Banner

Venus In Flames

''Ik heb met opzet een schone, rijke popplaat gemaakt''

Matthieu Van Steenkiste - 15 september 2004

Een klein jaar na de release van Notes Of Tenderness is Venus In Flames in Vlaamse rockmiddens een householdname geworden. Optredens op Dranouter, Lokerse Feesten en Marktrock bewezen dat hij ook een midsize festival perfect aankan, en dus is het tijd voor de volgende stap: begin deze maand kwam de debuutcd van de man — wiens moeder hem nog steeds Jan De Campenaere noemt — uit in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk, een tour daar volgt binnenkort. Goddeau zorgde voor het uitwuifinterview.

enola: Notes Of Tenderness is nu bijna een jaar uit. Hoe kijk je terug op de periode sinds je derde werd in de RockRally van 2000?
De Campenaere: "Het was moeilijker dan ik me had voorgesteld, want het heeft niet ongelofelijk geboomd van in het begin. Maar ik voel dat het nu wel stap voor stap groeit; ik speel nu bijvoorbeeld op veel grotere festivals dan vorig jaar. En zolang ik het elk jaar een beetje verder kan schoppen is het voor mij goed. Al blijft het ultieme streefdoel van mijn muziek te kunnen leven. Als dat ooit zou lukken, ben ik gelukkig."

enola: Je kunt er nog steeds niet van leven?
De Campenaere: "Net niet. Op dit moment levert het ongeveer een halftijdse wedde op en voor de rest is het bijklussen geblazen: hier eens drie maanden, daar zes maanden. Ik heb een jobje in een bioscoop gehad, bijvoorbeeld. Neen, ik werd niet vaak herkend toen ik daar werkte. Ik ben geen BV. Hier op Marktrock weten de mensen wel wie ik ben, maar ik kan nog altijd rustig in een grootwarenhuis rondlopen."

enola: Je opent Notes Of Tenderness met "I’m on a lonely trip/a highway of melody/making the pieces fit/learning to set them free". Dat klinkt bijna alsof je jezelf op een missie beschouwt.
De Campenaere: "Ja, dat was een statement: ’dit is mijn passie, hier ben ik fulltime mee bezig’. Het zegt wat de cd is: mijn plaat, geen compromis. Ze vat alles waar ik mee bezig ben."

enola: Uiteindelijk heeft het nog behoorlijk lang geduurd voor je debuutplaat er kwam. Het enige teken van leven tussendoor was de Cynthia’s Gone-EP.
De Campenaere: "En die EP kwam er ook al pas een goed jaar na de RockRally. We hebben veel tijd gestoken in het zoeken naar een platenfirma in de periode nadien en het duurde héél lang voor we daar uit waren. Daarna sleepte de preproductie van Notes Of Tenderness nog eens een jaar aan, terwijl ik op tournee ging. Zo vliegt de tijd natuurlijk voorbij."
"Tja, iedereen bij de platenfirma’s doet het in zijn broek als ze er aan denken iets te moeten uitbrengen. Ze nemen geen risico’s meer. Die zoektocht naar een label ging dus niet al te vlot en je kunt het een vorm van ’eigen beheer’ noemen dat ik op het labeltje van mijn manager (Lipstick Notes, mvs) zit. Al heeft hij ook Gorki en Arid onder contract en wordt het dus wel een echt label. Het is echter niet te vergelijken met Mintzkov Luna, dat alles zelf financierde."

enola: Waarom viste je "Cynthia’s Gone" nog op voor de full-cd? Uiteindelijk had dat nummer het al niet slecht gedaan voordien, iedereen kende het van de EP.
De Campenaere: "Dat was toch belangrijk hoor. Niet voor België, waar de mensen het nummer inderdaad al voldoende kennen, maar we zijn vastbesloten internationaal te gaan. En de EP is niet in het buitenland verschenen. In Nederland, Duitsland en Frankrijk kennen ze "Cynthia’s Gone" nog niet, en je kunt één van je betere nummers toch niet laten liggen?"
"Het is niet evident internationaal te gaan, het is een kwestie van hard sleuren en timmeren aan de weg. Nu proberen we Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk in beweging te brengen door daar te touren. Eigenlijk gaat het in Duitsland beter dan in Nederland, waar radio’s hypercommercieel zijn. Daar raak je niet binnen, tenzij je Britney Spears heet."
"Dat succes in Duitsland komt totaal onverwacht overigens: we zitten daar bij een klein onafhankelijk label maar ze draaien ons daar wel op Radio 1 en 2, wat je kan vergelijken met Studio Brussel en onze Radio 2. De single zit in hun playlists en begin september komt de plaat er uit. In Nederland is hij al een half jaar uit en verkochten we niet ongelofelijk veel: een 1500 stuks. Niet echt denderend, maar alle beetjes helpen."

