Banner

Ozark Henry

''Ik ben een Don Quichotte''

Matthieu Van Steenkiste - 15 november 2004

Met The Sailor Not The Sea keert Piet Goddaer terug op het voorplan waar voorganger Birthmarks hem had gekatapulteerd. Niet geneigd tot louter herhalen, sleurt hij de toen verworven aanhang mee in de complexe wereld die hem op zijn eerste twee platen eigen was, terwijl hij tegelijk alweer een reuzensprong voorwaarts zet. Vier platen ver in zijn verhaal heb je nog altijd het gevoel dat hij nog maar aan het begin staat. Waarmee we ons verzekerd achten van nog vele boeiende hoofdstukken de volgende jaren.

Er is dan wel een behoorlijke tijd overheen gegaan, maar eigenlijk hebben de opnames maar 28 dagen geduurd en is de plaat al een half jaar af. "Praktisch gezien kon de plaat al begin mei in de winkels liggen, maar dat had geen zin," verklaart Goddaer, "het is een echte najaarsplaat." En door het grote succes van Birthmarks bleef hij ook maar toeren: "Zolang er publiek was bleef ik optreden, daarna kwam de soundtrack voor Sedes & Belli en toen ik eindelijk klaar was om aan een nieuwe plaat te beginnen vroeg Joost Zweegers me om de nieuwe van Novastar te produceren. Dat was niet meer dan evident aangezien ik die plaat mee had geschreven. En dus trok ik dan ook maar op theatertournee, iets wat ik eerst had afgewezen. Pas daarna kon ik aan The Sailor Not The Sea beginnen."

Sinds het verschijnen van Birthmarks is er veel veranderd in de wereld van Piet Goddaer. Was de bleke Kortrijkzaan vooraf nog een illustere onbekende voor de meesten, een man die in de marge van de popmuziek knutselde en zich er als grootste wapenfeit op kon beroemen dat David Bowie hem wel kon pruimen, plots werden alle spots op hem gericht. Drie jaar later is het nieuwe The Sailor Not The Sea dé Belgische release van het najaar. Zoals steeds blijft Goddaer er echter ijzig kalm bij.
Piet Goddaer: "Eigenlijk heeft dat succes niets veranderd, zeker niet als het om druk gaat. Integendeel: het zorgde zelfs voor meer enthousiasme omdat ik meer dan vroeger de zekerheid had dat er iemand op een nieuwe plaat van mij zat te wachten. Dan kan ik veel relaxter werken, ik wist dat er mensen zouden luisteren en mij een kans zouden geven."
"De opnames zelf heb ik weinig anders aangepakt: de basis heb ik thuis opgenomen, daarna zijn we de studio in getrokken. Het enige verschil is dat een paar sterke gastmuzikanten als Jah Wobble en Jaki Liebezeit (van Can, mvs) meespelen. En Audrey Riley hielp ook weer."
"Als er iets speciaals aan de plaat is, is dat alles wat je hoort ook live is ingespeeld, zelfs de meest vreemde geluiden, terwijl mijn vorige platen eigenlijk bijna pure programming waren, studiogeknutsel. Al is er nu ook nog wel wat geprutst. Maar de plaat klinkt wel strakker, warmer en organischer daardoor. Coherenter misschien ook."

enola: Ik heb de indruk dat het na het nogal éénduidige Birthmarks terug wat gelaagder mocht.
Goddaer: "Op een andere manier dan, want eigenlijk vind ik The Sailor Not The Sea puurder dan Birthmarks. En daardoor net complexer: ze is gesofisticeerder. Het is een echte karakterplaat: ze kan voor de luisteraar net zo goed lichtheid uitademen als dat er een koppigheid in zit."
"Of The Sailor Not The Sea een reactie tégen Birthmarks is? Dat zie je verkeerd: de nieuwe plaat heeft alle kwaliteiten die in mijn vroeger werk zaten. En waar ik vooral blij om ben: ik ben in mijn opzet geslaagd een plaat te maken waarop de singles niet opzichtig uit het geheel springen. Op sommige albums hebben de singles zo’n belang dat ze niet bij de plaat horen maar er opzichtig single staan te wezen. Wat ik geprobeerd heb is te zorgen dat je de singles niet voelt komen, dat ze de andere nummers niet wegconcurreren. De hele plaat is een trip en singles moeten het laatste zijn waar je mee bezig bent. Er staan singles op, maar ze zijn niet zo evident tot je ze uit de plaat licht en geïsoleerd naast oude singles zet. Dan zijn die plots de kleine broertjes tegenover die nieuwe."

enola: The Sailor Not The Sea voelt aan als een huiskamerplaatje, terwijl Birthmarks gemaakt was om over grote festivalweides te schallen. Is dat de invloed van de theatertournee die je vorige herfst ondernam?
Goddaer: "Onderschat deze plaat niet, speel hem maar eens luid. Het verschil zit hem in die paar nummers in het begin die hypnotiserend traag zijn. Die creëren intensiteit. Maar zet "Jocelyn" of "Vespertine" eens vollen bak: op Birthmarks staat geen enkel nummer dat op die manier stampt. Alleen laat je je meer ontroeren door de atmosfeer omwille van de manier waarop de plaat begint. Je wordt door "La Donna E Mobile" direct meegezogen in een bedwelmende atmosfeer."
"Ook live speelt dit album veel gemakkelijker. Er zit veel meer energie in de nummers dan. Maar dat wil niet zeggen dat het geen luisterplaat is: ze is zo gemixt dat zelfs als je ze luid zet er geen storende klanken in zitten. Zo is de plaat ook meer bestand tegen modes en tegen de tijd. Dat vind ik belangrijk."

