Banner

Cake

Showroom Of Compassion

Freek Lauwers - 23 mei 2011

Eindelijk! Zeven jaar na zijn laatste worp komt Cake op de proppen met een nieuw album. Jammer genoeg klinkt Showroom Of Compassion op geen enkel moment zo catchy en bij de tijd als het werk uit de jaren negentig.

In de nineties maakte de band uit Sacramento echt indruk, een periode in de rock- en popgeschiedenis waarin verder vooral werd teruggegrepen naar muziek uit het verleden. Getuige ook de trits grungebands uit de Seattle scene die feitelijk gewoon het betere werk van allerlei rockbands uit de sixties en seventies plunderden. Of de battle of the bands in Groot-Brittannië waarin Blur en Oasis uitmaakten wie nu eigenlijk de enige ware erfgenaam van The Beatles was. Het leek wel alsof de hele rockwereld in een hardnekkige nostalgische bui verkeerde. Originaliteit en vernieuwing schoten er helaas meestal bij in.

Echt boeiende en vernieuwende rockbands uit de jaren negentig zijn dan ook bijna op één hand te tellen. Radiohead natuurlijk, Beck ook en niet te vergeten: Pavement. Ook Cake mag gerust aan dat rijtje toegevoegd worden. Met zijn pastiche van funk, rock, country en hiphop en ondanks zijn intellectuele inborst -- de songs zitten vol satirische knipogen, woordspelingen en kwinkslagen -- slaagde hij er met een paar welgemikte covers (“I Will Survive” en “Perhaps, Perhaps, Perhaps”) in toch een breed publiek te bereiken. Eens de aandacht getrokken, wist de groep uit te groeien tot een van de weinige echt iconische popbands uit de jaren negentig. Iconisch als in uniek en met een instant herkenbare stijl en geluid.

Kenmerkend zijn de veelal geneuzelde en satirische teksten van frontman John McRae, de overstuurde catchy gitaarriffs, de prominente plaats die de Moogsynthesizer inneemt, de trompet van Vince DiFiore en bovenal de mix van muziekstijlen. Aan die formule heeft de band na al die jaren weinig veranderd. Zo wordt opener “Federal Funding” gekleurd door een monotoon dreinende fuzzgitaar en de voor Cake zo typerende funky trompetlijnen. Single “Long Time” drijft op een elektronische beat, een funky, hoekige baslijn en een esoterisch achtergrondkoortje. “It’s been a long time”, klinkt het. Zeg dat wel.

“Got To Move” is een wat weemoedig lied over mensen die aldoor gejaagd door het leven gaan en maar moeilijk rust kunnen vinden. Je kent ze wel, ze hebben het altijd druk, druk, druk… “Mustache Man (Wasted)” is een van de hoogtepunten van de plaat. De combinatie van een strakke en funky ritmesectie met de half gesproken, half gezongen vocals van McRae werkt erg goed en even lijkt het alsof je de band bezig hoort op het toppunt van zijn kunnen ergens aan het eind van de jaren negentig.

Ook “Teenage Pregnancy” lokt goedkeurend hoofdgeknik uit. De bijna filmische instrumental begint met een klassiek klinkende piano om dan een bocht te maken richting gesjeesde wals met een hoofdrol voor de trompet en een psychedelisch klinkend orgel. In “Sick Of You”, dat gaat over de existentiële en levenslange eenzaamheid waarmee elke mens vroeg of laat geconfronteerd wordt, ventileert McRae even al zijn frustraties: “Every camera, every phone. All the music that you own won’t change the fact you’re all alone.”

Volgend hoogtepunt “Easy To Crash” vangt aan met een dromerig arpeggio om dan met een van die typische Cakeriffs echt uit de startblokken te schieten. “Bound Away” lijkt wel een poging van een countryband om een zeemanslied te schrijven. Al bestaat het decor in dit geval wel uit luchthaventerminals, taxi’s en handbagage. “The Winter”, dat muzikaal naadloos op zijn voorganger aansluit, vertaalt prima hoe depri en eenzaam een mens zich in de wintermaanden en dan vooral rond Kerst, kan voelen. Voor “Italian Guy” trommelde de band zowaar een strijkkwartet en een klavecimbel op. McRae beschrijft op treffende wijze een oudere en druk gesticulerende Italiaanse immigrant die in een discussie verwikkeld zit: “Yeah, he’s making a point and it’s very important indeed.”

De songs op Showroom Of Compassion halen haast nergens het niveau van Cakes oudere werk. Je zal er geen uitschieters op horen zoals “Short Skirt, Long Jacket”, “The Distance” of “Never There” dat waren op hun vorige platen. Toch klinkt deze onmiskenbaar als vintage Cake. En dat heeft veel te maken met de teksten van John McRae. In een paar zinnen en met veel gevoel voor ironie weet hij mensen of situaties raak te omschrijven en je als luisteraar te ontroeren. Fans van het eerste uur zijn dus zeker gebaat bij de aanschaf van het nieuwe album. Mensen die nog niet vertrouwd zijn met het werk van Cake, beginnen beter met Fashion Nugget, Prolonging The Magic en Comfort Eagle.

E-mailadres Afdrukken