Banner

BEST OF

Nick Cave And The Bad Seeds

(fl), (hr), (kt), (ml), (mvs) en (pn) - 12 september 2016

Geef toe: meestal zijn ze uw geld niet waard, die verzamelaars van uw favoriete groep die u in de winkel vindt. De platenfirma denkt dat enkel singles in aanmerking komen en een artiest zelf is ook al zelden goedgeplaatst om eigen werk te beoordelen. Tijd dus dat het eens aan professionals wordt overgelaten, en wie beter dan een team kenners van enola om maandelijks de beste tracks van een artiest te selecteren. Deze maand: het beste van Nick Cave en zijn Bad Seeds.

1. Do You Love Me

Majestueuze openingssong die de toon zet voor één van Caves beste platen, Let Love In. Een kwaadaardig verleidende piano leidt wederom een huwelijksdans in tussen liefde en dood, verliefdheid en verderf. Cave prevelt een broeierig verhaal over een man die tot waanzin gedreven wordt ("I swear I made every effort to be good to her") door een vrouw met "a heart full of love and devotion, a mind full of tyranny and terror". Die 'ik' kan best wel op Cave zelf slaan, hij noemt het een van zijn persoonlijkste songs. Aan het einde van Let Love In volgt er een bloedmooi "Part 2", waarin mistroostigheid de bovenhand neemt van de dreiging. Een tweeluik dat Let Love In naar het podium van Caves oeuvre leidt.
Hoogtepunt: 1'33". Heeft "Do You Love Me?" ooit zo gebiedend en dreigend geklonken als uit de mond van Cave? We denken en hopen van niet.

2. The Mercy Seat

"It began when they come took me from my home and put me in Death Row", en meer hoeft u eigenlijk niet te weten. Het einde nadert, we hebben iets op ons geweten, maar voelen we ons schuldig? Mwaah, laat het maar komen. "I'm not afraid to die", gaat het mantra, iets waar Cave ondertussen flink van is teruggekomen, maar dat toen desondanks met veel overtuiging klonk. Op Tender Prey begraven The Bad Seeds Cave's dodemanstirade in een hoop gitaarmodder, wij verkiezen de versie van op liveplaat Live Seeds waarin de akoestische aanloop gaandeweg mag ontsporen in de waanzin van iemand die zichzelf blijft voorliegen, maar de laatste mars voor alle zekerheid toch maar stampend en worstelend uitvoert.
Hoogtepunt: 2'50''. "And anyway, I never lied". Blijven ontkennen, ook in het aangezicht van de dood. De Bad Seeds zijn ondertussen ontketend, Cave blijft niet achter en leidt de stampede. Eat that, elektrische stoel.

3. The Weeping Song

Een xylofoon-intro. Dan een zwoegende bas. En hop, daar heb je één van de mooiste nummers uit het oeuvre van Nick Cave. 't Is een duetje waarin Cave de zoon speelt van Blixa Bargelds vader en de kwestie het Ware Wenen is: kinderen schreien, mannen en vrouwen huilen. Waarover komen we nooit te weten, enkel de onvermijdelijke belofte "true weeping is yet to come."
Hoogtepunt: 3'28''. "O father tell me, are you weeping? / Your face seems wet to touch / O then I'm so sorry, father / I never thought I hurt you soooo... mùch." En nog maar eens dat refrein in. Nog steeds geen idee waarom, maar de melodie brengt het water bijna tot ooghoogte.

4. Papa Won't Leave You Henry

Apocalyptisch klinkende opener van het fantastische Henry's Dream, een uppercut van een plaat die Cave - strijdend tegen zijn heroïneverslaving - bij elkaar pende in Sao Paulo, begin jaren negentig een chaotische en bloedstollende stad van favelas gedomineerd door doodseskaders, travestieten en goedkope bordelen, drugsgeweld en politiebrutaliteit. Cave – het Portugees niet machtig en dus erg afhankelijk van zijn Braziliaanse vriendin Viviane Carneiro – voelde er zich vervreemd en op zichzelf teruggeworpen. En dat hoor je aan zijn teksten op Henry's Dream, onovertroffen qua intensiteit.
Hoogtepunt: 3'22". De Australische bard snauwt, brult en tiert zich gejaagd een weg naar het einde van de song en declameert de legendarische zinsneden "I awoke so drunk and full of rage / That I could hardly speak / A fag in a whale-bone corset / Draping his dick across my cheek." En hop, alweer een item op zijn bucket list afgevinkt.