enola: Wat heb je met de zee?
Goddaer: "Mijn vader woont aan de zee. En als je op zoek gaat naar metaforen kom je nogal snel daarbij uit. The Sailor Not The Sea is een beeld dat ik voor ogen had en slaat op het overdreven koesteren van de warmte van de zomer, zoals een korte, intense Scandinavische zomer: ze duurt maar een goeie twee maanden en daarin is er alleen maar licht. Die zomer barst uit zijn voegen; alles moet daarin gebeuren voor die oneindig lange winter herbegint."
"Het is een soort intensiteit die ik verbind met het beeld van de onbestorven weduwe: een schippersvrouw wiens man is vergaan op zee en waarvan het lichaam nooit is geborgen. Er bestaat dat archetypische beeld van zo’n vrouw die op een zonovergoten pier over de zee staat uit te kijken, te wachten op haar schipper. Veel mensen zien enkel de lichtheid van dat beeld: ’blauwe lucht, heldere zee’, maar onderhuids zit de ongelofelijke zwaarte van die vrouw die almaar over het water uitkijkt. Niet naar de zee, maar naar haar schipper die is verdwenen."
""At Sea" heeft weinig met de zee te maken. Dat is gewoon een Engelse uitdrukking dat je iets kwijt bent. Als je relatie ’at sea’ is, ben je het kwijt. Maar het is wel fijn om op een plaat met die titel dan allerlei uitdrukkingen die naar de zee te verwijzen te gebruiken."

enola: "At Sea" doet ook heel erg denken aan je samenwerking met Joost Zweegers op zijn laatste plaat. Is de beïnvloeding in twee richtingen gegaan?
Goddaer: "Dat is normaal hé. Maar ja: Joost heeft aan dat ene nummer meegeschreven. Het is echter niet zo evident als je zou denken: ik heb dan wel aan de hele Another Lonely Soul meegeschreven, sommige dingen daarop waarvan je zou denken dat ze van mij komen zijn van Joost en omgekeerd."

enola: Denk je dat het publiek dat je ontdekte met je vorige plaat je nog gaat volgen op deze plaat?
Goddaer: "Dat wordt veel gezegd, dat Birthmarks commerciëler was, maar lees er nog eens de recensies van toen op na? Ook toen vond iedereen het een erg goeie plaat maar vroegen recensenten zich af of er deze keer wel de grote singles op stonden. En eigenlijk is die plaat beginnen te verkopen doordat ze zo goed verkocht. Het is heel voorzichtig vertrokken, we werden al eens gedraaid, toen begonnen we in De Afrekening en plots stonden we wekenlang op één. En de plaat verkocht rustigjes aan. De volgende single "Sweet Instigator" deed hetzelfde en Birthmarks bleef maar verkopen. Dus iedere keer als een plaat uitkomt, slaat ze wel aan bij bepaalde mensen, maar of ze ook een commercieel karakter heeft, dat moet dan nog blijken."

enola: Drie jaar geleden verklaarde je de transparantie van Birthmarks door te verwijzen naar je freejazzproject Sunzoo Manley, waar je alle moeilijkdoenerij in kwijt kon. Van dat groepje hoorden we niets meer, je trok de "moeilijkdoenerij" terug Ozark Henry in. Bewust?
Goddaer: "Welja, eigenlijk voel ik me een beetje Don Quichotte: ik trek wel op zoek naar extremen, maar ik wil die wel voor een groot publiek brengen. Het is tegen windmolens vechten: het publiek ook bij de minder evidente nummers meekrijgen. Je moet het zo zien: als niemand meer uit zijn hoofd rekent en steeds een rekenmachine gaat gebruiken, kan er binnenkort niemand meer rekenen. Ik wil niet in hokjes denken, maar daar net uit breken en alles naast elkaar leggen. Ik weet het: het is idealistisch, maar ik doe dat wel."

enola: Dat doet me wat denken aan mijn Donna-luisterende zussen. Telkens als ze bij mij komen, vragen ze enthousiast wat er opligt — of het nu Tom Helsen of Mercury Rev is — maar dat soort muziek ontdekken ze gewoon niet, omdat ze zich tevreden stellen met de onzin die die hitradio’s over hen uitbraken.
Goddaer: "Dat is het net ja: ik wil dàt publiek bereiken. En daarom speelde ik ook nog steeds "Rosamund is Dead " (van op zijn debuut I’m Seeking Something That Has Already Found Me, mvs) toen ik Birthmarks toerde. Met een houding van: ’nu ik jullie aandacht heb, luister ook hier eens naar: dit is ook tof hé?’."

Ozark Henry treedt op 3 december op in de Ancienne Belgique

E-mailadres Afdrukken
 
Ozark Henry

Advertentie

TEST