Banner

De ‘Midnight Love Digital Tour’

zielenzalf aan zee met Marvin Gaye

Peaches Vanderbilt - 29 februari 2012


We zouden niet graag een eurocent geven aan elke zanger die deze aardkloot ooit bevolkt heeft of nog bevolkt. Er zijn waarschijnlijk meer mensen die zich geroepen voelen achter een microfoon plaats te nemen en de stembanden te laten flapperen dan dat er fietsen rondrijden in Peking (en we weten allemaal hoeveel dat er zijn!). Graven we echter een meter dieper op zoek naar écht talent, naar de pure zanger met de aangeboren prachtstem, dan bevinden we ons algauw in de Kalahari, waar slechts hier en daar nog een eenzame struik groeit - de meesten een beetje verwaaid en aangevreten, maar dan ook niet kapot te krijgen.

Marvin Gaye was zo'n struik. Als Rolling Stone Magazine je al eens op nummer 6 neerplant in de lijst van 's werelds meest gevierde zangers, dan weet je ook hoe laat het is. De combinatie van zijn warme, zachte en toch krachtige stemgeluid, een bereik van drie octaven, feilloos aanvoelen van de melodie en een onvermoeibaar gebruik van stemtechnieken waarbij de gemiddelde Idool-kandidaat zijn strottenhoofd al tussen zijn ballen voelt slinken, maakte de man uniek. Komt daar nog bij dat Marvin zich ook meer dan eens bewees als begaafd songwriter en producer. Kortom, we hebben het hier niet over de eerste de beste, maar dat wist u vast al.

Dat de superster een tijdlang op onze bodem vertoefde, wist u misschien nog niet. Hoewel ons minuscuul landje zelf mag pronken met vele eigen verdienstelijke muzikanten, komt een internationaal kanon van het kaliber van Marvin Gaye hier toch niet zo vaak binnen gewaaid. En als dat dan gebeurt, is het meestal een kwestie van optreden, helikopter in en wegwezen. Niet zo voor Gaye: op 14 februari jongstleden was het precies 31 jaar geleden dat de soullegende neerstreek in Oostende voor een verblijf van maar liefst 18 maanden. Reden genoeg voor de kuststad om Marvin eens deftig te herdenken, en bewoners en toeristen onder te dompelen in een bubbelbad van R&B en soul.

The Prince of Motown

Marvin Pentz Gay werd geboren in 1939 in Washington D.C., als tweede zoon van een dominee. Zijn vader was een fanatiekeling, die predikte voor een strikte afscheiding van protestanten, 'House of God' genaamd. Hij geloofde niet enkel onvoorwaardelijk in God, maar ook in het regelmatig aftroeven van zijn kinderen als deel van de opvoeding. Het geweld uit zijn jeugd zou Marvin voor het leven tekenen. Tegelijk was het ook die vader, die door Marvin later 'een tirannieke en machtige koning' werd genoemd, die zijn zoon op de muzikale rails zette door hem in het kerkkoor te laten zingen - allemaal heel braafjes. Als tiener ontdekte Marvin doo-wop en de ruigere R&B, uiteraard streng verboden door de papa, maar die kon niet verhinderen dat zoonlief tijdens de tweede helft van de jaren '50 definitief de weg van de muziek insloeg. Marvin zong in die beginperiode bij diverse vocale groepjes, waaronder The Moonglows, The Marquees en The Rainbows. De bal ging echter pas echt aan het rollen toen Gaye begin jaren '60 Motown-opperhoofd Berry Gordy tegen het compacte lijf liep, en werd opgepikt door het legendarische label, aanvankelijk als sessiedrummer, maar niet lang daarna ook als solo-artiest. Rond die periode voegde Marvin de 'e' toe aan zijn familienaam, een carrièrezet waar verschillende verhalen de ronde over doen, gaande van 'de link met homoseksualiteit verbreken' tot 'de link met Marvin senior verbreken'.

