Banner

BILAN TRICOLORE

Lennert Hoedaert - 30 april 2018

Tweemaandelijks maken we een bilan op van de opvallendste en eigenzinnigste Belgische parels van de afgelopen weken. Vandaag: Piquet, Hermànn, Teen Creeps, Youff en Onmens.

Drie jaar na een eerste EP keert Piquet terug met het langverwachte debuut De Meute. De band rond de charismatische zangeres Lien Moris klinkt nog altijd tegendraads en hypnotiserend. In “De Meute” oefenen een riff met een serieuze hoek af en een hypnotiserende stem een doldwaze paringsdans uit. Het is net als “Tijdsdruk” een complex nummer geserveerd op een bedje van hoekigheid - of is het gekkigheid? Alleszins gaan ze zich als een mantra diep in de hersenpan nestelen, zoals alleen Piquet dat kan. Het meest grillige nummer is “King Kong”, dat je enkel met een tegendraadse, snijdende riff en schreeuwerige stemmetjes kan vastgrijpen.

Geen Piquet zonder subtiele speelsheid. In “Laatste Indruk” weerklinkt tussen de donkere soundscapes een lichtvoetig gitaarlijntje. “Mijn(en)” herbergt naast strijkers ook een oosters psychedelisch kantje. Ook deze nummers bevestigen dat Moris een unieke muzikante is in de Belgische muziekscene. Een rusteloze ziel met een heel eigen, hypnotiserende stem. En onvergelijkbare nummers die twee uitersten combineren: poppy en lichtvoetig aan de buitenkant, tegendraads en bezwerend onderhuids. Haar debuut is een geestverruimende hutsepot van tegendraadse rock, duizelingwekkende funk, oosterse psychedelica en rake pseudo-Nederlandse teksten. Fans van alles tussen Deerhoof en Eefje de Visser: spits uw oren!

Hermànn vat dan weer al het kwalitatieve Belgische lawaai van de afgelopen jaren perfect samen: van de duistere sludge van Amenra tot de alles versplijtende noiserock van The K. en Raketkanon. Dit trio bestaat uit de piepjonge talenten Laurent Vanden Broecke, Arno De Bock (Portland) en Nathan Ysebaert (Shtt) en kwam eerder aan bod in onze selectie jong geweld. Met verbluffende optredens deden ze de verwachtingen voor hun tweede EP hoog oplopen.

“e” is een nietsontziende brok noiserock. Schreeuwerig, vuilgebekt en rokerig: zo hebben we het graag. Toch missen we een échte song. Die vinden we ook niet in “Radio Edit”, maar we herkennen wel de invloed van Raketkanon in de drumuithalen en gitaaruitbarstingen. “Muchacho”, waarin de schreeuwvocalen door merg en been gaan, is dan weer stonerrock van de bovenste plank.

Met de twee laatste nummers wordt het pas echt interessant. “Scrupules” heeft niet alleen die o zo typische beukriffs, we horen eindelijk eens cleane vocalen en melodieën die evengoed op een plaat van Mastodon of Steak Number Eight zouden kunnen staan. “Nausea” is nog sterker: een meer dan tien minuten durende trip die opgefleurd wordt met toetsen van Michiel Renson (Shtt) en de zweverige vocalen van Hannah Vandenbussche (Rumours). De opbouwende, duistere gitaren doen wat aan Amenra denken, maar ze monden uit in een intrigerend nummer dat meer een eigen stijl laat horen. Meeslepend tot en met, en goed om een whiplash aan over te houden. Kijk toch maar uit voor dat Hermànn.

De indierockers van Teen Creeps zijn een beetje vriendelijker voor de oren maar daarom niet minder rockend. Wel integendeel. Het debuut van dit Gentse trio sleept je mee van de eerste tot de laatste noot. Het begint allemaal bij de verschroeiende snare van drummer Ramses Van den Eede (Hypochristmutreefuzz) in “Sidenote”. Een oorwurm van een nummer en tegelijk één brok emotie en decibels. Alsof J Mascis en Thurston Moore weer twintig jaar zijn en hun allereerste bandje starten.

