium staan iets dat mij zoveel voldoening geeft, nog veel meer dan het maken van een plaat. Onze manager zegt ook altijd wat een enorm verschil er bestaat tussen de persoon die ik ben voor en na een optreden: ervoor ben ik opgedraaid en onrustig, nadien praat en gedraag ik mij anders. Het is echt een soort van drug.

Groeien zonder artistieke compromissen

enola: Ondertussen heeft de nieuwe plaat bijna uitsluitend lovende kritieken gehad en ook al een stuk meer media-aandacht: Humo is op de kar gesprongen, je was te gast in Select en binnenkort ook weer in Duyster op Stubru. De kans is dus groter dat jullie binnenkort een breder publiek zouden kunnen bereiken. Is zogeheten commercieel succes voor jou belangrijk?
Ja, maar op twee manieren. Allereerst niet om op de voorpagina van de Humo te staan, maar om iets waardevols te kunnen creëren dat de moeite is om te bestaan, want we leven in een maatschappij waarin dingen gemaakt worden om zo snel mogelijk kapot te gaan en er veel geld aan te verdienen. Ik vind dat een heel absurd aspect van ons systeem.

enola: Je lijkt een beetje van dat thema bezeten.
Voor mij is dat een politiek statement: om dat soort kunst te maken. Maar dat kan ook iets anders zijn: een fantastisch brood, ...

enola: (Lacht)
(bevlogen) Nee, ik meen het! Of een stoel die écht goed gemaakt is. Een soort vakmanschap. Ik wil niet te conservatief overkomen en ik ben zeker niet tegen technologische evolutie maar, ... (denkt na)

enola: Toch een zekere nostalgie?
Ik heb schrik van dat woord, want veel dingen zijn nu beter dan vroeger, maar met dat aspect heb ik het heel moeilijk, die wegwerpconsumptiemaatschappij die nu al uit zijn voegen aan het barsten is. Mijn muziek is daar gedeeltelijk een reactie tegen. Communiceren met een publiek -dat mag intuïtief zijn, mensen moeten mijn teksten niet analyseren of mijn ideeën niet overnemen- of een moment, een ritueel te creëren om mensen aan te spreken in een plek die de maatschappij niet stimuleert.

enola: Denk je niet dat je muziek iets te 'moeilijk' of te ontoegankelijk is om op die manier het gros van de mensen aan te spreken?
Nee, ik wil geen miljoenenpubliek: ik heb liever minder mensen die dan helemaal mee zijn, maar het is belangrijk voor mij om het publiek uit te breiden. Ik denk dat de muziek eigenlijk niet zo moeilijk is en dat heel veel mensen het wel kunnen appreciëren.

enola: Ik denk wel dat ze live stukken makkelijker aanslaat dan op plaat.
Zeker. Soms spelen we voor een publiek waarvan ik denk dat ze ons niet zullen snappen, maar we hebben eigenlijk nog maar één keer voor een groep gestaan waarvan we dachten: deze mensen zijn dood voor wat wij doen. Normaal is er minstens een deel van het publiek dat heel enthousiast reageert en ook achteraf de plaat koopt, waarbij je voelt dat ze terug zullen komen.
En om op het tweede deel van je vraag te antwoorden (waarom commercieel succes belangrijk is, red): omdat ik al van op de middelbare school volledig bezeten ben van het idee dat ik wil kunnen leven van mijn muziek. Maar ik wil ze daarom niet aanpassen, want ik zou ook niet gelukkig zijn wanneer ik artistieke compromissen begin te maken om een groter publiek te bereiken. En langzaamaan is dat aan het lukken.