5. People Ain't No Good

Een extra kogel in het bloedende hart dat The Boatman's Call is. Dat de mensheid niet deugt, is geen verrassende gedachte van Cave. Maar in tegenstelling tot een cynische rant die we een paar jaar eerder van hem hadden kunnen verwachten, is dit gewoon het van alle hoop vergane geprevel van een man die KO ligt op het canvas van de liefde. Wie z'n hart opent voor iemand, kan slechts teleurgesteld en gekwetst worden. Hij danst alleen op één tegel, de piano houdt hem gezelschap tot het weer dag wordt.
Hoogtepunt: 3'13". "To our love send a dozen white lilies / To our love send a coffin of wood / To our love let all the pink-eyed pigeons coo / That people they just ain't no good / To our love send back all the letters / To our love a valentine of blood." De viool van Warren Ellis drinkt nog een laatste glas mee op een nummer dat zich laat lezen als een afscheidsbrief aan de liefde.

6. Your Funeral… My Trial

Liefde en verderf, lust en moord: de grens is altijd flinterdun bij Cave. Hij maakte al murder ballads lang voor hij de gelijknamige plaat zou uitbrengen, en dit is misschien wel zijn allerbeste. Geen spatje licht vindt zijn weg in deze pikzwarte song, langzaam leidt de krankzinnige Cave ons mee naar het abattoir. Een pompende bas, een bijna christelijk cerebraal orgel en een piano uit een krankzinnigentehuis vormen de soundtrack bij die tocht door Caves seksuele moordfantasie. Huiveringwekkend.
Hoogtepunt: 3'15". Nog eenmaal verheft Caves uitstervende stem zich, waarna hij definitief wordt opgenomen in het duister.

7. Red Right Hand

Dé song waar Nick Cave binnen tientallen, wellicht zelfs honderden jaren nog om herinnerd zal worden. Geïnspireerd door John Milton's gedicht Paradise Lost zingt hij over een duistere en enigmatische figuur die tegelijk aan de wraakengel van God en aan de duivel doet denken. Het is een duistere doch groovy song die je meteen bij je nekvel grijpt – met dank aan een theremin die een spookachtige sfeer verschaft en de dramatiek van een spaarzaam gebruikt glockenspiel - en die je onderdompelt in een wereld van moordenaars, prostituees, verkrachters, junkies en ander schorriemorrie uit de zelfkant van de maatschappij.
Hoogtepunt: 5'00". Na vijf minuten broeien, sluimeren en sudderen komen de magistrale Bad Seeds toe aan de outro waarin de Red Right Hand waarvan sprake plots begint te klauwen, slaan en ranselen.

8. Where Do We Go Now But Nowhere

Waar Murder Ballads een van de meest verontrustende werken van The Bad Seeds is, zoekt hij op The Boatman's Call vooral troost na de korte maar rotintense romance met PJ Harvey. Deze ballade, gedragen door Ellis' vioolspel, kaart een krankzinnige romance aan waarbij Cave meermaals herhaalt: "O wake up / my love / my lover / wake up." Welke gebeurtenis de waanzin tussen de geliefden heeft veroorzaakt is niet duidelijk, al doen zinsneden als ""While the bones of our child crumble like chalk" de dood van een kind vermoeden. Zo krijgt "Where Do We Go To But Nowhere" in het licht van recente gebeurtenissen een profetische bijklank.
Hoogtepunt: 4'27''. "If I could relive one day of my life / If I could relive just a single one / You on the balcony, my future wife / O who could have known, but no one." Met weemoed kijkt Cave terug op de prille en veelbelovende relatie, wanneer niemand een noodlottige wending kon voorspellen.