Ook in “Hindsight” komen Dinosaur Jr., Pavement en Fugazi overduidelijk bovendrijven, maar ach, dat vinden we niet erg. Zelden een band gehoord die met zoveel passie een eigen, fris geluid uit zijn invloeden destilleert. Ook “Mercury” combineert twee dingen die andere rockbands niet zouden aankunnen: het is een dijk van een single en tegelijk een melancholische mokerslag. Teen Creeps kan dus een goeie song schrijven, verschroeiend uit de hoek komen en toch heerlijk toegankelijk klinken.

”Forging Kindness” is de kers op de taart van een goudeerlijke plaat van een goudeerlijke band, die zijn enorme potentieel eigenlijk al bewezen heeft met een EP in 2014 en hevige concerten. Teen Creeps geeft met Birthmarks alle betweters die beweren dat rock morsdood is lik op stuk.

In se speelt het Gentse duo Youff ook een soort rockmuziek, ware het niet dat Et Cetera zo hevig is dat het meer als noise beschouwd kan worden. De eerste noten van “Fish Nor Flesh” jagen u onmiddellijk de stuipen op het lijf, en meteen ook de gordijnen in. Deze plaat is hondsbrutaal en dissonant, en dat tien nummers lang.

Toch zijn we erin geslaagd enkele favorieten uit deze oplawaai te filteren, met hevige hoofdpijn en enkele gebroken glazen tot gevolg. In “No Glove Loved” wordt er tot bloedens toe op los geschreeuwd, terwijl een basriff zelfs de ingewanden op een andere plaats blaast. “Jerking Myself To Jesus” is wat de (wansmakelijke) titel betreft niet echt onthoudenswaardig, maar op muzikaal vlak wel serieus de moeite. Het is net als “Permafuck” een bom van een nummer dat iedere muzikale durfal en fan van Lightning Bolt zou moeten aanspreken. Afsluiter “Kwaadmechelen” is een duizelingwekkende noiserit van liefst elf minuten. Als u dit beest niet doorstaat: niet getreurd. Het is er eentje voor de volhouders. “Ranging From Hard And Primitive To Fast And Energetic”, staat op de Facebook-pagina van Youff te lezen. We zouden deze plaat niet beter kunnen samenvatten.

Een band met machinale beats, verschroeiende gitaren en hondsdolle vocalen als vaste ingrediënten maakt nul procent kans om ooit een Afrekening-hit te scoren. Maar dat is ook nooit de ambitie geweest van Onmens, het project van Bert Minnaert (Kapitan Korsakov, Jukwaa, The K., Burroughs & Crane en tientallen andere bands) en Kasper Van Esbroeck. Het liefst van al zetten ze een zweterige, naar schraal bier stinkende undergrondkeet op stelten.

En we hebben ook goed nieuws voor de fans: de (nog altijd loodzware) muziek op Doopgrond is wel degelijk te onderscheiden van zijn voorgangers Witruimte (2016) en Misdracht (2015). Het lijkt bij momenten of Death Grips zich aan ebm waagt in de legendarische Boccaccio. Opener “Blue Blood” is er meteen boenk op. Ook “Dorpshond” - wat een geniale titel - is dansbaar, extreem lawaai dat op alle ledematen inwerkt.

Over het algemeen is de derde plaat van Onmens elektronischer dan zijn voorgangers - ook “Dirt” lijkt recht uit de clubs te komen. Toch zijn er een aantal uitzonderingen, zoals het obscure, meer ingehouden “Blank”. Pas op: voor een normale muziekfan is dit nummer nog altijd ontoegankelijk, maar het laat toch een ander Onmens horen. Zowel fans van Raketkanon als adepten van Nine Inch Nails, Ministry of The Neon Judgement zullen Doopgrond zeker kunnen smaken. Het is een indrukwekkende spreidstand die weinig andere bands in het hardere genre aankunnen. Ga dat zien op Dour!

Piquet :: De Meute. https://www.facebook.com/Piquetmusic/
Hermànn :: e. http://www.facebook.com/hermanntheband/
Teen Creeps :: Birthmarks. https://www.facebook.com/teencreepsband/
Youff :: Et Cetera. https://youff.bandcamp.com/album/et-cetera-2018
Onmens :: Doopgrond. https://soundcloud.com/onmens

E-mailadres Afdrukken