Banner

Ben Westbeech

"Niet de triphop, maar mijn vriendinnetje lokte me naar Bristol"

Steven Vervaet - 20 maart 2007

westbeech2.jpg

In de gebouwen van de VRT zit een afgepeigerde Ben Westbeech z'n gitaar te stemmen. Sabine Hagedoren laat haar glimlach door de gang galmen, maar Westbeech heeft in 24u geen oog dicht kunnen doen en lijkt immuun voor het enthousiasme van het balkon van de Balkan. Tussen radiosessies voor Radio 1 en Stubru in maakte de man echter een klein halfuurtje vrij voor enola en wat bleek: tijdens zijn korte maar onderhoudende relaas keerden de sprankels terug in de ogen van Westbeech. Exit, Sandman of toch voor eventjes!


Van klassiek naar breakbeats

Je bent een klassiek opgeleide muzikant en zanger. Hoe heb je de wereld van breakbeats en baslijnen ontdekt?
Toen ik elf was, logeerden mijn moeder en ik even bij een vriend van haar en die had een zoon van 19 jaar. Hij stopte me geregeld ravetapes toe en ik was compleet van slag. Het was de meest opwindende muziek die ik al gehoord had en ik ging al snel op zoek naar bootlegs van dergelijke tapes. Het waren de tijden van de vroege hardcore die dan later naar jungle zou evolueren. Hiphop leerde ik ook al snel kennen en toen was ik ook onmiddellijk verkocht.
enola:
Voelde het niet raar aan om van orkesten en koren de overgang te maken naar de mix dance, funk, soul en hiphop?

Voor de mensen om me heen was het vreemd, maar voor mezelf voelde het volkomen natuurlijk aan. Je kunt niet kiezen welke muziek je goed vindt, zoiets gebeurt gewoon. Je moet op je gevoel afgaan.

enola: Welke artiesten zijn een inspiratiebron geweest om die eclectische mix van stijlen te creëren?
Dat weet ik eigenlijk niet (lacht). Niemand heeft me echt beïnvloed om zo'n breed spectrum aan genres te incorporeren in m'n muziek. Dat brede geluid vloeit gewoon voort uit mijn drang om zoveel mogelijk dingen te proberen en me niet te beperken tot één muzikaal hokje. Ik geraak namelijk snel verveeld en ik wil vooral plezier beleven aan muziek. Dat straalt de plaat ook uit. Het gaat meer om fun en muzikale evolutie dan om het uitdenken van een bepaalde formule die grote verkoopscijfers tot gevolg zal hebben. Ik ga vooral van de ene stijl naar de andere. Vaak ontdek ik ook dingen opnieuw en zo ontstaat er een muzikale cirkel die ik constant bewandel.

Wilde feestjes

Eén van jouw eerste nummers, 'So Good Today', werd ontdekt door de legendarische Gilles Peterson. Dat moet ongetwijfeld je ego strelen, maar zorgde zijn enthousiasme ook niet voor druk?
Absoluut. Ik had niet echt de ambitie om zanger en muzikant te worden. Mijn grootste wens was om een succesvol producer te worden. Het produceren van platen interesseert me het meest. Door de opmerkzaamheid van Gilles Peterson ging de bal echter aan het rollen en ik moest m'n luie kont opheffen om met een volwaardige plaat naar buiten te komen. Ik werd onmiddellijk voor de leeuwen gegooid. Er was niet alleen het maken van een album, maar ik moest ook snel met een liveshow op de proppen komen. Daarnaast heb ik ook in ijltempo gitaar leren spelen. Die boost is erg positief gebleken want ik kreeg een echte houvast en m'n leven werd gestructureerder.

enola: Ging alles niet een beetje té snel?
Misschien wel. Nadat ik een platendeal ondertekend had, heb ik de plaat op een half jaar tijd volledig afgewerkt. De druk was dus erg groot. Je handtekening zetten onder een contract bij het label van Gilles Peterson (Brownswoodrecordings, red.) zorgt gelukkig wel voor het nodige zelfvertrouwen. Ik heb me nooit afgevraagd of ik het nodige talent had om het te maken in de muziekwereld. Ik greep gewoon de microfoon en deed mijn ding. Of het een succes wordt of niet moet de toekomst maar uitwijzen.
enola:
De plaat is erg dynamisch. Is dat een gevolg van een gelijkaardige levensstijl?

(lacht) Wees maar zeker! Ik heb nogal een gek leven en ik hou van feesten. Dat is voor mij amusement. Ik hou ook van thuisblijven en zelf m'n potje koken, maar geef me toch maar een wilde party.
enola:
Een plaat maken met één welbepaalde stijl of stemming zit er dus niet in voor jou?