9. Tupelo

Gedachtenexperimentje: wat als niet Elvis, maar Aaron Presley die tweelinggeboorte had overleefd. Zouden we vandaag dan Nick Cave hebben? En zou hij ooit dit briljante nummer schrijven over het omineuze moment dat in Tupelo, Mississipi, de messias van de rock-'n-roll ter wereld kwam? Cave zet het tegen de achtergrond van een apocalyptische onweer dat de richting uit stormt, haalt zijn beste Bijbelmetaforen boven, en laat de storm losbreken; de wereld wist nog niet wat het te wachten staat, hij wel. Meer dan een aanhoudende drumroffel en een koortje -- een eigen versie van "Black Betty", overigens -- leveren ze niet, maar duisterder zijn de Bad Seeds nooit geworden; pure goth.
Hoogtepunt: 4'19''. De intensiteit van de storm is even gaan liggen, maar hier is de crux van de vertelling: "Well Saturday gives what Sunday steals and a child is born on his brothers heels / Come Sunday morn the first-born dead in a shoebox tied with a ribbon of red". Maar geen nood. "The King will walk on Tupelo".

10. Stranger Than Kindness

Cave verkeerde in 1986 op het absolute dieptepunt van zijn heroïneverslaving, wat de zwaarmoedigheid van Your Funeral… My Trial kan verklaren. Het is het eerste Bad Seeds album dat introspectie voor op confrontatie stelt en dat is nergens meer hoorbaar dan in "Stranger Than Kindness". Cave mompelt en meandert door Anita Lanes teksten terwijl Bargeld op zelden geëvenaarde wijze de voortrekkersrol opeist. Zijn gitaarspel werd opgenomen in meerdere tracks en laat de mood tot atmosferische hoogten klimmen. Het mysterieuze karakter maakt "Stranger Than Kindness" één van Caves persoonlijke favorieten, waardoor het nog regelmatig zijn weg terugvindt in de setlist.
Hoogtepunt: 3'44''. Mick Harvey's pianosolo, zodanig bewerkt dat de noten klinken als vallende waterdruppels, vormt een perfecte apotheose van wat mogelijks het meest sferische Bad Seeds nummer ooit is.

11. Straight To You

Na het ingetogen The Good Son wilde Nick Cave & The Bad Seeds voor Henry's Dream opnieuw een intensere sound en de groep hoopte dat Neil Young-producer David Briggs hen daarbij zou kunnen helpen. Die kon naar verluid maar moeilijk zijn draai vinden in een moderne opnamestudio en het eindresultaat klonk voor de Bad Seeds uiteindelijk als een ontnuchtering. (Wie de teleurstelling van groep wil kunnen begrijpen moet naar de verschroeiende live-plaat Live Seeds luisteren.) Hoe dank ook valt er aan "Straight To You" geen noot, geen woord te verbeteren: je hoort hoe de wereld op instorten staat terwijl de Bad Seeds Cave richting zijn geliefde jagen.
Hoogtepunt: 3'22". "Now heaven has denied us its kingdom / The saints are all drunk and howling at the moon/The chariots of angels are colliding". Moge het ons vergeven worden dat we tot einde der tijden "the seeds are all drunk and howlin' at the moon" zullen horen.

12. Shoot Me Down

Stellen dat Nocturama de zwakste Bad Seeds-plaat in Caves oeuvre is, is niet bepaald gewaagd. De b-kantjes van de plaat op de omvangrijke driedubbele compilatie zijn zowaar interessanter, waaronder dit intrieste "Shoot Me Down", dat lepeltje ligt met pakweg "People Ain't No Good" en andere in zichzelf gekeerde ballads van op The Boatman's Call.
Hoogtepunt: 1'21". De viool van Ellis schuift zachtjes de gordijnen van het nummer open, waarachter echter weinig fraais te zien is. Aan haar ogen te zien zal ze dra zijn lot bezegelen door op z'n minst zijn hart al aan flarden schieten.