Marvins intrede bij Motown bezorgde het label een stabiele stroom aan hits (en inkomsten!), zowel solo als in duet met verschillende vrouwelijke zangeressen. Om er maar enkele te noemen: 'How Sweet It Is (to Be Loved by You)', 'It Takes Two' (met Kim Weston) en 'Ain't No Mountain High Enough' (met Tammi Terrell) en 'Heard It Through the Grapevine'. Onder het motto 'het is op een oude fiets dat je moet leren rijden' trouwde Gaye zelfs met de zus van Gordy, die maar liefst 18 jaar ouder was dan hijzelf. Ondanks het succes dat Marvin het label bracht, clashte hij frequent met zijn schoonbroer, en dan vooral over het soort muziek dat volgens Gordy moest worden gemaakt op zijn label. Begin jaren '70 rebelleerde Gaye openlijk tegen het lieflijke Motown-keurslijf en produceerde hij zelf het politiek geëngageerde 'What's Going On', dik tegen de zin van Berry Gordy, die over het album zei: "It's the worst record I ever heard". Dat moet de ogen uitgestoken hebben toen het album recht omhoog schoot in de hitlijsten, daarbij alle vorige successen van Marvin massaal overklassend. Hetzelfde scenario herhaalde zich twee jaar later met 'Let's Get it On', dat - oh schande in het puriteinse Detroit! - niks minder dan een ongebreidelde seksplaat was. U kunt zich het gezicht voorstellen van Berry Gordy - en van menig godvrezend Amerikaanse burger - bij het horen van de weinig verbloemende teksten en de suggestieve lustgeluiden doorheen het album. Jammer voor Gordy, maar de burger wist het gefoefel blijkbaar wel te smaken en Marvins ster stond ondertussen te pinken aan het firmament van de wereldsterren, sectie drie punt twee, Everlasting Glory.

Trouble Man

Succes van die aard is niet altijd een zegen voor een zachtaardig, timide, getormenteerd karakter zoals dat van Marvin Gaye. Zijn traumatische, gewelddadige jeugd zal er wel voor iets tussen gezeten hebben; feit is dat de man vaak te kampen had met depressieve periodes, die hij probeerde te verzachten door soelaas te zoeken in - hoe origineel - allerlei verdovende middelen. Vooral na het overlijden van soulmate Tammi Terrell, met wie hij een heel speciale muzikale vriendschap had, zakte Gaye verder af in cocaïneverslaving en depressie tijdens de jaren '70, ondanks zijn status van megaster. Ook van een seksavontuurtje meer of minder was de man niet vies. Zijn huwelijk met Anna Gordy liep na 15 jaar op de klippen, en ook met zijn tweede vrouw Janis Hunter bleef het sprookje slechts enkele jaren duren. Na het megasucces van 'What's Going On', 'Let's Get it On' en opvolger 'I Want You' geraakte dan ook nog eens zijn carrière in het slop, en als kers op de taart zat de Amerikaanse fiscus hem op de hielen omwille van een belastingschuld van maar liefst vier miljoen dollar. Een tournee doorheen Groot-Brittannië begin jaren '80 moest hem er iets of wat bovenop helpen, maar draaide uit op een fiasco - mokerslag na mokerslag op een in se fragiel persoon, die dan ook tegen het eind van 1980 volledig aan de grond zat, en zelfs een zelfmoordpoging ondernam.

Transit Ostend

Enter Freddy Cousaert, een concertpromotor afkomstig uit Oostende, die Marvin in zijn weinig benijdenswaardige situatie ontmoette in Londen begin jaren '80. Een simpele uitnodiging en twee maanden later stond Marvin in de boeg van de maalboot van Dover naar Oostende, terwijl de Belgische kustlijn langzaam dichterbij kwam. Cousaert zou de geschiedenis ingaan als 'de man die Marvin Gaye bij zijn jerrycurls uit het afvoerputje sleurde'. Marvins persoonlijke vriend en advocaat Curtis Shaw zei zelfs over de man: "Freddy's the best thing that ever happened to Marvin". Hij nam de superster en zijn zoontje Bubby in huis en de eerste weken van zijn verblijf hier zorgde hij voor hem als was hij een familielid. Marvin herleefde bij de familie Cousaert: ver weg van het hectische circus in de States; het gevaarlijke witte poeder vervangen door vol-au-vent met frietjes en gerust gelaten door de onfrisse figuren die hem overal achtervolgden, vond hij langzaam maar zeker zijn joie de vivre terug. Deze merkwaardige ballingschap, die een ommekeer betekende in Marvins leven, werd mooi in beeld gebracht in Richard Oliviers documentaire 'Transit Ostend'. Daarin zien we onder andere hoe Marvin een pintje gaat pakken in café Zeemansverlangen, gelegen op den Opex, één van de meest volkse buurten van Oostende. Hier kon the Prince of Motown, die miljoenen platen verkocht en wereldwijd wekenlang hitsingles in alle lijsten had, ongestoord een wedstrijdje vogelpikken met de lokale vaste klandiezje - geen mens die al ooit van hem gehoord had. "Are you from Paraguay?", vroeg een lokale visser hem op een bepaald moment. Daarom dus was Oostende de redding van Marvin Gaye.