Nee, dat zal er nooit van komen. Een funkplaat maken als Jamie Lidell zie ik echt niet zitten. Mijn brein functioneert niet zoals het hoort om een plaat op te nemen met één enkele stijl. Het zou me allemaal te veel vervelen. Veel bands kopiëren zichzelf constant en ze verliezen daardoor elke relevantie. Ik vind zulke platen gewoon saai. Misschien komt het er ooit van, maar het zal toch niet voor de nabije toekomst zijn.

westbeech1.jpgDe stad als saladekom

De optimistische vibe die jouw plaat uitstraalt, sprong me vooral in het oog.
Dat is fijn. Er zitten ook trieste momenten in, maar het optimisme als rode draad hielp me door het schrijf- en opnameproces. De plaat is gemaakt in een nogal donkere periode en het positieve gevoel van de songs was een echte steun.

enola: Op de laatste plaat van Bloc Party wordt kritiek geuit op het leven in de grootstad, maar bij jouw muziek krijg ik het omgekeerde gevoel. Je lijkt Londen (als symbool voor de metropool) te zien als een fascinerende plaats vol frisse geluiden, geuren en culturen.
Klopt, de stad heeft uiteraard z'n donkere kanten, maar de verschillende smaken die de metropool in zich draagt, mogen ook beklemtoond worden. Ik woon al heel mijn leven in de grootstad en zeker in Bristol, mijn huidige woonplaats, is die variëteit erg groot. Die sfeer moest de plaat zeker uitstralen.

enola: Je hebt eerst in Londen gewoond. Ben je naar Bristol getrokken vanwege zijn status als hoofdstad van de triphop?
Niet bepaald (lacht). Ik ben naar daar verhuisd vanwege een vriendinnetje. Die relatie heeft niet standgehouden en ik ben er gewoon gebleven. In Bristol ben je constant omgeven door verschillende soorten muziek en het bleek de ideale plaats te zijn om zelf nummers te schrijven.

The best is yet to come

Is je missie geslaagd wanneer mensen het gevoel krijgen dat ze de beste jaren uit hun leven aan het beleven zijn wanneer ze naar je plaat luisteren?
Hmm, dat weet ik niet. Als dat zo zou zijn, ben ik uiteraard een gelukkig mens. Die albumtitel is eigenlijk meer bedoeld als een vraag. De beste tijd van je leven kan zich afspelen tijdens de jeugd, maar die periode kan ook pas veel later aanbreken. Iedereen moet voor zichzelf uitmaken wanneer die tijd zich aandient. Het was de vaagheid van die uitdrukking die me ertoe aanzette om er de albumtitel van te maken.

enola: Denk je dat die periode voor jou aangebroken is op muzikaal vlak of ligt de definitieve ontplooiing van je talent in de toekomst?
The best is yet to come, daar bestaat geen twijfel over. Mijn debuut is een behoorlijk naïeve plaat. Ik begon gewoon deuntjes in elkaar te knutselen en ik had er geen idee van dat ik op een korte tijd een platencontract zou tekenen. Wat je hoort, zijn gewoon songs die me blij maakten, meer niet.

enola: Je deed dan ook bijna alles zelf voor deze plaat. Viel dat mee?
Het grootste deel heb ik inderdaad zelf gedaan, maar niet alles. Voor de helft van de plaat heeft DJ Die me geholpen met de productie. Hij woont in Bristol, dus alles was snel geregeld. Ik heb alles opgenomen in m'n slaapkamer en ik wou echt een goede mix. Als ik de plaat had uitgebracht zonder zijn hulp zou alles veel minder goed geklonken hebben. Nu hebben de nummers dat ruwe kantje dat onontbeerlijk is.

Opwindende liveshow

Volgt er na je debuut een tour door Europa?
Ja, we gaan zeker toeren en we zullen ook in Brussel spelen. Dat zal voor in april zijn.
enola:
Wat mogen we verwachten, een one man-show als bij Jamie Lidell?

Nee, ik breng een vijfkoppige band mee. Je moet zeker langskomen want het is echt een leuke show. Ik geniet echt van het spelen met een groep. Hun invloed blaast nieuw leven in de nummers. Het is een echte studioplaat, dus dat bredere geluid is welkom en het maakt alles veel spannender. Ik ken de plaat nu al door en door en ze voelt al oud aan. Die opstoot van leven tijdens de shows maakt alles dus erg plezant.
enola:
Tot slot, heb je al enig idee hoe je volgende plaat zal klinken?

Die zal sowieso ook heel divers klinken, maar tegelijkertijd zal het verschil met m'n debuut toch aanzienlijk zijn. Er zullen bijvoorbeeld zeker vijf of zes nummers op staan die ingespeeld zijn met m'n band. Het album zal een spiegel worden van de liveshow. Hun invloed tijdens het schrijfproces zal zeker z'n vruchten afwerpen en voor een nieuwe wind zorgen. Tegelijkertijd zullen er ook nummers zijn die ik op m'n eentje heb afgewerkt of die zijn het resultaat van collaboraties met producers. Die mix vind ik erg belangrijk. Ik ben bijvoorbeeld aan tracks bezig met de mannen van Jazzanova en Marc Mac van 4Hero. We zullen wel zien wat daarvan komt.

enola: We wensen je alle succes toe. Bedankt voor het gesprek!

Welcome to the Best Years of Your Life is uit bij Brownswood/V2.

E-mailadres Afdrukken