13. Loverman

Volgens de Bad Seeds zelf was Henry's Dream een mislukking geweest omdat de songs tijdens het opnameproces te veel van hun scherpe randen waren kwijtgeraakt. Met de opvolger Let Love In wilde de groep die fout kost wat kost vermijden: met de opnames zou deze keer zo min mogelijk geknoeid worden. Het resultaat klinkt dan ook smerig en ongepolijst. "Loverman" is niet het ruigste dat je op Let Love In zal vinden, maar wel het boosaardigste. In "Loverman" toont de man zich van zijn lelijkste kant: het gekrenkte mannelijke ego ("He's weak with evil and broken by the world") dat zijn frustaties botviert op zijn vrouw ("He's shouting your name and asking for more") en zich daarvoor weigert te excuseren omdat dat nu eenmaal zijn aard is ("'Cause I am what I am what I am what I am").
Hoogtepunt: 0'58": "LOVERMA-A-A-N!!!"

14. The Ship Song

Tot verrassing van velen wuifde Cave met The Good Son in 1990 het verderf en de overstuurde noise uit. De donkere ballades die in de plaats kwamen, toonden onmiddellijk aan dat tederheid niet haaks hoeft te staan op intensiteit. "The Ship Song", dat hij schreef voor Anita Lane, verhaalt op hartverscheurende wijze de dualiteit van evoluerende romances. "Loose your dogs" en "burn your bridges", of spreek uit wat je voelt maar talm niet eeuwig in het verleden, want de toekomst komt ons alweer tegemoet. Met een herwonnen besef van imperfectie tracht Cave het beste van een relationele malaise te maken.
Hoogtepunt: 2'03''. "Your face has fallen sad now / For you know the time is nigh / When I must remove your wings / And you, you must try to fly." Cave bezingt de smart met toenemende wanhoop, alsof hij ter plekke tot het besef komt dat de ooit bedwelmende, obsessieve liefde niet meer zal worden wat het was. Een ontluisterende doch menselijke conclusie.

15. Oh My Lord

Kernnummer van op No More Shall We Part uit 2001. Na de zwarte afscheidsbrief die The Boatman's Call was, werd dit een bloedrode liefdesbrief aan het Britse model Susie Bick waarmee hij in 1999 was gehuwd en in 2000 de tweeling Arthur en Earl kreeg. De plaat leidde een nieuwe fase in Caves oeuvre in: die van de kantoorschrijver, die van zorgvuldige composities in plaats van de gecontroleerde muzikale chaos, die waarin de moorden uit de ballads verdwenen. Dat dat niet zonder slag of stoot verliep, getuigt hij op dit "Oh My Lord". Met The Boatman's Call en vooral "Into My Arms" was Cave commercieel succesvoller dan ooit, waardoor hij zich steeds meer opgejaagd wild voelde terwijl fans van het eerste uur hem bijna ter verantwoording riepen. Die splijtzwam van een beginnende huisvader die zich niet zomaar afgeschreven liet verklaren komt hier meedogenloos tot uiting: "They called at me through the fence / They were not making any sense / They claimed that I had lost the plot / Kept saying that I was not the man I used to be / … And said that I`d grown soft".
Hoogtepunt: 6'30". laag per laag fantastisch opgebouwd leidt een voor één keer ontketende Cave met een geschreeuwd "Yeah!" de verzengende climax in. Warren Ellis' viool, die zich zes minuten al warm had gelopen, laat zich dat geen twee keer zeggen en dut vervolgens de lucht weg. De eerste keer dat Ellis zo manifest op de voorgrond treedt. Een visitekaartje voor wat komen ging.

16. Into My Arms

Mocht geld geen gebrek zijn, hadden we graag een dikke enveloppe gereserveerd voor Nick Cave om Into My Arms als openingsslow op ons trouwfeest te komen croonen. Helaas zal het – wegens nu al bijna platzak - de plaatversie moeten worden. Niet dat hij zou willen overigens. Hoe dan ook, Cave schreef het liefdeslied voor zijn soul mate en short time lover Polly Jean Harvey. Het is tegelijk een wondermooi, een diep duister en vooral een tijdloze ballad over verlies en verdriet die ons elke keer bij onze lurven weet te vatten, een tearjerker waarin hij meteen ook aantoont dat hij niet meer nodig heeft dan een piano en zijn zo kenmerkende bariton om mensen tot in de kern van hun wezen te ontroeren.
Hoogtepunt: De openingszin. Je moet het maar doen, een gevoelige liefdesballad aanvangen met de woorden "I don't believe in an interventionist God / But I know darling that you do / But if I did I would kneel down and ask Him / Not to intervene when it came to you." Knuffelrock voor intellectuelen.

17. Henry Lee

Onmogelijk los te zien van die iconische clip waarin een kronkelende PJ Harvey femme fatale van dienst is. Zowel in muziek als beeld is de (seksuele) spanning om te snijden, en de sensuele stem van Harvey slingert zich rond die van Cave. Zij probeert hem te overtuigen dat "you won't find a girl / in this damn world / that will compare with me", maar hij plooit niet. Thuiskeren naar zijn geliefde zal hij echter ook niet, wegens morsdood. Want met PJ Harvey, daar sol je niet mee. Iets wat Cave zelf ook zou ondervinden. Na de eerste kus op de set ontstond een korte maar krachtige relatie tussen de twee, die zo hard op Cave inhakte dat hij op opvolger The Boatman's Call zijn hart volledig zou opengooien.
Hoogtepunt: 1'40". And with a little pen knife / held in heir hand: Cave is voor één keer het slachtoffer, wanneer hij met een mes in de rug in de waterput belandt.

18. From Her To Eternity

The Birthday Party was niet meer, maar Caves solodebuut was een oerknal die er mocht wezen. Het titelnummer mag daarbij als een blauwdruk gezien worden voor wat hij de daaropvolgende decennia zou doen. Een hamerende piano en drums, de gewurgde gitaar van Blixa Bargeld, en daarboven Cave zelf natuurlijk, die gek wordt van lust wanneer hij het meisje dat boven hem woont, hoort rondtrippelen ("She's wearin' them bloo-stockens, I bet"). Vrouwen en Nick Cave, het zal nooit écht een ideale combinatie worden, maar zo obsessief, zelfs ronduit beangstigend als hier, zou het nooit meer worden.
Hoogtepunt: 3'15". Cave lijkt het nummer neergelegd te hebben, hijzelf kwijlend op de vloer, tot de song als een etterende buil terug openbarst en de koortsdroom weer opnieuw begint.

19. O Children

Het vertrek van Blixa Bargeld in 2003 betekende eerder een aanmaning tot herbronnen dan een eindstation voor The Bad Seeds. Abattoir Blues / The Lyre Of Orpheus onthult een band met nooit eerder vertoonde werkethos, die de chaotische en de ingetogen nummers zeer gestructureerd splitst tussen beide albumhelften. "O Children" sluit het zachte deel, Orpheus, af met bravoure. Cave gaat daarin met The London Community Gospel Choir in dialoog om een interpretatie te proclameren van het verlies van Orpheus' beminde Eurycide aan Hades, God van het Schimmenrijk. Een weeklacht, een bittere tragedie, waarbij soelaas gevonden wordt in de meest voor de hand liggende uitweg: de dood, die de geliefden voor eeuwig samen zal brengen. Dramatiek à la Cave op zijn best.
Hoogtepunt: 5'10''. "Hey little train! / We're all jumping on /…" De interactie met het gospelkoor zwelt aan in de laatste anderhalve minuut, om The Lyre Of Orpheus het zinderende slot te geven dat het verdient.

image

20. Push The Sky Away

Het vertrek van gitarist Mick Harvey in 2009 had een gigantisch gat geslagen in de Bad Seeds. Maar de Bad Seeds hadden in het verleden al vaker muzikanten zien vertrekken en steevast werd dat vertrek opgevangen door de sound van de groep bij te schaven. Deze keer was het Warren Ellis die klaarstond om de leemte op te vullen. Op Push The Sky Away zijn het zijn loops die -- aldus Cave zelf -- de "tiny, trembling heartbeat" van de plaat vormen, maar in het titelnummer is het zijn synthesizer die bijna alles overheerst. De rest van het instrumentarium -- de minimalistische bas en drums en het kinderkoor -- is nauwelijks hoorbaar, maar draagt bij tot een onwezenlijke sfeer.
Hoogtepunt: 1'12": Dat onwezenlijke -- ondanks alles -- levensbevestigende refrein.

E-mailadres Afdrukken