Banner

There's Love If You Want It

Het beste van de festivalzomer 2016

(jc), (kvp), (lh), (mba) en (mvs) - 15 september 2016

Ze was nat. Ze was heet. De zomer van 2016 had alles in zich om een goeie zomer te worden, zelfs festivals. Mijn God, wat waren er veel festivals. Van sommige kunnen we ons zelfs dingen herinneren, en dan wordt het pas interessant. Presenteren we u: de Meest Memorabele Momenten van die festivalzomer van 2016. Dat het slechter had gekunnen.

Primavera: Radiohead :: "Creep"

Toen onze (mba) opperde dat "Creep" van Radiohead zijn festivalmoment van de voorbije zomer was, werd hij door zowat de helft van onze redactie naar de slachtbank geleid, als een onverdoofd schaap. Daar zou hij wat rake klappen krijgen: Really? Nostalgie-act!. Hij had ook voor de makkelijke weg kunnen kiezen, en u vertellen hoe geweldig James Blake op Werchter, of Whitney op Pukkelpop was, het zou bovendien niet gelogen zijn. Maar tegelijk ook niet fair. Want wie er wel bij was daar in Barcelona, weet wel beter. Had dit concert "Creep" nodig? Neen, ook zonder deze toegift was het er eentje om door een ringetje te halen. We herinneren ons van die avond nog grandioze uitvoeringen van "No Surprises", huisfavoriet "Pyramid Song", "Idioteque", "Street Spirit (Fade Out)", "Paranoid Android" en ga zo maar door. Had een overvolle festivalwei dit nodig, in deze tijden van afgunst, haat, bitterheid en verscheuring? Misschien wel. "Creep" vormde een moment van verbroedering, pure euforie en ontlading. Onbekenden vielen elkaar in de armen, lieten de tranen rollen en zongen mee. De band leek eindelijk vrede genomen te hebben met de status en de impact van het nummer, dat niet eens op de setlist stond, en na de bissen als complete verrassing kwam. Maar wel één die iedereen met een warm gevoel de nacht instuurde.

Graspop: Gojira :: "Stranded"

Het optreden van Opeth in de AB moet nog komen, maar we zijn toch al zeker dat de prijs voor beste metaloptreden van het jaar naar het Franse Gojira gaat. Het viertal uit Bayonne verbaasde in de Marquee op Graspop vriend en vijand met de explosiefste set van het festivalweekend. In de set kwamen zowel klassiekers ("Heaviest Matter Of The Universe"! "Backbone"! "Remembrance"!) als gloednieuw materiaal van Magma aan bod, met als climax de verrassend toegankelijke single "Stranded". De openingsriff kon van Dimebag Darrell komen, het grunge-achtige refrein van Alice In Chains. Daarnaast heeft de song de punch van Fear Factory. Vuisten en devil horns gingen dan ook pijlsnel de lucht in. "Stranded" vat de nieuwe Gojira het beste namen: het is meeslepend en meesterlijk simpel, maar komt nog altijd recht uit het hart. Beetje bij beetje schuift Gojira op richting mainstream, zonder een commerciële hoer te worden. Geef de Zuid-Fransen nog even en ze mogen zich meten met andere vernieuwende metalbands zoals het reeds vermelde Pantera, Sepultura, Machine Head en Lamb Of God.

Best Kept Secret: Wolf Parade :: "Kissing The Beehive"

Spencer Krug heeft er vaak géén zin in, maar Best Kept Secret was zo'n dag dat hij plots besefte dat Wolf Parade écht wel een tof groepje is. Gevolg: vijftig minuten niet-aflatend beuken en grabbelen uit de fijne songcatalogus die hij en Dan Boeckner de laatste elf jaar bij elkaar schreven. Als dit al reünieconcert moet heten, dan van het niveau "Blur" of "Suede": één die doet smeken om een nieuwe plaat, zoals dit geweldig oudje nog eens bevestigde. Heerlijk bandje, maar alleen als ze het echt willen.

Werchter: P.J. Harvey :: "River Anacostia"

U zou er niet eens aan mogen twijfelen: dit optreden was eigenlijk van begin tot einde fantastisch. Van die openingsfanfare vol blazers die in "Chain Of Keys" overging, over het handje songs uit magnum opus Let England Shake en de razernij van het vroege "50ft. Queenie" -- lang geleden dat we La Polly nog eens zo schuimbekkend over het podium hebben zien rollen -- tot de publieksvriendelijke finale met "Down By The Water" en "To Bring You My Love"; Harvey en band waren werkelijk succulent. Straf dus, dat net die a capella mantra "Wade In The Water / God's gonna trouble the water", waarmee de band "River Anacostia" beëindigde, in het hoofd bleef en blijft rondzoemen. Noem het de kers op de taart, maar dan één zonder toeters of bellen.

Dour: Pixies :: "Rock Music"

Een dikke twintig minuten aanmodderen. Dan alle hits. Genietbaar. En dan uit die nieuwe single "Um Chagga Lagga" plots een pletwals van een drumroffel en die manische krijs. "Rock Music" maakt zijn naam waar op Dour, is krap anderhalve minuut pure razernij die de opmaat is naar een laatste kwartier ("Tame"! "Debaser"!) dat zijn gelijke qua opwinding deze zomer niet heeft gekend. Geloven we nog in rock? Als het geloof al kapot was, dan is het nu hersteld.

