Banner

Feedback door de woestijn

Enola’s doldwaze Desertfestverkenning

Bart Van Put - 10 oktober 2017

Nog een halve week en we kunnen weer drie dagen teren op een dieet van bier, zweet, distortion en leren jekkers, want dan is het intussen de vierde keer dat de Desertfest-karavaan halt houdt in het Antwerpse Trix. Het beproefde concept (dat edities heeft in Londen, Berlijn en sinds kort ook Athene) blijft trouw aan de basis van stoner en retro, maar laat ook uitspattingen toe richting doom en psych. Dat maakt Desertfest niet meteen de hoogmis voor muzikale ontdekking zoals Roadburn, maar houdt niettemin betrouwbaarheid en degelijkheid hoog in het vaandel. Tijd dus om de Nilfisk-stofzuiger onder de metalfestivals ook dit keer weer eens flink onder de loep te nemen, en u met zachte, doch licht dwingende hand naar de tofste, raarste of interessantste acts te voeren.

Minami Deutsch - Vrijdag, Canyon Stage

Japanner-alarm!!! Op deze, toegegeven, minst opmerkelijke dag zijn het de Jappen die moeten zorgen voor het avontuur en de spanning. En laat die kerels daar nu net heel erg goed in zijn. Dit trio uit Tokio houdt, zoals vele van hun landgenoten, niet bepaald van conventies, en bricoleert een hoogst eigen versie van de psychedelische krautrock die aan de basis van hun sound ligt. Een aangename afwisseling tussen de minder avontuurlijke stoner- en doombands van vrijdag.

Lowrider - Vrijdag, Desert Stage

Het is natuurlijk niet omdat vrijdag geen hoogvlieger voor ontdekkingsreizigers is, dat er niks interessants te beleven valt. Neem nu het Zweedse Lowrider. Zij kwamen in 2000 uit het niets opdagen met Ode To Io, een plaat die voor onoplettende oren recht uit de Kyuss-catalogus kon komen. Zowat het hele album ademde het geluid en de sfeer van de oude stonerplaten van midden jaren negentig uit. Dat leverde hen indertijd bakken kritiek op, maar intussen is hun reputatie als wegbereiders van de stoner-revival in ere hersteld. Na die ene plaat verdween Lowrider weer even snel als ze gekomen was, om vorig jaar plotsklaps weer de versterkers in te pluggen. We zijn benieuwd hoe de nummers van Ode To Io tegenwoordig klinken, want veel nieuw werk zit er niet meteen aan te komen. Maar hey, who the fuck cares!

White Manna - Zaterdag, Vulture Stage

Eerlijk? Veel weten we niet echt van White Manna. Even zoeken dus. Google verwijst ons naar een christelijk fastfoodrestaurant in New Jersey, Facebook en de Desertfest-homepage naar een viertal Californische spacerockers (toegegeven: we hebben toch éven getwijfeld). Spotify laat ons echter een band horen die duidelijk de psycedelische mosterd gehaald heeft bij bands als White Hills en Wooden Shjips. Dat wordt overduidelijk weer drie kwartier trippen. Helemààl niks mis mee. Maar we blijven toch geïntrigeerd door die christelijke hamburgers.

Church Of The Cosmic Skull - Zaterdag, Canyon Stage

Sommige bands beluister je voor de muziek, anderen spreken dan weer aan omwille van hun aparte imago, of soms zijn ze gewoon lekker fout. Church of the Cosmic Skull heeft het zo’n beetje allemaal. Een shitload coole Black Sabbathriffjes, catchy nummers met een maffe twist hier en daar, een compleet over-the-top hippiecultus-imago, overstuurde orgeltjes, straffe vocale harmonieën en veel te veel fucking regenbogen. In de Desertfest-lineup die dit jaar toch wel bijzonder arm is aan vrouwen (toch een oud zeer binnen de scene), is dit de enige band met maar liefst drie dames in het linies. Daar komt dus al die peace en love vandaan. Warm aanbevolen!

Windhand - Zaterdag, Desert Stage

De steile opgang van deze doomband uit Richmond, Virginia begon in 2013, toen hun tweede plaat Soma uitkwam op het befaamde Relapse-label. Ze namen toen ook stormenderhand de Europese podia in, met een memorabele passage op het hoofdpodium op Roadburn in 2014 als hoogtepunt. Een jaar later zorgde de opvolger Grief’s Infernal Flower voor de bevestiging, maar de stormloop op Europese podia bleef, onder meer door een gecancelde tour, uit. Nu belooft het vijftal rond de fantastische zangeres Dorthea Cotrell een dikke revanche op de mainstage van Desertfest. Er zijn maar weinig doombands die zo’n onweerstaanbare swing in hun nummers kunnen legen als Windhand. Dus dit wordt ongetwijfeld een optreden waar zowel de nek- als heupspieren flink van zullen afzien. Sla maar alvast een extra bus reflex-spray in. U zult het nodig hebben.

