Banner

Paperweight

Snails Of April

Jurgen Dignef - 16 november 2009

Er is tegenwoordig werkelijk een zondvloed aan popgroepjes in België. Waar het twintig jaar geleden nog gewoon volstond om redelijk goed te zijn om terecht te komen in de playlist van Studio Brussel, daar mag je tegenwoordig al heel tevreden zijn als je er nog in slaagt om optredens te boeken. In deze context onderneemt het Waals-Brabantse Paperweight een moedige poging om met een mengeling van nineties indierock, new wave en twentieth century indiepop het verschil te maken.

Milow, Mint, Lemon, Venus In Flames, Stash,… Wat moet men met zoveel zeemzoete, Belgische popgroepjes? De groepen komen weliswaar tot één of twee radiohitjes, maar de platen op zich blazen je zeker niet omver. Is het niet belangrijker om eerst een credibele sound op te bouwen en pas nadien de radiogolven onveilig te maken? In dat opzicht is Paperweight een voorbeeld van hoe het beter kan, want waar een hoop Belgische bandjes maar lukraak invloeden plukken, enkel en alleen met de bedoeling tegen een razendsnel tempo hitjes te maken, daar beperkt Paperweight zich tot enkele basisinvloeden. Het gevolg hiervan is alvast een geloofwaardige plaat en als het de groep even meezit, komen er misschien zelfs hitjes van.

Wat hitjes betreft, begint Snails Of April in ieder geval veelbelovend. De titeltrack “Snails Of April” is namelijk poppy genoeg om het tot potentiële single te maken, terwijl het nummer meteen ook representatief is voor Paperweights geluid. Dat geluid vindt een midden tussen typische nineties gitaren, Francois Milets op Evan Dando gelijkende stem en last but not least indiepopinvloeden uit het nieuwe millenium, waarvan het pianodeuntje van “Snails Of April” bijvoorbeeld fel naar bands als Confuse The Cat, De Portables en Death Cab For Cutie verwijst. Het enige wat nog lijkt te ontbreken is Paperweights new wave kantje, een karaktertrekje dat op voorganger The All Star EP nog iets prominenter aanwezig was.

Dat kantje komt even later wel naar boven in “Amy Knows”, een liedje dat enerzijds een ritmisch indierocknummer is van het soort dat door groepen als The Lemonheads en Buffalo Tom in de jaren negentig met tientallen werd gefabriceerd, maar dat anderzijds eveneens tot scheefdansen uitnodigt. Deze stijl komt later nog één keer -- in mindere mate -- naar boven in “You And I”, maar moet op Snails Of April vooral plaats maken voor modernere indiepopinvloeden.

Dat Paperweight muzikaal gezien niet het meest typische Belgische popcombo is, mag bijgevolg wel gezegd worden. Wat Paperweight wel Belgisch houdt, zijn de melancholische teksten. Het verschil tussen Paperweight en een gedoodverfd Belgisch melig bandje is echter dat het melancholische karakter in het geval van Paperweight niet meer dan nodig uitgemolken wordt, bijvoorbeeld met een introverte jongen op gitaar, van het type Milow of Tom Helsen. Wie een liedje als “Scared” beluistert, kan dat perfect beamen: hoewel het nummer een vrij melige inhoud heeft, is de minder evidente melodie in combinatie met een paar plotse postrockexplosies en -implosies het zout op de patatten.

Het is bijgevolg logisch om te concluderen dat Paperweight er met Snails Of April toch al tot op zekere hoogte in geslaagd is om zich uit de Belgische klei te trekken. Twijfels? Slechts een paar. In enkele liedjes blijft het bijvoorbeeld moeilijk om de Engelstalige zang door Belgische muzikanten te verstaan en men kan natuurlijk eveneens de vraag stellen of een native speaker nummers met titels als “Snails Of April” of “Naked In The Snow” zou bedenken. Wij betwijfelen het, al blijft het een feit dat Paperweight met Snails Of April moeiteloos de Belgische middelmaat overstijgt.

E-mailadres Afdrukken