Gent Jazz: Con Brio :: "Free & Brave"

Funky en soulvolle muziek met een aanstekelijk ritme en een boodschap? Bij Con Brio zit je aan het juiste adres. Dit zootje ongeregeld uit San Francisco brengt een mengeling van soul en funk. Zanger Ezekiel McCarter ("Ziek" voor de vrienden) is de publiekstrekker en -menner. Hij klinkt en danst als een jonge Michael Jackson, maar dan 100 keer sexier: dansen, zingen, achterwaartse salto's en spagaten, apart of allemaal achter elkaar? Een makkie voor de jonge Ziek. Ook gitarist Benjamin Andrews en trompettist Brendan Liu zetten hun beste (dans)beentjes voor, bij Con Brio geen stokstijve muzikanten. Het publiek, inclusief houten dansvloer, krijgt er geen genoeg van, en laat zich gewillig opjutten. "Thief", met een flard "It's a man's world" is een hoogvlieger, net zoals "Never Be The Same" en "Free & Brave". (kvp)

Esperanzah: Faon Faon :: "Sauver l'amour"

Sta je naar twee Brusselse meisjes te kijken die opgegroeid zijn op een dieet van CocoRosie en elektronica, begint het Franstalige publiek plots uit volle borst een bloedmooi maar onbekend nummer mee te krijten. Als waren ze de zusjes Söderberg in uitstekende vorm smijten Fanny Van Hammée (toetsen) en Olympia Boule (slagwerk) zich rücksichtslos in een cover van het eighties-onding "Sauver l'amour" van wijlen Daniel Balavoine. En plots voelt dat juist, die pathetiek. Dat wanhopige "Qu'est-ce qui pourrait sauver l'amour?" En ga je thuis opzoeken wat dat was. Fucking schoon, we hebben er anderhalve maand later nog altijd niet meer woorden voor.

Op Esperanzah houdt een mens geen smartphone de lucht in -- te kapitalistisch, meneer -- maar de dames werken aan een clip van dit nummer. We houden u ongetwijfeld op de hoogte.

Lokerse Feesten: Richard Ashcroft :: "Sonnet"

Kijk, we doen graag een beetje blasé. We houden ook oprecht van het solowerk van Richard Ashcroft (of toch van drie vierde daarvan). Maar ontkennen dat het een Vervenummer was dat het hoogtepunt was van het verder overigens succulente concert dat Ashcroft gaf? Onmogelijk. Twee nummers ver in zijn set, en Mad King Richard had al gewonnen met een versie van "Sonnet" die nog eens liet horen hoe hard hij de "best fucking frontman in the fucking world" is. Vliegen hebben een bergrit gereden op onze arm toen een volledige parking (zo heet een plein in Lokeren) dat "yeeees there's love if you want it" aanhief. Topconcert van een a l te onderschatte artiest.

Jazz Middelheim: Craig Taborn :: solo

In Park Den Brandt werden deze zomer dan wel records gebroken qua bezoekersaantallen, op muzikaal vlak bleek de 35ste editie van Jazz Middelheim eerder een mager beestje. Een lichtpunt was het volledig geïmproviseerde soloconcert van de Amerikaanse pianist Craig Taborn, die de laatste festivaldag omstreeks het middaguur mocht aftrappen. Wat begon als een aangenaam briesje, zwol na een uur aan tot een briesende orkaan. In de loop van een handvol stukken demonstreerde Taborn zijn weergaloze techniek en mepte zijn toehoorders een voor een knock-out met fantastische vondsten en exuberante vamps. De ongekroonde koning van de hedendaagse jazzpiano? Wij zijn stilaan overtuigd. (jc)

Pukkelpop: Anderson.Paak :: "The Season / Carry Me"

Zó moet hiphop dus live gebracht worden: met één zotskap die desnoods zelf gaat drummen terwijl hij als het moet doorratelt, een pianist die er uit ziet alsof hij een briljante bijrol in The Wire aankon maar voor de "Für Elise" ook zijn hand niet omdraait, en met verder nog een complete band die van soul naar funk gaat en weer terug. Kiezen wij qua hoogtepunt: "The Season / Carry Me" waarop de rapper een drummer bleek. Omdat keuzes maken nu eenmaal moet, soms.

Een filmpje bent u zelf vergeten te maken. Goed zo, dat wil zeggen dat u er van genoten heeft.

Leffingeleuren: Thurston Moore :: "Grace Lake"

Eerst een zinderend applaus van de uitzinnige massa in de grote zaal van De Zwerver, en dan: een bezwete Thurston Moore die de dromerige melodie opnieuw inzet om het bijna zeven minuten durende instrumentale nummer, genoemd naar de Britse activiste Anna Mendelssohn, in stijl af te sluiten. "Grace Lake" toont wat gelijkenissen met "Wildflower Soul" van Sonic Youth, maar heeft toch vooral een eigen, minder noisy geluid. Er is ook het magische samenspel met tweede gitarist James Sedwards. En zo groeide "Grace Lake" uit tot het mooiste nummer van de set, het contrast met de logge, repetitieve riffs van pakweg "Forevermore" — nog zo’n fenomenaal nummer — is groot. Het is van de epische hoogtepunten van een magistraal optreden op Leffingeleuren. Misschien zelfs de kroon op een alweer sterke festivalzomer. En laat die langverwachte opvolger The Best Day nu maar snel komen.

E-mailadres Afdrukken