enola: Je voelt dus niet alsof je beperkt bent tot een nichepubliek?
Nee, en ik geloof ook niet in dat concept, dat is een pure opdeling van de industrie. Maar zelfs als je niet op de radio gedraaid wordt, is het mogelijk om een breder publiek te krijgen. In vergelijking met Lady Gaga zullen we altijd niche zijn (lacht), maar dat wilt niet zeggen dat we geen trouw publiek kunnen opbouwen om een AB of zo te vullen. Mensen worden heel hard geïndoctrineerd door de media om niet te veel vragen te stellen en krijgen de kans niet om stil te staan bij de belangrijke dingen omdat ze geld moeten verdienen en andere dingen aan hun hoofd hebben.

enola: Maar een deel van de mensen zijn toch simpelweg tevreden met wat op de radio speelt? Die hebben geen nood aan meer?
Sommigen, maar er zijn er velen die alleen maar luisteren naar de dingen die hen de hele tijd vlot worden aangereikt, die in de juiste omstandigheden zouden beseffen dat het anders kan. Zeker live zie ik veel enthousiasme van mensen van wie ik het op het eerste zicht niet zou verwachten. Maar we zullen wel zien.

enola: Waar zien jullie zichzelf dan binnen pakweg vijf jaar?
Gewoon een stapje verder, met al mijn projecten: Flying Horseman, Dans Dans en alle andere. Ik doe gewoon mijn ding en ik zie dat het geapprecieerd wordt door een weliswaar klein publiek , maar ik voel het wel groeien. En ik hoop dat het blijft groeien. Maar ja, voor het zelfde geld loop ik hier straks onder een auto.

enola: Laten we hopen van niet. Bedankt voor het interview!

Daarna praten we nog even wat verder over de muziekindustrie, de media en gedeelde liefdes voor Townes Van Zandt en oude blueslegenden als Skip James, Blind Lemon Jefferson en Mississippi John Hurt. Na Bert Dockx nog een laatste maal gefeliciteerd te hebben met de plaat, trek ik naar de balzaal voor de cd-voorstelling. Eerst staat de getalenteerde jazzpercussionist Eric Thielemans nog op het programma, die met zijn complexe grooves en bezwerende vibrafoonresonanties een welgeplaatste sferische voorbode blijkt.

Als de lichten opnieuw dimmen en het vertrek wordt ondergedompeld in een blauwe, spookachtige schijn, weten we hoe laat het eindelijk is. Geen seconde verbreekt de magische betovering die Flying Horseman over het publiek uitspreekt met 't.m.l' en aanhoudt tot afsluiter 'Animals': ronkende bas, hypnotiserende drumritmes, minimalistische synths en alles tussen gitaarnoise, postrockescapades en semi-akoestische fingerpicking vormen de fundamenten van een atmosferische roes die nog versterkt wordt door de mysterieuze, hoge achtergrondzangen, terwijl een vurige Dockx bij momenten preekt alsof de duivel op hem in de backstage staat te wachten.

Het concert in de vooruit was het laatste releaseconcert rond 'Twist', voor de setlist kan u er dus gewoon de albumhoes op nalezen, maar de inhoud ervan werd live alleszins moeiteloos overklast. Indrukwekkende speelprecisie, spontane interactie en gepaste improvisatie, maar bovenal de overweldigende intensiteit van de band grepen ons bij het nekvel, of het nu om de waanzinnige, stompende climax van 'Twist' of een uiterst breekbaar, ingetogen 'Tied' ging. De vraag van het publiek dat na 'Animals' uit haar roes was ontwaakt was dan ook unaniem: méér. En dat kregen we gelukkig, met alweer verdomd sterk gebrachte parels uit de vorige plaat ('Bitter Storm' en 'Landmark/Lament') maar ook de fragiele, wondermooie tris 'Amerika is Dead'.

Geen idee of Bert Dockx in de Vooruit aan het preken was voor de parochie, maar we hopen eigenlijk van niet: want in dat geval heeft Flying Horseman die avond ongetwijfeld een paar zwaar verdiende zielen gewonnen.

E-mailadres Afdrukken
 
Bert Dockx (Flying Horseman)

Advertentie
Advertentie
Banner

TEST