Banner

Kiezen zonder te verliezen

enola's grote Pukkelpopparcours

Evert Peirens - 14 augustus 2018

Pukkelpop, da’s jaar na jaar clashes met hartverscheurende keuzes gegarandeerd. Een overlappingsvrij parcours dat al het lekkerste combineert, is eigenlijk bij voorbaat uitgesloten, maar enola doet toch een verwoede poging om minstens op de hoogtepunten te wijzen. Zo is er altijd voldoende ruimte om een hamburger binnen te steken.

Woensdag

Een groot festival mogen openen: het is de natte droom van menig artiest, en op woensdagavond is die eer weggelegd voor de existentialistische noiserock van dirk. (Castello, 19:00). Met singles als “Gnome” bewees de band rond Jelle Denturck zich als een van de interessantste bands van de nieuwe vaderlandse lichting, al is het ondanks de vlotte melodieën geen evidente kost. Maar ach, waarom ook niet eens Pukkelpop starten met een oplawaai waar de oren nog uren van blijven fluiten? Beter dan die designerhamburger, alvast.

Later op de avond mogen de inheemse gevestigde waarden hun ding komen doen. Maarten Devoldere loopt al enkele jaren podia allerhande plat met zijn Warhaus (Castello, 00:30), en zijn We Fucked A Flame Into Being fleurde menig eindejaarslijstje op. Eigenlijk is het al donderdag als Warhaus start, maar een zwoele nacht om in weg te zwalpen is Devoldere op het lijf geschreven. Een beetje Serge Gainsbourg heeft zijn Jane Birkin nodig, en Devoldere heeft het geluk de bevallige Sylvie Kreusch in zijn schaduw te hebben. Ideaal om de eerste Pukkelpop-nacht in te zetten.

Donderdag

Phoebe Bridgers (Club, 15:35) maakte met Stranger In The Alps misschien geen absoluut overtuigend debuut dit jaar, maar gun haar toch een bezoekje. De jonge singer-songwriter had in maart voor een Belgisch publiek moeten staan, maar dat ging uiteindelijk niet door. De plaat kon ondertussen wat rijpen, en nu is het zover. Laten we niet vergeten dat ze zowel Ryan Adams als Conor Oberst op speed dial heeft staan sinds ze nog maar een tiener was. Hoeveel namen op de affiche kunnen dat zeggen? Juist.

“Hipper dan Superorganism (Castello, 17:45) wordt het dit jaar niet”, wist (pn) eerder dit jaar over dit internationale zootje ongeregeld te zeggen. Hun eerste keer in België, in Botanique eerder dit jaar, bevestigde losjes de hype. Nu mag de bende, met oorsprong in de Verenigde Staten, Japan, Nieuw-Zeeland en Zuid-Korea, nog eens een hele Pukkelpop-tent een vonk op het bakkes komen verkopen. Wie wil horen hoe de redding en misschien wel de toekomst van de popmuziek klinkt, staat op donderdag pal vooraan in de Castello. Wees vooral op tijd!

De eindspurt op donderdag is er één om duimen en vingers bij af te likken, met twee bands die geen introductie nodig hebben. Eerst is er The War On Drugs (Main Stage, 21:00) en na een intermezzo van een uur – ga gerust nog zo’n glutenvrije designerhamburger binnenwerken, maar blijf in de buurt – Arcade Fire (Main Stage, 23:30). Beide bands lieten eerder nog respectievelijk de Lotto Arena en het Sportpaleis vollopen. Dit een-tweetje had net zo goed de afsluiter van het festival kunnen zijn.