Midnight Love en Sexual Healing

De zeewind, de regen, de anonimiteit en de rust gaven Marvin na een tijdje ook weer goesting om muziek te maken. Motown behoorde ondertussen tot het verleden, maar hij liet zijn eigen band overkomen voor een voorzichtig mini-tourneetje in Europa, met twee concerten in het kursaal van Oostende als afsluiter. Hij kreeg de smaak opnieuw te pakken en engageerde naast zijn band enkele lokale muzikanten, waaronder de jonge gitarist Danny Bossaer, om aan een nieuw album te werken. In een appartementje op de vierde verdieping van Residentie Jane, op de zeedijk van Oostende, ontstonden de ruwe beginselen van wat later zou uitgroeien tot het album 'Midnight Love' - op zich geen hoogvlieger wegens te synthy en te weinig soul, maar wél met bombshell 'Sexual Healing' erop. Het sensuele ritme, de gefluisterde intro (het werk van Harvey Fuqua, een oude vriend uit Marvins Moonglows-periode), de elementen van zowel reggae, funk, soul en gospel: ze bleken de juiste ingrediënten voor een monsterhit. Ook de tekst - één lange metafoor voor het bedrijven van de liefde - toonde weer de Marvin uit de 'Let's Get it On'-dagen: sexy, gedurfd, met een vette knipoog. Aan het einde van de track, terwijl de zang en de muziek al wegfaden, zou Marvin zingen "Please don't procrastinate/ it's not good to masturbate". Als welgemeende fuck you aan het adres van de overzedige Motown-keizers kan dat anders wel tellen. 'Sexual Healing' - ontstaan in het appartementje op de Oostendse dijk en waarvan de bijhorende videoclip werd opgenomen in het casino-kursaal van Oostende - zorgde er op z'n eentje voor dat platenlabel CBS Gaye uit de goot opraapte en opnieuw de hitlijsten inkatapulteerde. De Grammy in 1982 was de kroon op het werk: de comeback - én de 'genezing' - van Marvin Gaye waren een feit.

Nu Marvin zich opnieuw in de hoogste regionen van 's werelds beau monde bevond, was hij plots weer interessant voor jan en alleman aan de overkant van de Atlantische Oceaan. In augustus 1982 konden de Amerikanen hem overhalen terug te keren naar L.A., en al snel trapte Gaye opnieuw doodgemoedereerd in precies dezelfde vallen als voorheen. In geen tijd zat hij weer aan de drugs, en doemde het zwarte gat weer op. Zijn vriend Curtis Shaw raadde hem aan terug te keren naar België, en naar zijn zeggen was Marvin dit ook van plan, dit keer om permanent in Oostende te komen wonen. Helaas, op 1 april 1984 - 1 dag voor zijn 45e verjaardag - maakte zijn eigen vader komaf met die plannen toen hij zijn zoon een kogel door het lijf joeg tijdens een ruzie in het ouderlijke huis in Los Angeles. Naar het schijnt had Marvin jr. hem zelf het moordwapen cadeau gedaan.

De Midnight Love Digital Tour

Na 31 jaar vond Oostende dat het eens tijd was om 'hun' Marvin een passend eerbetoon te schenken. De stad plaatste al een levensgroot bronzen standbeeld van Marvin aan zijn vleugel in het kursaal, maar sinds 15 februari is er ook de 'Midnight Love Digital Tour': een wandeling doorheen de stad Oostende met als thema Marvin Gaye, zijn verblijf in de stad en zijn muzikale verwezenlijkingen tijdens dat verblijf. Voor 5 euro huurt u een iPod, die u gedurende ruim twee uur meeneemt langs diverse Marvin-spots, en daar telkens wat uitleg, beelden en uiteraard muziek verschaft. Het geheel wordt ingeleid door Britse soulzanger Jamie Lidell, en aan elkaar gepraat door Jan Hautekiet. De 'Digital Tour' werd voorgesteld op 14 februari in het casino-kursaal van Oostende, waarbij een live-band onder leiding van Stef Caers, oftewel Gustaph - die overigens geen enkele moeite had met het Gaye-repertoire, wat op zich wel een prestatie is. Terwijl de menigte stond te swingen op de tonen van 'What's Going On?', keek Marvin - of toch zijn bronzen evenknie - minzaam toe vanachter zijn piano. En hij zag dat het goed was.

Alle info over de Midnight Love Digital Tour bij Toerisme Oostende vzw.

http://www.visitoostende.be

E-mailadres Afdrukken