Graveyard - Zaterdag, Desert Stage

Van een revanche gesproken! Vorig jaar zou Graveyard één van de headliners op Desertfest moeten geweest zijn; splitten die kerels toch wel niet krèk een week op voorhand zeker! De teleurstelling was toen begrijpelijkerwijze enorm, want het Zweedse kwartet was volledig terecht een van de sterkhouders binnen de retro-seventiessound die op dit festival zo thuis hoort. Potige riffs, knap gearrangeerde nummers, een zanger met een klok van een stem en een steengoede live-reputatie waren het handelsmerk van Graveyard, waardoor het ter ziele gaan van de band een extra grote teleurstelling werd. Maar kijk, nog geen jaar later is alles weer peis en vree, en staan de vier Zweden (met nieuwe drummer) weer paraat voor een Europese tournee, inclusief wiedergutmachungspassage (scrabble dat maar eens) langs Desertfest. Onze olifantenpijpen gaan er spontaan van flapperen.

Hemelbestormer - Zondag, Canyon Stage

Tussen al dat internationale geweld zou je bijna vergeten dat er zoals vanouds ook een degelijke vaderlandse delegatie te bewonderen valt op Desertfest. Patriottische zielen kunnen hun hartje ophalen bij optredens van A Supernaut, Hidden Trails, King Hiss, Partisan en het fantastisch genaamde Hemelbestormer. Deze doom/postmetalband uit Limburg heeft met Filip Dupont (vooral bekend van het quasi-legandarische Gorath) en Frederik Cosemans (Hedonist, Serpent Cult, Death Penalty) twee heren met standing binnen de underground-scene in de rangen. En dat hoor je: de lange, doorwrochte luisterstukken vanop debuut Aether zijn stuk voor stuk meer dan de moeite. Eens zien wat dat live zal geven.

DOOL - Zondag, Canyon Stage

De vaderlandslievende noorderburen (en dat zijn er gewoonlijk heel wat) kunnen na Hemelbestormer gewoon blijven staan voor DOOL. Deze Nederlandse band bevindt zich qua sound misschien wel het meest buiten het ‘normale’ verwachtingspatroon van een Desertfest-act, maar toch staat DOOL hier helemaal op zijn plaats. De band rond frontfrouw en songschrijver Ryanne Van Dorst, samen met onder meer ex-leden van The Devil’s Blood, mixt hardrock, gothic rock en een heerlijk doom-sfeertje tot een hoogst eigenzinnig, maar heel knap eigen en volstrekt uniek geluid. We kunnen er bijkans zeker van zijn dat dit een van de revelaties van het festival zal zijn. Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben!

Saint Vitus - Zondag, Desert Stage

Vlak na de ontdekking van DOOL, kan je de oude rotten van Saint Vitus op de mainstage gaan bekijken. Anciens van het genre moeten we de roemrijke status van deze doom-pioniers uit L.A. niet meer wijsmaken. Bij het ontstaan in 1979 was dit een van de eerste bands die het ontluikende metal-genre van tergend trage tempo’s en extreem laag gestemde gitaren voorzag. De komst van Scott ‘Weino’ Weinrich en het uitbrengen van Born Too Late cementeerde de heldenstatus van Saint Vitus midden jaren 80. Sinds 2008 is de band weer volledig operationeel, en wordt er weer naar hartelust getoerd. De heren zijn intussen vlotjes de vijftig gepasseerd, maar ze staan er toch maar netjes. Iets wat we tegen zondagavond na drie dagen Desertfest van heel wat van hun jongere volgelingen waarschijnlijk niet meer kunnen zeggen.

The Melvins - Zondag, Desert Stage

Dat het verdorie eens hoog tijd werd! De le-gen-da-rische Melvins staan ein-de-lijk op Desertfest! Twee jaar geleden stonden ze al op de affiche, maar een enorme blunder van de plaatselijke boeker zorgde voor een contractueel dispuut met de organisatie van Incubate, waardoor het optreden uiteindelijk niet doorging. Maar eindelijk staan ze er om deze Desertfest-editie de finale te geven die het verdient. Geen enkele band is zo invloedrijk geweest voor de undergroundmuziek van de laatste dertig jaar als de Melvins. Buzz Osbourne en Dale Crover beïnvloedden talrijke bands die op hun beurt een onsterfelijke status hebben verworven (vraag maar aan Dave Grohl en de mannen van Mastodon), zonder zelf enig compromis te hebben willen toegeven in hun eigen oeuvre. Sla er hun impressionante catalogus maar op na (daar ben je zelf al een paar weken mee zoet), en kom het mee ontdekken op de mainstage. Wij plakken daar ergens tegen het plafond.

Niet overtuigd van onze geheel altruïstische en feilloze keuze? Doe dan maar zelf uw huiswerk op onze Spotify-playlist, waar we zo goed als elke band een plaatsje hebben gegeven. Kan u uw collega’s ook nog eens op stang jagen.

Desertfest is helemaal uitverkocht. Hebt u een ticket, maar bent u vergeten waar en wanneer: het is van 13 tot 15 oktober te doen in Trix!

E-mailadres Afdrukken