Vrijdag

Niet alleen op woensdag, maar ook op vrijdag is het België boven! Start de dag met Beraadgeslagen (Castello, 13:20): zo’n band die de beschrijving tart, en dat nog graag doet ook. Het project van toetsenist Fulco Ottervanger en drummer Lander Gyselinck is, als het van moeten is, grofweg te klasseren onder jazz, maar die vlag dekt de lading echt niet. Muziek met een onstilbare honger naar experiment is het, wars van regels, soms raar maar vooral boeiend. Kortom, “jazz op ’t randje”, zoals (gp) het hier al beschreef. Wie zijn muzikale blik wil verruimen, weet vrijdagnamiddag waarheen.

Het was een nieuwtje dat enkele maanden terug met verstomming sloeg: Steak Number Eight (Marquee, 15:55) houdt ermee op! Goed, Brent Vanneste en co lieten wel nog verstaan niet radicaal te kappen met muziek, maar alvast de naam niet meer te gebruiken, als was het een anker dat gelicht werd. Op Pukkelpop speelt de postrock-sludgemetalband de voorlaatste keer van z’n leven (de echt állerlaatste keer is op 2 november in de Vooruit in Gent, als daar nog plaats zal zijn) onder de huidige noemer. Eigenlijk hoeft dat verder helemaal geen betoog.

Amenra (Marquee, 21:45) zou eigenlijk ook geen overtuiging moeten vergen om publiek te trekken. De postmetal van Colin H. van Eeckhout kan zelfs de zwaarste metalheads doen huilen om hun moeder. Om maar te zeggen dat dit pijn gaat doen, aan lichaam én geest. Elk optreden van Amenra is een bloedstollende, overrompelende, veeleisende belevenis die zijn gelijke niet kent. En toch moet u op de eerste rij staan, maar laat dan vooraf wel die vegan glutenvrije designerhamburger links liggen.

Zaterdag

Rolling Blackouts Coastal Fever (Lift, 16:45) komt, na de passage in de AB Club eind mei, voor de tweede keer naar België dit jaar. Hope Downs, het debuut van de Australiërs, werd quasi unaniem positief onthaald en de EP’s die aan de langspeler voorafgingen, waren ook puike visitekaartjes. De grote massa moet precies nog mee, maar fans van eerlijke gitaren die een potentiële revelatie willen meemaken, staan dus even paraat als Rolling Blackouts C.F. voor hen. De mates hebben al de intentie uitgesproken ons aan het dansen te brengen. Klinkt goed? Afspraak in de Lift!

Voor een portie maatschappijkritiek moeten we bij de punk-hop van Sleaford Mods (Castello, 19:25) zijn. Jason Williamson is nog altijd kwaad en bitter, Andrew Fearn lengt Williamsons gevatte furie nog altijd aan met minimalistische beatloops en het resultaat is nog altijd topentertainment. Wie de blutsen uit dat geschopte geweten wil polijsten, kan wat later terecht bij King Gizzard & The Lizard Wizard (Club, 21:20). De Australische psychrockformatie bracht vorig jaar vijf platen uit, wat het totaal sinds 2012 op dertien brengt, of gemiddeld meer dan twee per jaar. Daarmee hebben ze eigenlijk gewoon te veel materiaal om hun energetische liveshows mee op te vullen. ’t Is altijd wat.

Wie niets kan aanvangen met headliner Kendrick Lamar (Main Stage, 23:45) en onderwijl genoeg heeft van die te dure vegan glutenvrije designerhamburgers, kan op zaterdag de nacht inzetten met Cigarettes After Sex (Club, 23:45). De setting voor de dreampop op het kruispunt van naïeve romantiek en zwoele erotiek is er alvast boenk op. Kwart voor twaalf op de laatste dag, de kinderen zijn al gaan boilerroomen, bij de rest zit het festival al finaal in de kleren, maar de nacht is nog net jong genoeg om te proberen die vlam die al van woensdag door uw gezichtsveld en dromen loopt, het hof te maken volgens de regels van kunst. Wie zijn of haar vlam al vond, kan gewoon wat tips meepikken van Greg Gonzalez en de zijnen. Vergeet al die hittegolven, dit wordt nog heter.

E-mailadres Afdrukken