enola: "Beter een flop in Duitsland dan een hit in België", hoor je wel eens.
De Campenaere: "Goh. Dat is zo, ja. Maar je wilt toch ook erkenning in eigen land. Nu de plaat in Duitsland uit is en de single het zo goed doet, krijgen we wel fijne feedback. Via de platenfirma krijgen we verslagen van alle radiozenders met het aantal keer dat we gedraaid worden. ’We zijn toch niet slecht bezig’, denk je dan. Ik ben benieuwd naar de reacties als we daar gaan touren."

enola: Je noemde Notes Of Tenderness zelf een ’herfstplaat’? Hoezo?
De Campenaere: "’t Is een vrij melancholische plaat, hé: er staan toch niet echt van die vrolijke meezingbare zomernummers op. Al valt dat al bij al nog goed mee: we hebben op een aantal festivals gespeeld deze zomer en er werd af en toe toch duchtig meegezongen. Het kàn dus."

enola: Eén van de meestgehoorde kritieken op de plaat was wel dat ze nogal braaf en gepolijst klonk. De invloed van producer Gert Bettens?
De Campenaere: "Ik weet het niet. Ze klinkt zo proper omdat ze nu eenmaal zo opgenomen is. De plaat is in een goeie studio opgenomen, gemixt in de Abbey Roadstudios,…. Ik heb met opzet een schone en rijke popplaat gemaakt. Het was absoluut de bedoeling niet een alternatieve plaat uit te brengen. Maar ach, de critici zullen wel gelijk hebben zeker? Ik doe gewoon mijn zin."
"Die mastering daar kostte veel, maar het kon er van af. Toen toch nog. Nu zitten we echter nog steeds niet aan een break-even met de plaat. Ik hoop dat het met Duitsland en Frankrijk zover komt, want ze heeft een bom geld gekost. We hebben in de beste omstandigheden gewerkt — een echte luxe om zo te werken. Maar als je in Abbey Road kunt gaan mixen zeg je geen neen hé."
"Ik sta nog achter de keuzes die ik toen maakte, maar misschien dat de volgende plaat ietsje ruiger zal zijn. Sowieso harder en meer up-tempo — Rock ’n roll zeg maar, met meer distortionpedalen. Ik schrijf de songs nog altijd alleen, maar— dat is de invloed van de band— het is zalig om er op het podium voor te gaan. Al denk ik wel dat ik binnen een aantal jaar eens een echte soloplaat op zijn Elliott Smiths uitbreng, of een echte rockplaat. Op Notes Of Tenderness staat het allemaal wat door elkaar. In het vervolg wil ik dat wat opsplitsen."

enola: Wat brengt de toekomst nu? Speel je al veel nieuwe nummers?
De Campenaere: " Ik heb thuis al pàkken nieuwe nummers liggen, met de groep spelen we er live al drie van. We willen nu eerst nog goed touren, maar als het even kan wil ik voor volgende zomer al een nieuwe plaat uithebben. Ik wil al die nieuwe nummers wel eens gaan uitbrengen. Maar dat hangt af van hoe lang we gaan touren."

enola: Jij blijft duidelijk de songschrijver, maar invloed van je band is er ook, merk je zelf op. In hoeverre is Venus In Flames nu een groep of een soloartiest?
De Campenaere: "Het centrale punt blijft dat ik alle nummers schrijf, maar meer dan vroeger wordt de volgende cd wel een groepsplaat. We werken de songs samen uit: iedereen heeft zijn bijdrage; het is niet dat ik dirigeer "nu wil ik zo’n gitaartje hier, en dat soort drum daar". Vergelijk het eerder met een groep als Starsailor waar je ook één songschrijver hebt, maar de groep wel mee uitwerkt."
"Maar ja, de naam zorgt wel eens voor verwarring. Ik heb het mijzelf moeilijk gemaakt zo, maar voor mij is Venus In Flames een schuilnaam, waaronder ik voor mijn part een jazzplaat kan opnemen, of een rockplaat, … Het is gewoon een naam en waar die dan voor staat, dat zien we wel."

E-mailadres Afdrukken
 
Venus In Flames

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST