DOSSIER MADCHESTER

De muur tussen indie en dance gesloopt

Marc Goossens - 12 november 2015

Madchester (her)leeft. Uitgerekend in de week dat Happy Mondays aan een nieuwe tour begint om de vijfentwintigste verjaardag van Pills ‘n’ Thrills And Bellyaches te vieren, geeft ook The Stone Roses weer een teken van leven. Maar waar ging het allemaal om? Waarom was dat twee jaar durende Britse delirium eind jaren tachtig zo belangrijk? En hoe kwam het dat Manchester toen heel even zowel party- als muziekhoofdstad van de hele wereld was?

Het contrast met het Manchester van een jaar of tien daarvoor kon niet groter zijn. Van grauwe, troosteloze industriestad met werkloosheidscijfers die het landelijke gemiddelde ver overstegen, had Manchester zich op schijnbaar miraculeuze wijze ontpopt tot hét walhalla voor de jongeren die niet alleen op zoek waren naar wat gratuit vertier, maar vooral naar een toekomst.

Want in Manchester, daar gebeurde het. Daar vond je de beste clubs van het hele land –- en bij uitbreiding van de hele wereld -– en daar kwamen de beste bands vandaan. Iedereen hield er van elkaar, je kon er ongegeneerd jezelf zijn en wat het allemaal nog mooier maakte: je hoefde zelfs niet in een band te spelen of over muzikaal talent te beschikken om het te maken. Zelfs het kleinste beetje ondernemingszin volstond al om een graantje mee te pikken van het succes van de florerende band- en clubscene, die al gauw furore zou maken als Madchester…

Wie Madchester zegt, denkt natuurlijk in de eerste plaats aan de muziek. Madchester was echter meer dan een genre met afgelijnde, herkenbare vormkenmerken. Daarvoor lag de sound van de eerste baggy groepen toch net iets te ver uit elkaar. Er kwam dan ook meer bij kijken dan gewoon wat funky ritmes, indiegitaren, housebeats en een wolk psychedelica in de blender te gooien. Wat de bands wel met elkaar gemeen hadden was vooral eenzelfde mentaliteit: wij-tegen-de-rest-van-de-wereld (en in het bijzonder de poppausen uit Londen), op ónze manier, voor mensen zoals wij, met muziek die we zelf willen horen als we op stap gaan.

Vandaag wordt vooral onthouden dat de bands van toen elementen uit dance en indie samenbrachten. Op zich was dat niet echt nieuw, want stadsgenoten als A Certain Ratio en New Order deden het hen al eens voor. Maar -- origineel of niet -- de formule sloeg wel degelijk aan, meer zelfs: groepen als Happy Mondays, The Stone Roses en James slaagden er al gauw in de indie charts te overstijgen en mainstreamsucces te boeken, iets wat pakweg The Smiths -- voor velen toch nog steeds dé band die Manchester ‘groot’ maakte in de jaren tachtig -- nooit was gelukt.

De volgende weken zullen we dan ook in de eerste plaats focussen op de muziek. We vertellen hoe tijdens de zogeheten Second Summer Of Love de puzzel in elkaar paste en twee afzonderlijke werelden – dance en de alternatieve scene – elkaar vonden en omhelsden in de clubs van Manchester. We zien ook hoe Happy Mondays en The Stone Roses, twee bands die aanvankelijk werden weggezet als ‘miscasts’, plots helemaal mee waren met hun tijd en zelfs de soundtrack schreven voor hun generatie.

Daarnaast willen we ook de andere Madchester-groepen niet over het hoofd zien. De scene bleef niet beperkt tot de Grote Twee, want in eigen stad en in andere Engelse steden werden ook knappe platen gemaakt die meedreven op de Madchester-golf. Tot slot geven we ook nog mee hoe de hele scene vrij snel het slachtoffer werd van haar eigen succes en ten onder ging toen drugs en misdaadbendes de bovenhand haalden op creativiteit en originaliteit.

Dossier Madchester:

E-mailadres Afdrukken