Banner

nieuws.enola

GOODBYE 2017 :: Fleet Foxes :: Third Of May/Ōdaigahara

Met herbevestigend werk van voorheen prominente afwezigen als Wolf Parade, Grandaddy, en ons eigen Millionaire en Absynthe Minded, leek 2017 soms het Jaar Van De Comeback. Eén terugkeer uit hiatus stak er evenwel met kop en schouders bovenuit: met derde Crack-Up maakte Fleet Foxes simpelweg de beste folkplaat van het jaar. Lead single “Third Of May/Ōdaigahara” lijkt met zijn bijna 9 minuten niet direct de meest evidente keuze ter promotie van het album, maar is wel de sleutel tot het mysterie, en daarom onontbeerlijk.

 

ENOLA VI.BE: THE SPACELYS

Maandelijks selecteert enola.be op vraag van Poppunt een aanstormend talent uit de grote vi.be-poel. Deze keer: The Spacelys.

   

GOODBYE 2017: Pharmakon :: No Natural Order

Ook al wilde Margaret Chardiet met haar vierde Pharmakon-album Contact meer toenadering tot haar luisteraar zoeken, nam die stap nog steeds de vorm van een aantal flinke muilperen aan. Op iets meer rechttoe-rechtane power electronics brult ze nog steeds de longen uit haar lijf. Het album leidde echter tot een grootsere ervaring bij excellente live-passages waarin zowel het technische vernuft als de rauwe vocale energie des te sterker overkwamen.

   

GOODBYE 2017 : Alt-J :: Adeline

Even ogenschijnlijk vernietigend als This Is All Yours (op Metacritic haalt het album met 70 procent maar één puntje minder dan het debuut) werd hij niet ontvangen, maar het derde album dat tien jaar na oprichting van de band werd uitgebracht zal niet hoog in eindejaarslijstjes opduiken. En toch herbergt Relaxer enkele pareltjes.

   

GOODBYE 2017: Iron Chic :: Let's. Get. Dangerous.

Winter time and the living ain't easy. Het begint meestal een paar dagen na het bezoek van Sinterklaas: de belletjes, de strijkers, Mariah bloody Carey. Het zijn harde tijden voor de cynische medemens, die zich plots omringd ziet door horden knuffelzombies, bomen die om de een of andere reden plots binnen moeten staan, melige Disneyfilms en mierzoete snertmuziek. Bij wijze van insuline-injectie wordt Oi To The World van The Vandals (met klassiekers als "Christmas Time For My Penis", "Hang Myself From The Tree" en "My First Christmas As A Woman") opgeduikeld en een dag of twee op non stop en hoog volume gedraaid, alvorens de behandeling wordt voortgezet met een paar weken andere teringherrie. En voor een scheut van de beste teringherrie van 2017 grijpt een béétje cynicus naar You Can't Stay Here van Iron Chic.

   

GOODBYE 2017: King Gizzard & The Lizard Wizard :: Crumbling Castle

Er zijn zo van die groepen die blijkbaar een oneindig vatje inspiratie hebben staan. King Gizzard & The Lizard Wizard is daarvan misschien wel de overtreffende trap: het Australische septet beloofde dit jaar maar liefst vijf platen uit te brengen, en slaagde er vooralsnog in om vier daarvan waar te maken. Belofte voorlopig nog niet gebroken, want ze hebben nog tien dagen om die vijfde te droppen – spannend! Bovendien zijn al die platen nog eens de moeite waard om hun eigen redenen, maar recentste worp Polygondwanaland heeft met de mastodontische opener “Crumbling Castle” misschien wel de overtuigendste troefkaart in huis.

   

Festivalnoise
Kort
Uit ons archief
Banner

TEST